tag:blogger.com,1999:blog-325972342011-07-18T15:37:03.180+04:30خیلی وقتها در زندگی لازم است که از نگاهی دیگر به قضایا بنگریم، از زاویه ای جدید. نگاه ما باید نگاهی دیگر بشود و نگاهی دیگر نگاه ماققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.comBlogger5131100tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-326523300028641732007-08-19T04:15:00.000+03:302007-08-19T04:28:01.573+03:30<div align="right">ما هم "<a href="http://www.wordpress.com/">ورد پرس</a>"ی شدیم. <a href="http://ourperspective.wordpress.com/2007/08/14/%d9%87%d8%a7%d9%84%d9%88/"><strong>این هم دلیلش</strong></a>. در وبلاگ جدید قدم همگی دوستان در وبلاگ جدید بر چشم من است. این هم آدرس آن:</div><div align="right"> </div><div align="right"><a href="http://ourperspective.wordpress.com/">http://ourperspective.wordpress.com</a></div><div align="right"> </div><div align="right">در ضمن نمی توانم سیستم کامنت نویسی فارسی را به جای جدید منتقل کنم. در عوض در ستون سمت راست وبلاگ جدید، کمی مانده به آخر ستون به سه واژه پرداز آنلاین فارسی لینک داده ام. می توانید کامنت تان در پای مطالب وبلاگ جدید آنجا به فارسی تایپ کنید و بعد در قسمت نظرات کپی/پیست نمائید. </div><div align="right"> </div><div align="right">ارادتمند همگی هم هستم</div><div align="right">ققنوس</div><div align="right"> </div><div align="right">(پ.ن: از دوستانی که عنایت کرده اند به این وبلاگ لینک داده اند، برای تغییر لینک به آدرس جدید من متشکرم. ببخشید توی زحمت افتادید)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-32652330002864173?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-60796207567211657772007-08-17T21:51:00.000+03:302007-08-17T21:56:17.760+03:30<div align="right">از <a href="http://www.farsnews.com/">خبرگزاری فارس</a>. این هم <strong><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8605260281">لینک اصل خبر</a></strong>. قسمت‌های قهوه‌ای رنگ در پرانتز از نویسنده این وبلاگ است:</div><div align="right">-------------------</div><div align="right"><br />به گزارش فارس به نقل از روزنامه اماراتي "البيان"، ارتش اسرائيل چهارشنبه‌شب گذشته عمليات نظامي گسترده‌اي را براي ربودن دو كودك فلسطيني از دست پدرش در روستايي نزديك شهر "الخليل"در كرانه‌باختري به‌راه‌انداختند. <strong><span style="color:#660000;">(عملیات نظامی گسترده؟ برای دو کودک؟ آن هم در روستا؟ بابا این نویسنده‌های خبرهای فارس باید پا شوند بروند آمریکا توی انتشاراتی‌های «کمیک بوک» و این چیزها کار کنند. پولش خیلی بهتر است از یک خبرگزاری ایرانی. قوه تخیل قوی‌‌شان همینجوری الکی الکی دارد هرز می‌رود.)</span></strong></div><strong><span style="color:#660000;"></span></strong><div align="right"><br />شاهدان عيني شهر "بيت‌لاهيا" شمال غرب الخليل گفتند ارتش رژيم صهيونيستي با ايجاد موانع و با تانك‌ها و خودروهاي زرهي و نفربر و پرتاب بمب‌هاي آتش‌زا روستا را به كنترل خود درآورده <strong><span style="color:#660000;">(نتیجه می‌گیریم که لابد روستا یک روستای عادی نبوده و بیشتر به «دژ»ی شبیه است که زندگی عادی یک روستا فقط بعنوان استتار و گول‌زنک بکار می‌رود و الا دلیل نداشت که با تانک و خورو و بمب وارد آن بشوند)</span></strong> و دو كودك را كه يكي چهار و ديگري دو ساله بود دستگير كردند <strong><span style="color:#660000;">(بنازم به این انتخاب لغات. نمی‌گوید «دو کودک را از پدرشان گرفتند». می‌گوید «دستگیر کردند». یعنی مثلا با خشونت به این دو کودک دستبند زدند. خوب است نویسنده خبر بقدر کافی مست نبوده که مثلا بنویسد «نیروهای اسرائیلی هر دو این کودکان معصوم چهار و دو ساله را جلوی خانه‌شان از ریش آویزان کردند». بکار بردن لغت «دستگیری» برای بچه دو ساله یا چهار ساله یا نشانه سهل‌انگاری خبرساز است که مخاطب را «ببو» فرض می‌کند یا نشانه مست بودن وی.)</span></strong></div><strong><span style="color:#660000;"><div align="right"><br /></span></strong>"جبر عيسي مرشد"44ساله پدر اين دو كودك دختر فلسطيني سال 2000 با "رفقه"يك زن يهودي ازدواج كرد <strong><span style="color:#660000;">(پس کودکان فلسطینی خالص نیستند بلکه فلسطینی-اسرائیلی می‌باشند)</span></strong> و در روستاي شهر الخليل سكني گزيدند و چهار ماه پيش از يكديگر جدا‌شده و مادر كودكان به فلسطين اشغالي بازگشت و دادخواست خود را مبني بر شكايت از همسرش و درخواست پذيرش حضانت دو كودك به دادگاه ارائه داد. </div><div align="right"> </div><div align="right"><span style="color:#660000;"><strong>(آهان، پس کل داستان این بوده. طرف با یک زن اسرائیلی ازدواج می‌کند. خداوند به ایشان دو بچه عطا می‌کند. بعد (به هر دلیلی) از هم جدا می‌شوند. مادر برای سرپرستی کودکان به دادگاه درخواستی می‌دهد که ظاهرا دادگاه با آن موافقت می‌کند و حق را به وی می‌دهد. پدر خانواده از گردن نهادن به رای دادگاه سر باز می‌زند. بعد هم پای پلیس و آجان به این روستا باز می‌شود تا بچه‌ها را از پدر بگیرند و بدهند مادر. داستانی که مشابه آن را خیلی در جامعه خودمان دیده‌ایم. </strong></span></div><div align="right"><span style="color:#660000;"><strong></strong></span> </div><div align="right"><span style="color:#660000;"><strong>چنین خبری در ذهن خبرسازان ما تبدیل می‌شود به یک «لشگر کشی» تمام عیار آن هم به روستائی مظلوم و نه بقصد گرفتن کودکان از پدر که «دستگیری» کودکان. توی ایران که زن و بچه مردم را می‌گیرند می‌ریزند بار مینی‌بوس می‌کنند می‌برند کلانتری تا تعهد بدهند اسمش است «ارشاد» و «تذکر». اما کاری که اسرائیلی‌ها می‌کنند برای اجرای حکم حضانت دادگاه و گرفتن دو بچه از پدرشان می‌شود «دستگیری» بچه‌ها. به این می‌گویند خبرگزاری معتبر و مستقل!!!).</strong></span><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-6079620756721165777?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-76951308204488551692007-08-17T20:42:00.000+03:302007-08-17T20:47:03.925+03:30<div align="right"><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8605260219">خبرگزاري فارس:‌ در نشست مشترك فرماندهان مرزباني ايران و عراق بر تشكيل كميته‌‌اي فني به منظور نصب علائم مجدد مرزي كه در جنگ تحميلي از بين رفته است‌، تأكيد شد.</a> </div><div align="right">------------------<br />حالا چرا با این عجله؟ خوب یک سال دیگر هم صبر می‌کردید بعد بعنوان هدیه جشن بیست‌سالگی خاتمه جنگ ایران و عراق این کار را می‌کردید. نوزده سال است که مرز به این طویلی و مهمی علائم مرزی درست و حسابی نداشته. چیزی شده؟ نه ولله. خوب یک سال دیگر هم صبر می‌کردید، کار مرز و مرز داری و پاسداری از مرز و بوم میهنی که برای وجب به وجب آن خون‌ها ریخته شده که به عجله درست نمی‌شود، می‌شود؟ عجله کار شیطان است حتی در تعیین مرز میهن اسلامی</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-7695130820448855169?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-12249738072954478792007-08-16T22:56:00.000+03:302007-08-16T23:05:16.736+03:30<div align="right"><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8605250123">خبرگزاري فارس: نماينده جنبش حزب الله در جمهوري اسلامي ايران گفت: جنگ 33 روزه لبنان و رژيم اشغالگر قدس همانند جنگ تمامي دنيا مقابل جنبش مقاومت حزب الله لبنان بود</a>. </div><div align="right">-------------------</div><div align="right"><br />تا مدتی قبل می‌گفتند این جنگ در مقابل ارتش اسرائیل بود. بعد چند وقت گفتند این جنگ در مقابل اسرائیل (کل کشور) بود. بعد دم سالگرد جنگ گفتند این جنگ در مقابل اسرائیل و آمریکا بود. حالا که داریم وارد سال دوم آن می‌شویم می‌گویند این جنگ در مقابل تمامی دنیا بود. یکی دو سال دیگر حزب‌الله می‌آید یک فیلم «جنگ ستارگان» می‌سازد که در آن همه ستارگان کهکشان با بشقاب پرنده‌های‌شان به لبنان حمله‌ می‌کنند و سربازان حزب‌الله با شمشیرهای لیزری بابای تک‌تک مهاجمان را در می‌آورند.</div><div align="right">---------------------------</div><div align="right"><br />چند سوال از <a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8605250123">برادر «محمدعبدالله صفي الدين» نماينده جنبش حزب الله در جمهوري اسلامي ايران</a>: </div><div align="right"><br />آیا «اسرائیل» همان «تمامی‌ دنیا» است؟ یعنی حزب‌الله لبنان در برابر تمامی دنیا ایستاده؟ آیا نسبت دادن اسرائیل به تمامی دنیا نشان از قدرت عظیم اسرائیل ندارد؟ چرا دشمن خود را تا این حد بیهوده بزرگ می‌کنید؟ ادبیات مقایسه‌تان ته کشیده؟ جایگاه ایران در این تقسیم‌بندی «حزب‌الله لبنان» و «تمام دنیا» کجاست؟ آیا حزب‌الله لبنان جزئی از ایران است یا ایران جزئی از آن؟ آیا ایران در این تقسیم‌بندی جزء اسرائیل (=تمام دنیا) به حساب می‌آید؟ تکلیف مسلمانان جهان در اندونزی و مالزی و عربستان و عراق و سوریه چیست؟ جزئی از حزب‌الله لبنان هستند یا جزئی از تمام دنیا (=جبهه اسرائیل)؟ چرا با غلو کردن و باد کردن خود و دشمن‌تان دارید خودتان را به روزی می‌اندازید که دیگران در سلامت عقل شما شک کنند و به همان پیروزی‌تان هم به دیده شک و تردید بنگرند؟ یک ارتش چریکی چندصد هزار نفری توانسته در برابر تمام شش هزار میلیون نفر دنیا ۳۳ روز ایستادگی کند؟ آنهائی که برای «آرنولد» فیلم‌نامه می‌نوشتند هم چنین خالی‌بندی عظیمی نمی‌کردند. </div><div align="right"><br />اصلا فرض کنیم تمام دنیا در برابر حزب‌الله صف آرائی کرده‌اند. آیا شما نباید از خودتان بپرسید که چرا همه دنیا مخالف شما هستند؟ جوک آن بابا را احتمالا نشنیده‌اید که داشت توی اتوبان دنده عقب می‌رفت و وقتی رادیو ماشینش اعلام کرد که رانندگان عزیز در اتوبان فلان مواظب باشید که یک بابائی دارد در اتوبان دنده عقب می‌رود طرف با خودش گفت «چی می‌گه؟ یکی نیستند که، هزارتا هستند!!!». </div><div align="right"><br />همین خود شما آقای عزیز اگر یک روز صبح از خانه بیرون بیائید و ببینید که هرکس به شما می‌رسد چپ چپ نگاه‌تان می‌کند آیا به مثلا موهای خود یا لباس خود شک نمی‌کنید؟ آیا امتحان نمی‌کنید ببینید زیپ شلوارتان باز است که مردم اینگونه به شما می‌نگرند؟ آیا سریعا خودتان را به یک آینه نمی‌رسانید تا عیب احتمالی خود را در آن بیابید؟ وقتی همه دنیا روبروی‌تان قرار می‌گیرد، آیا نباید از خود بپرسید که «مگر همه دنیا انگل در روده دارند که می‌خواهند با ما بجنگند؟ مگر مردم و کشورهای دنیا کار و زندگی ندارند که به ما گیر داده‌اند؟ چرا تا کنون همه دنیا به ما گیر نداده بود و اکنون این اتحاد پیدا شده؟ ای داد بیداد ما چکار کرده‌ایم که همه دشمنان ما علیه ما متحد شده‌اند؟ عیب کار ما در کجاست؟»</div><div align="right"><br />من فکر می‌کنم که شما برادر محترم، نمی‌دانید دیگر به چه زبانی از دست و پای بلورین خود تعریف کنید. خوب هیچ نگوئید. مگر حقوق‌تان را به میزان حرفی که می‌زنید می‌دهند؟ خدای نا کرده یک روز مردم در نیایند بگویند «ای بابا این حزب‌الله لبنان هم یکی است توی مایه‌های ملاحسنی ایران». حالا اگر این نسبت‌ را به زنده‌های این جنبش بدهند خیالی نیست ولی آیا آبروی همرزمان شهید‌تان بخطر نمی‌افتد اگر این نسنجیده سخن گفتن و الکی آسمان و ریسمان به هم بافتن را مردم به آنانی که با خون خود برای‌تان این پیروزی را به ارمغان آوردند نسبت دهند و زنده و مرده شما را با یک چوب برانند؟ خجالت بکشید. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-1224973807295447879?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-85411303133346691842007-08-16T22:13:00.000+03:302007-08-16T22:17:23.460+03:30<div align="right"><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8605250177">خبر گزاري فارس: نماينده مردم آذربايجان غربي در مجلس خبرگان در مجلس خبرگان رهبري گفت: راي گيري براي انتخاب رئيس جديد مجلس خبرگان رهبري اواسط شهريور ماه انجام مي شود.</a> </div><div align="right">-------------------</div><div align="right"><br />ببینید، یک مجلسی در کشور است (به هر نامی که باشد) که یک سری وظایفی را بعهده دارد (هر چه که باشند). رئیس این مجلس در اوائل تابستان فوت می‌کند. آنوقت رای‌گیری برای انتخاب رئیس جدید را در اواخر تابستان انجام می‌دهند! به نظر من این تاخیر در انتخاب اولا توهین است به رئیس در‌گذشته قبلی این مجلس -آیت‌الله مشکینی- چرا که این شبهه پیش می‌آید که ایشان بعنوان رئیس کار درست و حسابی‌ای در این مجلس نمی‌کردند که قضایا دو-سه ماه می‌تواند بدون وجود و حضور ایشان ادامه داشته باشد، بود و نبودشان یکی است. ثانیا می‌تواند از جهت دیگر توهین باشد به نمایندگان آن چرا که گروهی ممکن است از این تاخیر اینگونه برداشت کنند که «بابا مجموعه‌ای که بدون رئیس بتواند دو سه ماه بگردد، مجموعه‌ای است که کسی در آن کاری انجام نمی‌دهد». </div><div align="right"><br />با توجه به اینکه رئیس قبلی این مجلس مدتها در بیمارستان و در بستر مرگ بود می‌شد ریاست موقتی برای این مجلس انتخاب کرد تا در صورت فوت آقای مشکینی روال کار مجلس مذکور مختل نشود و بعدا سر فرصت و پس از در نظر گرفتن تمامی جنبه‌ها رئیس دائمی آن انتخاب گردد. در هر حال این تاخیر بنظر من برای خود نمایندگان این مجلس توهین‌آمیز است.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-8541130313334669184?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-6219819419118879552007-08-16T21:33:00.000+03:302007-08-16T21:43:49.313+03:30<div align="right"><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8605250150">به گزارش خبرنگار خبرگزاري فارس، سيد محمود هاشمي شاهرودي امروز پنجشنبه در گردهمايي روساي نمايندگي‌هاي ايران در خارج از كشور با اشاره به اقامت تعدادي از ايرانيان در كشورهاي خارجي گفت: لازم است كه براي رسيدگي به برخي مشكلات قضائي و حقوقي ايرانيان مقيم خارج، واحد قضايي در سفارتخانه‌هايي كه ايرانيان زيادي در آن اقامت دارند داير شود تا بدون پرداخت هزينه‌هاي اضافي، قاضي با ابلاغ قضائي در شعبه دادگاه حقوقي مسايل آن را بررسي و حكم صادر كند</a></div><div align="right">. </div><div align="right">---------------------------<br />من متخصص مسائل قضائی نیستم. فقط چندتا سوال برایم مطرح شده که امیدوارم دوستانی که تحصیلات و تخصص‌شان امور حقوقی است بتوانند پاسخی برای‌شان بیابند. منتها قبل از هر چیز باید عرض کنم که قسمت بزرگی از «ایرانیان مقیم خارج از کشور» با سیستم کاغذبازی و نظام اداری ایران مشکل داشته‌اند که گذاشته‌اند و رفته‌اند جای دیگری در دنیا زندگی می‌کنند. حالا برویم برای‌شان در آن سر دنیا «واحد قضائی ایرانی» ایجاد کنیم؟ بگذریم.</div><div align="right"><br />از نظر منطقی این چند حالت به ذهن من می‌رسند:</div><div align="right"><br /><strong><span style="font-size:130%;">اول)</span></strong> مورد اختلاف (مثلا ملک یا کارخانه) <strong>در ایران نیست</strong> (فرض کنید من می‌گویم که شریک ایرانیم در آلمان از من هفتاد هزار یورو کلاه‌برداری کرده). در این صورت:</div><div align="right"><br /><strong>الف)</strong>‌ هر دو طرف دعوی ساکن دائمی ایران هستند که باید بروند دادگاه ایرانی. یا از طریق دادگاه و وکیل آلمانی در خود آلمان کار را دنبال کنند. </div><div align="right"><strong>ب)</strong> هر دو طرف دعوی ساکن موقت ایران هستند (بین ایران و خارج در رفت و آمدند). در این صورت در همان کشور محل وقوع اختلاف به دادگاه می‌روند چرا که ادله و شواهد و مدارک دعوی‌شان به احتمال قریب به یقین در همان کشور معتبر است (مثلا طرف به من در آلمان چکی داده که بی محل است، کارشناس دادگستری ایران که صلاحیت ندارد برای بررسی چک و حساب بانکی و امضای طرف در آلمان) و در صورت غیبت یکی یا هردو، وکیل‌ خارجی شان کار را دنبال می‌کند.</div><div align="right"><strong>ج)</strong> هر دو ساکن کشوری دیگر هستند که قوانین آن کشور خاص بر آنها ساری و جاری است. قضیه ربطی به قوه قضائیه ایران پیدا نمی‌کند.</div><div align="right"><br /><strong><span style="font-size:130%;">دوم)</span></strong> مورد اختلاف (مثلا ملک یا کارخانه) <strong>در ایران است</strong>. در این صورت:<br /><strong>الف)</strong>‌ هر دو طرف دعوی ساکن دائمی ایران هستند که باید بروند دادگاه ایرانی. کاری که همه هفتاد میلیون نفر تبعه ساکن ایران می‌کنند.</div><div align="right"><strong>ب)</strong> هر دو طرف دعوی ساکن موقت ایران هستند (بین ایران و خارج در رفت و آمدند). در این صورت در همان ایران به دادگاه می‌روند چرا که ادله و شواهد و مدارک دعوی‌شان به احتمال قریب به یقین در ایران است و در ایران معتبر می‌باشد (مثلا اینکه «طرف آمده و دور زمین من در بابل را برداشته آجر چیده» را خیلی راحت‌تر می‌توان در دادگاهی در ایران دنبال و ثابت کرد تا در دادگاهی در آلمان) و در صورت غیبت یکی یا هردو، وکیل‌ ایرانی‌شان کار را دنبال می‌کند.</div><div align="right"><strong>ج)</strong> هر دو ساکن کشوری دیگر هستند. تنها در این صورت است که می‌توان وجود یک قاضی ایرانی در سفارت ایران را قبول کرد و رفت پیش او. فقط یک مشکل پیدا می‌شود. قاضی بنده خدا باید برای بررسی هر کدام از مدارک و ادله و از این دست، مدام با تهران در تماس باشد. ساده‌تر نیست که هر دو طرف دعوا یکی یک وکیل در ایران داشته باشند که در همان دادگاه ایران دنبال کارشان را بگیرند؟ یک تلفن می‌زنی به وکیلت در ایران و در جریان آخرین قضایای پرونده قرار می‌گیری. اما هربار که با واحد قضائی مستقر در سفارت تماس می‌گیری می‌گویند: «فرستاده‌ایم تهران. معلوم نیست که کی برگردد. باید صبر کنید. زمانش با خداست». و خدا نکند که در این میان بسته‌ای، مدرکی (مثلا سند زمین شما در ایران) یا چیزی هم در میانه راه ایران و کشور محل اقامت «گم» شود! دیگر دست‌تان به جائی بند نیست. باید پاشنه‌های‌تان را ور بکشید و بدوید از آن سر دیگر دنیا دنبال گرفتن المثنی آن در ایران.</div><div align="right"> </div><div align="right"><br />اصولا رای «قاضی ایرانی با ابلاغ قضائی» در حیطه جغرافیائی کشوری دیگر (مثلا انگلستان) چقدر نافذ است و سندیت دارد؟ فرض کنیم که من و شریکم (هر دو ساکن انگلستان) مشکل مالی داریم. اصلا چرا برویم پیش قاضی ایرانی؟ مگر قوانین ایران در انگلستان اجرا می‌شوند؟ ضمانت اجرائی احکام این دادگاه در خارج فضای فیزیکی سفارت ایران کدام است؟ قاضی ایرانی در واحد قضائی مستقر در سفارت طرف من را موظف می‌کند که به جبران خسارت شریکش مثلا هشتاد‌هزار پوند به من بپردازد. از دادگاه که بیرون آمدم طرف چشم می‌اندازد توی چشم من و می‌گوید «نمی‌دهم». آنوقت چه؟ این واحد قضائی ایرانی به دولت انگلستان می‌گوید طرف را بگیرند بیاندازند زندان؟ لابد آنها هم می‌گویند «چشم»! یا اینکه باید منتظر شویم طرف کی برود ایران (اگر برود) آنوقت توی فرودگاه خفتش را بگیرند که تو به حکم دادگاه عمل‌ نکرده‌ای و باید مجازات شوی.</div><div align="right"><br />حالا فرض کنیم طرف از من کلاه‌برداری کرده و فرار کرده رفته ایران. من می‌روم و در دادگاه سفارت علیه وی اعلام جرم می‌کنم. باقی قضایا؟ واحد قضائی سفارت باید اعلام جرم من را به تهران بفرستد و بدهد به شعبه فلان و بهمان دادگستری که قضایا را دنبال کنند. بعد هم هر بار که من با واحد قضائی سفارت تماس می‌گیرم جویای پیشرفت پرونده شوم خواهند گفت: «فرستاده‌ایم تهران، از دست ما خارج است». مسلما چون ایران نیستم ناچارم وکیلی در ایران را انتخاب کنم که بجای من در دادگاه تشکیل شده در ایران حاضر شود. حکم هم نهایتا به واحد قضائی سفارت ارسال خواهد شد و آنها برای من حکم را پست خواهند کرد. خوب این کارها را که یک کارمند عادی سفارت هم می‌تواند بکند. نیازی به «واحد قضائی» نیست.</div><div align="right"><br /><strong>سخن کوتاه اینکه اگر مورد اختلاف به حیطه جغرافیائی کشور ایران مربوط و محدود است، خوب راحت‌تر و سریعتر این است که دو طرف دعوی در ایران وکیل بگیرند و در ایران علیه هم اقامه دعوی کنند. اگر هم قضیه به حیطه جغرافیائی کشوری دیگر مربوط است که قوانین همان کشور در مورد آن باید اعمال شوند. ربطی به ایران پیدا نمی‌کند</strong>.</div><div align="right"><br />البته ناگفته نگذارم که ایده یک «دفتر مشاوره و راهنمائی‌های حقوقی» در سفارت‌های ایران در خارج کشور ایده خوبی است. چند نفر متخصص دستگاه قضائی ایران در سفارت باشند که بروی پهلوی‌شان و درباره مشکل حقوقی خود در ایران از ایشان راهنمائی بگیری. در همین حد، نه در حد اجرائی. البته وکلای ایرانی در کشورهائی که ایرانیان زیادی در آنها اقامت دارند توانسته‌اند تا حدود زیادی این بار را بر دوش بکشند. </div><div align="right"><br />شاید چون من به چم و خم کارهای حقوقی و قضائی وارد نیستم مطلب رئیس قوه قضائیه را نمی‌فهمم. نیز نمی‌دانم که آیا بجز مواردی که در بالا گفتم موارد خاص دیگری هست و تعدادشان در هر کشور محل اقامت ایرانیان چقدر است که نیاز به استقرار یک واحد قضائی (با یک سری کارمند و منشی و دفتر و دستک مرتبط با آن) در سفارت ایران در مثلا انگلستان و آلمان و کانادا و فرانسه (وشاید در دفتر نمایندگی ایران در)‌ آمریکا باشد. دوستانی که تخصص دارند لطفا بنده را روشن کنند تا در پائین همین پست، توضیحات‌شان را درج کنم. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-621981941911887955?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-79340151890945704782007-08-15T22:55:00.000+03:302007-08-15T23:01:58.966+03:30<div align="right"><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8605240507">خبرگزاري فارس: رئيس سازمان گردشگري مازندران گفت: بر‌اساس مطالعات اقيانوس‌شناسي مشخص شد كه <strong>امواج درياي مازندران در حالت عادي موج‌انگيز</strong> است، </a></div><div align="right">--------------------<br />نمایشنامه کوتاه:<br />(درجه‌دار نیروی انتظامی حضرتی وارد اتاق تیمسار می‌شود و پا جفت می‌کند)<br /><strong>درجه‌دار</strong>: قربان سلام عرض می‌کنم.</div><div align="right"><strong>تیمسار</strong>: (روزنامه و جدول آن را کنار می‌گذارد) حضرتی دیگه چی شده؟</div><div align="right"><strong>درجه‌دار</strong>: سردار، آمده‌ام از تان سرباز و ماشین تقاضا کنم.</div><div align="right"><strong>تیمسار</strong>: برای چه منظوری؟</div><div align="right"><strong>درجه‌دار</strong>: در راستای طرح ارتقاء امنیت اخلاقی جامعه.</div><div align="right"><strong>تیمسار</strong>: اگر منظورت خونه اون زنیکه است که قرار شد من خودم با حاجی صحبت...</div><div align="right"><strong>درجه‌دار</strong>: خیر قربان، این‌بار زده‌ام به ریشه‌اش، ام‌الفساد را پیدا کردم.</div><div align="right"><strong>تیمسار</strong>: (نیم خیز می‌شود) شوخی می‌کنی؟</div><div align="right"><strong>درجه‌دار</strong>: خیر قربان، من را تحریک کرد، اساسی.</div><div align="right"><strong>تیمسار</strong>: تحریکت کرد؟</div><div align="right"><strong>درجه‌دار</strong>: (آب دهانش را قورت می‌دهد) بله قربان، «موج» می‌انداخت به خودش در حالت عادی. خیلی موجش شهوت انگیز است.</div><div align="right"><strong>تیمسار</strong>: عجب!</div><div align="right"><strong>درجه‌دار</strong>: بعله قربون، تازه مردهای غریبه می‌آیند از سرتاسر کشور تا یکی دو روز باهاش باشند.</div><div align="right"><strong>تیمسار</strong>: اسمش چیه؟</div><div align="right"><strong>درجه‌دار</strong>: اسمش «دریا» است، فامیلش را هم گذاشته «مازندران».</div><div align="right"><strong>تیمسار</strong>: (فریاد می‌زند) مرادی! مرادی! (ستوان دوم مرادی وارد می‌شود، پا می‌چسباند)</div><div align="right"><strong>مرادی</strong>: بله قربان.</div><div align="right"><strong>تیمسار</strong>: مینی‌بوس را بردار با وانت‌ها، همه می‌رویم عملیات.</div><div align="right"><strong>مرادی</strong>: اطاعت می‌شه قربان.</div><div align="right"><strong>تیمسار</strong>: حسینی و منظوری می‌مانند اینجا، بقیه همه می‌آیند.</div><div align="right"><strong>مرادی</strong>: حتما قربان.</div><div align="right"><strong>تیمسار</strong>: (خطاب به مرادی و درجه‌دار حضرتی) مرخصید (تلفن را بر می‌دارد، شماره می‌گیرد) سلام نعلیکم جوادآقای گل گلاب، کجائی برادر؟ قربان تو. بد نیست. گوش کن، داریم می‌رویم عملیات. خیلی مورد مهمیه. آره، در حالت عادی که هست بخودش «موج» می‌اندازد، اسمش را هم لابد به همین دلیل گذاشته «دریا». بفرست بر و بچه‌ها را با ما بیایند یک گزارش مشتی تهیه کنند. راستی اون فیلم «تام کروز» نرسیده به دستت؟ عیب ندارد. بیاد ما باش مومن. قربان تو. به سلامت. (گوشی را می‌گذارد، داد می‌کشد) مرادی؟ پس چی شد این مینی‌بوس؟<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-7934015189094570478?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-72289671256045935282007-08-15T22:05:00.000+03:302007-08-15T22:13:25.688+03:30<div align="right"><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8605240677">وزير ارتباطات و فناوري اطلاعات:<br />بستر آموزش از راه دور در كشور فراهم است </a></div><div align="right">----------------------------<br />در «بستر» دو تا کار می‌کنند، یا استراحت می‌کنند (بصورت تکی) یا دو نفره یک کار دیگر می‌کنند... (استغفر‌الله)! حالا با این اینترنت دایل آپ تمام فیلتر قرار است چه چیزی را از چه فاصله‌ای «آموزش» دهیم؟ لابد کلاس درس هم می‌شود همان «چت روم یاهو» که حداقل باز می‌شود و دانش‌جویان هم مشغول نوشتن:</div><div align="right"> </div><div align="right">F baraye s... nist? pool ham midam</div><div align="right"> </div><div align="right">خواهند شد. نتیجه‌اش البته همان «بستر فراهم» است که در هنگام تشکیل «کارگاه‌های آموزشی از راه بسیار نزدیک» از آن استفاده خواهد شد.<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-7228967125604593528?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-13138092602490742742007-08-15T21:49:00.000+03:302007-08-15T21:50:54.137+03:30<div align="right"><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8605240524">خبرگزاري فارس: دبير ستاد طرح رحمت گفت: به منظور ترويج الگوهاي رفتاري اهل بيت (ع) در بين جوانان طرح «پرواز جوان» در استان در حال برگزاري است. </a></div><div align="right">------------------<br />اگر «ترویج الگوی رفتاری» اسمش می‌شود طرح «پرواز»، پس لابد دوره‌های آموزش پرواز با هلیکوپتر را هم باید «طرح اخلاق‌الائمه» نامید!!! یک نامگذاری ساده که اینقدر پرت و پلا باشد، برنامه خود دوره دیگر چیست؟ لابد بجای گفتن مسائل مروبط به «اهل بیت (ع)» در مورد «صحرای کالاهاری» صحبت می‌شود. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-1313809260249074274?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-87817516120077429982007-08-15T19:38:00.000+03:302007-08-15T19:41:34.518+03:30<div align="right">در دوران دانشجوئی دوستی داشتیم هم سن و سال خودمان بنام «حسین». این «حسین» عزیز (که هرکجا هست خدایا به سلامت دارش)، تُرک بود و به همین دلیل بروبچه‌ها او را بنام «حسین تُرکه» می‌شناختند. همان موقعش هم تقریبا کسی فامیل او را درست و حسابی نمی‌دانست چرا که حتی برای مسئول ثبت‌نام دانشگاه، حسین، «حسین تُرکه» بود و بس. حسین بچه‌ای بود «اِند رفاقت»، فوق‌العاده بجوش و اجتماعی (خوش تیپی‌اش به کنار که موضوع صحبت امروز ما نیست ولی مایه حسادت یک سری -از جمله خود من- به او بود!!!) و به دل رس. ما فارس‌ها هم که چشم نداشتیم از خودمان بهتر را ببینیم، هی مدام سر به سر او می‌گذاشتیم و جلویش جوک ترکی می‌گفتیم و دستش می‌انداختیم. ولی این کوه صفا و مهربانی مگر خمی به ابرو می‌آورد؟ مگر از دوستی‌اش چیزی کم می‌شد؟ لارج بود به تمام معنا. یک لوطی مدرن. بگذریم.</div><div align="right"><br />حسین در درس خواندن عادت عجیبی داشت. هر وقت که شبهای امتحان جمع می‌شدیم دور هم و با رنگ پریده و اضطراب امتحان فردا شروع به خواندن کتاب و جزوه می‌کردیم و مسائل حل شده توسط استاد را فهمیده و نفهمیده «حفظ» می‌کردیم، حسین مرجع و منبع «توضیح» و «فهم» ما بود. با آرامش یک پدر که دارد برای کودک سه چهار ساله‌اش مسئله را توضیح می‌دهد، قضایا را برای ما باز می‌کرد و با مثال‌های همه فهم و عامیانه چنان قوانین فیزیک یا معادلات مولکولی را برای ما جا می‌انداخت که دهان همه‌مان باز می‌ماند. شیوه کار او چه بود؟ </div><div align="right"><br />حسین در کلاس درس یک «گیر» به تمام معنا بود. محال بود از سر چیزی نفهمیده بگذرد. خدا خیرش بدهد ولی حتی «زیست‌شناسی» را هم «می‌فهمید»، «حفظ» نمی‌کرد. گاهی قسمت عمده‌ای از وقت کلاس بین او و استاد می‌گذشت. سریع مطلب را می‌گرفت ولی تا مطلب برایش جا نمی‌افتاد از آن نمی‌گذشت. امثال من مثل بزغاله کله تکان می‌دادند به استاد که یعنی «آره بابا بسه، فهمیدیم، تو راست می‌گوئی، خیر امواتت ساعت پنج دقیقه به دو بعد از ظهر پنجشنبه اردیبهشت ‌ماه است، کوتاهش کن برویم سراغ شب‌جمعه‌مان استاد جان». و او حتی در راهرو هم استاد را رها نمی‌کرد. نه اینکه بچه درسخوانی باشد، ابدا، فقط می‌خواست نفهمیده از سر چیزی نگذرد. </div><div align="right"> </div><div align="right">شب‌های امتحان هم به همه ما می‌خندید! ما پنجاه صفحه کتاب را تا صبح پنج بار می‌خواندیم و هیچ نمی‌فهمیدیم و به ضرب قهوه تا سه و چهار صبح بیدار بودیم، او یک بار می‌خواند و بعدش می‌گرفت می‌خوابید! (اگر ما اذیتش نمی‌کردیم و می‌گذاشتیم بخوابد، البته!)</div><div align="right"><br />الان که فکر می‌کنم می‌بینم علیرغم آن همه مزخرفی که من و دیگران بارش می‌کردیم که «نفهم» است و چه است و چه است، یکی از معدود آدم‌هائی بود که می‌توانستند از «عقل» خود بخوبی استفاده کنند. <strong>از دید او «علم» یک مبنای «منطقی» داشت، کافی بود کسی به آن مبنای منطقی دست پیدا کند، دیگر باقی حل بود.</strong> ما اما در ذهن‌مان «حمال‌ الکُتُب» بودیم. حجم عظیمی از فرمول و اسم و فرایند و دستگاه و محاسبه را در ذهن داشتیم ولی چون هیچ منطقی آنها را در ذهن‌مان مرتب نمی‌کرد، دست آخر به ضرب خواهش و تمنا و لیس زدن کفش استاد می‌گرفتیم ۱۲ و او بدون اذیت کردن خودش می‌گرفت ۱۷. در دورانی که نامزد کرده بود و هوش و حواسش سرجایش نبود از ۱۴ پائین نمی‌آمد.</div><div align="right"><br />امروز یک‌ دفعه دلم هوایش را کرد. اگر هنوز با او ارتباط داشتم می‌توانست در این دهه چهارم زندگی -که مثلا قرار است خیر سرم عقلم به کمال برسد- خیلی کمکم کند و نحوه فکر کردن را به من بیاموزد. الان می‌فهمم که ناخود‌ آگاه خیلی چیزها را از او آموخته‌ام. بخش بزرگی از همین یک ارزن حوصله داشتن در توضیح، پیدا کردن مثال مناسب، استفاده از زبان همه فهم و ... که دارم حاصل همان پنج سال رفاقت زمان دانشگاه است. ای‌کاش گمش نکرده بودم تا بجای استفاده از یک «ارزن» مغزم می‌توانستم از همه آن استفاده کنم. کجائی «حسین‌ تُرکه»، معلم استدلال و منطق من؟ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-8781751612007742998?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-33266426575572781092007-08-15T17:58:00.000+03:302007-08-15T18:05:30.103+03:30<div align="right">بچه که بودم کارتون «سوپرمن» یکی از محبوب‌ترین برنامه‌هائی بود که می‌دیدم. هروقت سوپرمن می‌خواست به هوا بپرد و پرواز کند شعارش این بود: «بالا، بالا، بالاتر». سوپرمنی که ما در تلویزیون سیاه‌ و سفید لامپی دو کاناله می‌دیدیم موجود نازنینی بود که یک تنه به جنگ بدی‌ها می‌رفت و با بخطر انداختن خودش آدم بدها را شکست می‌داد (و معمولا خانم زیبائی را هم از چنگال آنها در می‌آورد!). </div><div align="right"><br />بقول «سهراب سپهری»، «طفل پاورچین پاورچین دور شد کم کم در کوچه سنجاقک ها». من هم «بار خود را بستم رفتم از شهر خیالات سبک بیرون دلم از غربت سنجاقک پر بود». خلاصه همانطور که سرکار خانم «زویا زاکاریان» در شعر «کیو کیو بنگ بنگ» توضیح می‌دهد، من در ایام «تفنگهاي حقيقي / برادرهاي دلتنگ» بزرگ شدم و آنقدر دور و برم شهید و قهرمان و خون و خیانت دیدم که «سوپرمن» را به دست «سوپور من» سپردم تا با خود ببردش که حقیقی نبود و مایه‌ای از حقیقتی که در جهان اطراف من می‌گذشت نداشت.</div><div align="right"><br />سرگرم زندگی خود شدم. بقول «سیاوش کسرائی» «آفتاب و ماه درگشت، سالها بگذشت». سوپر من و «بالا، بالا، بالاتر»ش دیگر از خیال من پاک شده بود. کم‌کم داشتم باور می‌کردم که بقول فروغ «زندگی شاید یک خیابان درازست که هر روز زنی با زنبیلی از آن می گذرد». تا روزی که «بالاترین» را دیدم.<br />دیدم که چقدر راحت می‌شود «بالا» را هدف گرفت و روی به سمت «بالا» داشت. دیدم که می‌توان «سوپرمن گونه» ولی نه با سلاح «بازو» که با سلاح قلم به جنگ سیاهی تعصب و جهل رفت. اگر «سوپرمن» بچگی من نمادی بود از «پاکی» و نشان می‌داد ارزش مبارزه در راه پاکی را، «سوپرمن» میان‌سالی من نمادی است از آنچه جامعه من به آن نیاز دارد. «بالاترین» ارزش «رای» و «بحث» را به من شناساند. اما هر اندازه که «سوپرمن» کودکی من خیالی بیش نبود در ذهن سازندگان آن و من، «بالاترین» واقعی است، چرا که «بالاترین» را «من» می‌سازم، تو می‌سازی، ما می‌سازیم. «عطار نیشابوری» می‌گوید (قریب به مضمون): «در خود بنگرید که سیمرغ شمائید». و ما کاربران «بالاترین» هرکدام‌مان گوشه کوچکی از مقالات و نوشته‌ها را می‌گیریم و بعد فریاد می‌کشیم «بالا، بالا، بالاتر». هرکدام ما کاربران یک «سوپرمن» واقعی هستیم که به سمت «بالا» می‌رود. وحدت در عین کثرت و کثرت در عین وحدت.</div><div align="right"><br />و این «سوپرمن» واقعی میان‌سالی من چه زود جای خود را باز کرد در زندگیم. آن یکی کودکی بازی‌گوش را از توی خیابان و روی دوچرخه پای تلویزیون می‌کشید و میخکوبش می‌کرد، این یکی مرد گنده کچلی را هن‌هن زنان پای کامپیوتر می‌کشد و ساعتها از ماجراهای ایران و جهان برایش می‌گوید. باور ندارم که «بالاترین» یک ساله شده. انگار که من سالیان سال است می‌شناسمش. با هم به خیلی‌ جا ها سرزده‌ایم و خیلی کارها کرده‌ایم. خوشی‌ها و ناخوشی‌های زیادی را با هم دیده‌ایم و تقسیم کرده‌ایم. نه، «بالاترین» دوست قدیمی من است. هر روز صبح می‌روم در خانه‌شان با هم سلام و علیکی می‌کنیم. دستم را می‌گیرد و می‌برد و به دوستان دیگرش، به کاربران دیگر، معرفی‌ام می‌کند. کلی دوست خوب پیدا کرده‌ام در این چند وقتی که با «بالاترین» دوست هستم. «بالاترین» اخم‌های مردمان «وبلاگ شهر» را از تلخی می‌اندازد و بر شیرینی خنده‌های آنان می‌افزاید. چه یک ساله چه صد ساله، «بالاترین» دیگر جزئی از من است. <strong>«بالاترین» اسباب‌بازی میان‌سالی من نیست. بخشی از هویت آنلاین ما ایرانیان است</strong>.</div><div align="right"><br />یک سالگیش مبارک باشد. دست سازندگانش هم درد نکند. خالق «سوپرمن» بر روی کلی از بر و بچه‌های هم نسل من تا آخر عمر تاثیر گذاشت. خالقین «بالاترین» بر روی کلی از آدم‌های نسل‌های مختلفی که کاربرش هستند تاثیر گذاشته‌اند. زنگ در خانه «بالاترین» را می‌زنم. در باز می‌شود. همه کاربران آن بهمراه سازندگانش دور کیک تولد یک سالگی‌ «بالاترین» جمع شده‌اند. به احترام همگی‌شان، کلاهم را از سر بر می‌دارم و در همان چهارچوب در به همه آنان تعظیم می‌کنم. این مقاله را هم کنار کادوهای دیگر می‌گذارم. تولد «بالاترین» مبارک.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-3326642657557278109?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-33412662576728835332007-08-13T22:44:00.000+03:302007-08-13T22:55:16.588+03:30<div align="right">مدتی بعد از سهمیه بندی بنزین:</div><div align="right"><br />آمبولانس: ما دیگر نمی‌توانیم کار کنیم. سهمیه‌مان کفاف نمی‌دهد.</div><div align="right">مسئولان سهمیه بندی: بیا این مال تو.</div><div align="right">تاکسی: آخر اینقدر بنزین به کجای ما می‌رسد؟</div><div align="right">مسئولان سهمیه بندی: بیشترش کردیم، برو رد کارت.</div><div align="right">آژانس: آقا زن و بچه مردم شب و نصف شب اعتماد نمی‌کنند به تاکسی و مسافرکش. ناموس مردم دست ماست.</div><div align="right">مسئولان سهمیه بندی: بیا این یک کم هم مال تو.</div><div align="right">کشاورز: آقا محصول ما مونده سر زمین یک فکری بحال بنزین بخش کشاورزی بکنید.</div><div align="right">مسئولان سهمیه بندی: این هم مال شما.</div><div align="right">صنعتگر: عزیزجان من کارخانه‌ام تا محل زندگی‌ام هشتاد کیلومتر فاصله است. چه‌جوری خودم را برسانم به محل کارم و برای کشور تولید درآمد کنم؟</div><div align="right">مسئولان سهمیه بندی: این یک باک هم مال شما آقا جان.</div><div align="right">بیمار: من باید ماهی دو سه بار بروم بیمارستان. بعدش هم باید کلی سگ‌دو بزنم دنبال دارو و دوا هایم توی ۱۳ آبان و هلال احمر و ناصر خسرو. چکار کنم؟</div><div align="right">مسئولان سهمیه بندی: خدمت آقا.</div><div align="right">موتوری: دااااش، ما یک موتور قراضه داریم که نون زن و بچه‌مون را از توش در می‌آریم. حالا که بنزین نداریم، برویم مواد فروش بشویم خوب است؟</div><div align="right">مسئولان سهمیه بندی: نه جانم، این یک ذره هم خدمت شما.</div><div align="right">روستائی: انگار که برف اومده سنگین و ارتباط ما با مرکز قطع شده. نه کسی می‌آید و نه کسی می‌رود. مردم بنزین ندارند.</div><div align="right">مسئولان سهمیه بندی: بفرمائید روستائی عزیز.</div><div align="right">پزشک: آقاجان ما را وقت و بی‌وقت، شب و نصف شب سر بالین مریض صدا می‌کنند. پای پیاده که نمی‌شود تا آن سر شهر رفت. مریض را کفنش کرده‌اند که ما می‌رسیم.</div><div align="right">مسئولان سهمیه بندی: چه بد، عجب... خوب بفرمائید آقای دکتر.</div><div align="right">خبرنگار: یا باید توی رسانه‌ها چهچه بلبل پخش کنید یا بنزین بدهید ما برویم این طرف و آن طرف گزارش و خبر برایتان فراهم کنیم.</div><div align="right">مسئولان سهمیه بندی: خدمت خبرنگار عزیز.</div><div align="right">صیاد: آقاجان قایق ما بنزین نیاز دارد. خوب است بیکار بشویم برویم دنبال قاچاق؟</div><div align="right">مسئولان سهمیه بندی: نه عزیز من، این حرفها کدام است، بیا جانم. این هم مال تو.</div><div align="right">نماینده مجلس: بابا من که از خودتون هستم. می‌خواهم بروم حوزه انتخابیه‌ام با مردم ملاقات کنم و به مشکلات‌شان گوش بدهم بلکه بشود کاری برای مردم کرد. بنزین ندارم.</div><div align="right">مسئولان سهمیه بندی: آخ ببخشید. اصلا حواسمون به شما نبود. بفرمائید. تو را به خدا ببخشیدها.</div><div align="right">شهردار: آقایان، آتش‌سوزی و حوادثی از این دست خبر نمی‌کند. ما ناچاریم باک خودروهای امدادی را پر نگاه داریم.</div><div align="right">مسئولان سهمیه بندی: راست می‌گوئی. اینقدر خوبه؟</div><div align="right">بازاری: حالا ما خودمون ماشاءالله وضع‌مان خوبه، خیالی نیست، ولی از وقتی مردم بنزین کم دارند، کمتر می‌آیند خرید. بالاخره ما هم مالیات می‌دهیم، هم سهم ... هم سهم ... هم...</div><div align="right">مسئولان سهمیه بندی: ادامه نده، فهمیدیم، دو سه ماه اضافه جلوجلو به مردم بدهیم خوبه؟</div><div align="right">پیش‌نماز: برادران توجه دارند که ساعت پنج صبح نه اتوبوسی بکار است و نه تاکسی‌ای. همین نحو پیش برود فریضه نماز جماعت صبح را باید تعطیل کرد.</div><div align="right">مسئولان سهمیه بندی: اصلا و ابدا حاج آقا، حرفش را هم نزن. خدمت حاج آقای گل خودمون.</div><div align="right">خودرو ساز: آقاجان ماشین خورده توی سرش. مردم دیگر گُروگُر ماشین نمی‌خرند. بنزین ندارند که ماشینش را بخرند. وضع به این منوال ادامه داشته باشد باید کارخانه را بگذاریم روی شمعک و چند هزار نفر را اخراج کنیم.</div><div align="right">مسئولان سهمیه بندی: جون مادرت این کار را نکن. فکر می‌کنی با چقدر اضافه کردن سهمیه مردم مشکل تو حل می‌شود؟</div><div align="right">سازمان ایرانگردی: خیر سرتون آمدید کار کردید! آقاجان مردم دیگر مسافرت نمی‌روند. هتل‌ها در فصل مسافرت خالی هستند. اقتصاد‌های محلی با مشکل مواجه شده‌اند.</div><div align="right">مسئولان سهمیه بندی: به هرکی دو تا بیست لیتری سهمیه مسافرت بدهیم خوب می‌شود؟</div><div align="right">پلیس: بابا ما بنزین نداریم بگذاریم دنبال دزد‌ها. برای آبروی نظام هم خوب نیست خانم‌های بدحجاب و شیطان پرست‌ها را سوار ماشین پلیس کنیم بعد بنزین نداشته باشیم استارت بزنیم ناچار شویم از آن همه خانم مکش مرگ‌ما بخواهیم ماشین پلیس را تا کلانتری هُل بدهند.</div><div align="right">مسئولان سهمیه بندی: حقیقتا صحیح می‌فرمائید. این هم اضافه سهمیه شما.</div><div align="right">*********</div><div align="right"><br />خلاصه باقی مردم و اصناف هم یک دلیل درست یا الکی جور می‌کنند و می‌آیند سهمیه بنزین می‌گیرند. وضع می‌شود همانی که بود. این میان فقط سر یک عده محدود چند درصدی که علاف بودند و هی بیخودی گرد خیابان‌ها می‌چرخیدند بدون کلاه بنزین می‌ماند. آن هم خیالی نیست، از هر کدام این همه بنزین که در بالا ذکر شد چند قطره‌ای در باک این عده محدود بچکد برای ول‌چرخ زدن در خیابانها کافی است. </div><div align="right"></div><div align="right">خدائی‌اش مگر فشار دو دو تا چهارتای اقتصاد بتواند چشم مردم و دولت را بر روی حقایق و سرمایه‌های ملی باز کند. هر دو با هم کورس گذاشته‌اند: یکی می‌خواهد بنزینش از آب رادیاتور ماشینش ارزان‌تر باشد تا هیچ هزینه‌ای برای حمل و نقل نپردازد، آن دیگری می‌خواهد بنزین را به قیمت بازار جهانی بفروشد و سودش را خرج چنین و چنان کند در لبنان و فلسطین. خداوند به هر دو طرف خیر بدهد. هرکدام یک پیچی، میخی، سنبه‌ای، مته‌ای برداشته‌اند و دارند این قایق را سوراخ می‌کنند و خطاب به دیگری می‌گویند «ارث پدرم است. دوست دارم سوراخش کنم. به تو چه؟». انگار نه انگار که هر دو -از بد یا از نیک روزگار- با هم در این قایق همسفرند. بگردند تا ببینیم چه قرار است بر سر این قایق بیاید. «اِاِاِاِ چه آبی زد توی قایق از این سوراخ. بچه بجنب تا غرق نشده‌ایم اون سطل بنزین رو بریز تو آب، سطلو بده به من تا این آبها رو از قایق بریزم بیرون». </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-3341266257672883533?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-63570674483622143382007-08-13T21:41:00.000+03:302007-08-13T21:49:17.179+03:30<div align="right"><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8605200200">به گزارش فارس به نقل از پايگاه اينترنتي كامن دريمز، از زمان تهاجم آمريكا و متحدانش به عراق يك ميليون و هزار عراقي كشته شده اند و اين رقم، ده برابر آماري است كه منابع آمريكايي ذكر مي كنند. در اين گزارش به نقل از سايت اينترنتي "جاست فارين پاليسي" آمده است از زماني كه نشريه پزشكي لانست گزارش خود را درباره تعداد كشده شدگان عراقي درجنگ اعلام كرد، نيز روند قرباني شدن عراقي ها ادامه دارد و با احتساب آمارهاي اعلام شده، تاكنون يك ميليون و هزار عراقي در جنگ كشته شده اند. لانست گزارش خود را از ابتداي جنگ تا جولاي 2006 اعلام كرده بود. براساس گزارش اين پايگاه اينترنتي، كشته شدن اين تعداد عراقي، قتل عام رواندا را كم اهميت مي كند و رهبران آمريكايي مسئول مستقيم اين وضع هستند. </a></div><div align="right"> </div><div align="right">---------------------</div><div align="right"><br />باید توجه کرد که داریم درباره «انسان» و «از دست رفتن جان انسان» صحبت می‌کنیم، نه گردو می‌شماریم و نه مورچه زیر پا له می‌کنیم. یک میلیون نفر کشته در عرض چهار سال و پنج ماه یعنی بطور متوسط هر ماه حدود ۱۹۰۰۰ نفر جان باخته‌اند، تقریبا ۶۳۰ نفر در روز یا به عبارتی در هر ساعت شبانه روز ۲۶ نفر. می‌بینیم که نهال نامبارکی که صدام حسین در خاک شور عراق کاشت اکنون در غیاب وی دارد میوه تلخ برادرکشی را چه فراوان به بار می‌آورد. </div><div align="right"><br />صدام کم جنایت نکرد و کم نکشت. هرگونه صدای مخالفی را با تیرباران و اعدام دسته‌جمعی و خانوادگی پاسخ داد. به ایران حمله کرد و صدها هزار ایرانی و عراقی را به دست فرشته مرگ سپرد. هنوز عرق جنگش با ایران خشک نشده بود که چشم طمع به خاک کویت دوخت. خدا می‌داند چقدر آدم فدای جنون قدرت این مرد شدند. بیش از ده سال مملکت خودش را در زیر شدیدترین تحریم‌های سازمان ملل قرار داد و باعث کشته شدن هزاران کودک هموطن خودش شد. دست آخر هم هنگامی که می‌توانست در برابر سنبه پر زور آمریکا از تخت قدرت به پائین بیاید و باتتمه احترامش و بهمراه خانواده‌اش به یک کشور عربی برود و بیش از این باعث کشته‌شدن عراقی‌ها نشود، نکرد این کار را و تصمیم گرفت ارتش خود و کشورخود را جلوی هیولای ارتش آمریکا بیاندازد و نابود کند. </div><div align="right"><br />حاصل دوران وحشت سیاه حکومت صدام، دُملی چرکین بود که پس از رفتن او و بوجود آمدن فضای تنفس در جامعه سر باز کرد و عفونت پخش خاک این سرزمین شد. عقده‌ها و تسویه‌ حساب‌ها و انقام‌گیری‌های حق و ناحقی که در دوران او فضای عرض اندام نداشتند با سقوط صدام و رسیدن اکسیژن آزادی به سلول‌های جامعه، سلول‌های نسبتا سالم را تبدیل به سلول‌های سرطانی‌ای کردند که می‌بینیم. <strong>مطمئن هستم که اگر نبود آن دوران خفقان شدید صدام حسین، عراقیان اکنون تا این حد از یکدیگر نمی‌کشتند</strong>. در هر عراقی‌ای که به دست هموطن خود بر خاک می‌افتد می‌توان رد پای حکومت صدام حسین و نفرتی را که پشت سر خویش برجای نهاد دید. شوخی نیست، هر ساعت ۲۶ نفر قربانی کوتاه فکری‌ها و تنگ‌نظری‌ها و انتقام گیری‌ها می‌شوند. <strong>صدام حسین کشورداری نمی‌کرد، خشت و گِل یک کشتارگاه مجهز تمام اتوماتیک را داشت روی هم می‌گذاشت.</strong></div><strong></strong><div align="right"><br />قلدری و زورگوئی آمریکا به عراق، سرعت رو افتادن این زخم‌های کهنه و قدیمی را زیاد کرد. بعید نبود که اگر صدام حسین به مرگ طبیعی هم می‌مرد بعد از او عراق در همین هرج و مرجی فرو نرود که الان تا گلو در آن است، با این تفاوت که الان قدرت بالا دستی هست که سعی در کنترل اوضاع و بهبود شرایط مردم می‌کند (آمریکا) ولی در آن صورت هیچکس بفریاد مردم مظلوم و بدبخت عراق نمی‌رسید. صدام و مافیای اقتصادی پسرانش رمق عراق را کشیده‌ بودند. کافی بود صدام و پسرانش در یک سانحه هوائی از بین بروند تا شیرازه امور آنچنان از هم بپاشد که امروز عراق در برابر فردای مرگ صدام بهشت برین در نظر آید. </div><div align="right"><br />باز تاکید می‌کنم، داریم از کشته شدن هزار ضربدر هزار نفر مثل من و شما صحبت می‌کنیم. گردو نمی‌شماریم. صحبت از آدم‌هائی است که جان خودشان را بر سر تعصبات قومی و قبیله‌ای و مذهبی خود و دیگران از دست داده‌اند. صحبت از ده ها و صد ها هزار قربانی ذهنیت علیل و بیماری است که بجای منفجر کردن آنکه اشغالگر می‌داندش، بمب را در میان زنان و کودکان خودی می‌ترکاند. افسوس که روح گروه بزرگی از مردم جامعه در زمان صدام حسین به بدترین نحوی کشته و از انسانیت خالی شد که اکنون در هر ساعت ۲۶ نفر کشته می‌شوند و فریاد «هل من مزید» جانیانِ برخواسته از بطن جامعه عراق بلند است. حرمت امام زاده با متولی آن است. من که برادر هموطن خود را بکشم، دیگر از خارجی مسلط به من چه انتظاری می‌توان داشت؟ آری متاسفانه دست صدام حسین هنوز در خون مردم بیگناه عراق است.<br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-6357067448362214338?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-70064393096489360452007-08-13T20:23:00.000+03:302007-08-13T20:27:25.887+03:30<div align="right"><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8605220550">به گزارش خبرگزاري فارس به نقل از اداره اخبار و رسانه‌هاي گروهي مجلس شوراي اسلامي لاراگين نماينده مجلس سناي جمهوري اروگوئه ظهر امروز دوشنبه با محمود محمدي رئيس كميته روابط خارجي كميسيون امنيت ملي و سياست خارجي مجلس شوراي اسلامي ديدار و گفتگو كرد. </a></div><div align="right"><br /><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8605220550">نماينده آباده همچنين با اشاره به مسئله هسته‌اي كشورمان گفت: جمهوري اسلامي ايران تحت نظارت كامل بين المللي به استفاده صلح‌آميز از انرژي هسته‌اي كه حق قطعي هر كشور عضو ان پي تي است ادامه مي‌دهد و فشارهاي آمريكا در اين زمينه مانع احقاق حق ملت ايران نخواهد شد. محمدي افزود: جمهوري اسلامي ايران تنها كشور بزرگ در منطقه خاورميانه است كه در مقابل سلطه طلبي آمريكا ايستاده است و از استقلال و حاكميت سياسي تمام كشورهاي ستمديده منطقه و جهان حمايت مي‌كند. </a></div><div align="right">----------------------</div><div align="right"><br />حالا این حرف‌ها چه ربطی به اروگوئه دارد؟ طرف آمده از سفره‌ای که برای عمو چاوز و دائی دانیل پهن کرده‌ایم یک لقمه بردارد، شما دارید برایش سخنرانی می‌کنی؟ مگر شام امام حسین دارید می‌دهید که اول باید یک فصل برای یارو آسمان و ریسمون را بهم ببافید و گریه طرف را در آورید تا یک بشقاب قیمه پلو بگذارید جلویش؟ انرژی هسته‌ای ما چه مربوط به اروگوئه؟</div><div align="right"><br />زمان دانشجوئی، یکی از دوستان ماشین آخرین مدل باباش را برمی‌دارد و دور خیابان‌ها داشته می‌چرخیده یکهو دختری که منتظر تاکسی بوده چشمش را می‌گیرد. بوق می‌زند برای طرف و او هم محو ماشین خارجی شیک نو نوار می‌پرد بالا. این رفیق ما هم یک چهل و پنج دقیقه‌ای درباره انواع موتورهای مختلف و گیربکس‌های متفاوت و اینکه این ماشین ایشان چقدر از همه سر است داد سخن می‌دهد. بعدش هم سوئیچ می‌کند روی وضعیت توپ باباهه و اینکه چقدر پولدار است و از این حرفها تا دخترک را تحت‌تاثیر قرار بدهد. یک نیم ساعتی هم که اینجوری داد سخن داد، دخترک حوصله‌اش سر می‌رود به حال قهر پیاده می‌شود! وقتی این دوست‌مان این‌ها را برای ما چندتا دوست صمیمی داشت تعریف می‌کرد یکی در آمد بهش گفت که: «اکبر خاک توی اون سر بی‌بخارت کنند! طرف سوار ماشینت شده چرا مزخرف می‌گوئی باهاش؟ برو تو کار ماچ و موچ. قدرت ... خودت را به او نشان بده! چکار دارد به قدرت گیربکس ماشینت!»</div><div align="right"><br />حالا آقای محمدی عزیز، بوق زده‌ای، طرف (نماينده مجلس سناي جمهوري اروگوئه) آمده بالای ماشین آخرین مدلت. ول کن این داستان‌ رستم و اسفندیار را (=چی چیز چیز نگو!) که ما در خاورمیانه چنینیم و چنانیم و انرژی هسته‌ای داریم. برو تو کار ماچ و موچ انرژی خودت را به طرف نشان بده، چکار دارد به انرژی هسته‌ای بابات؟<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-7006439309648936045?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-60059906188358230442007-08-10T20:57:00.000+03:302007-08-10T21:00:24.809+03:30<div align="right"><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8605190125">خبرگزاري فارس: امام جمعه موقت مشهد گفت: جمهوري اسلامي ايران اكثر معادلات بين‌المللي را تغيير داده است.</a></div><div align="right">----------------------</div><div align="right"><br />تغییر کدام است حاج‌آقا؟ تخته سیاه روی دیوار را کند و از پنجره انداخت کف حیاط، آنوقت شما می‌گوئید معادله را فقط تغییر داد؟ معادله‌ای که به نفع من نباشد همان‌ بهتر که بچه‌ها توی حیاط روی آن لِی‌لِی بازی کنند بجای اینکه به دیوار کلاس باشد. خوب کاری کرد. دستش درد نکند.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-6005990618835823044?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-90506863743799644742007-08-10T20:22:00.000+03:302007-08-10T20:29:42.704+03:30<div align="right"><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8605190040">خبرگزاري فارس: رئيس بنياد شهيد و امور ايثارگران، با تاكيد بر اينكه روحيه جهاد و شهادت مسير عزت و افتخار آفريني و نجات ما در همه ابعاد بوده است، گفت:موفقيت هاي بدست آمده در زمينه هاي مختلف به دليل داشتن روحيه ايثارگري و شهادت است</a>. </div><div align="right">-------------------</div><div align="right"><br />بدترین چیزی که یک فرمانده می‌تواند در جنگ تجربه کند، داشتن یک مشت سربازان ترسو است. سرباز هم مثل هر انسان دیگری ترس جان دارد. این است که «روحیه شهادت‌طلبی» یا به عبارتی «حاضر بودن به گذشتن از جان برای هدف مورد نظر» را باید بعنوان قوی‌ترین سلاح ممکن در دستان یک سرباز دانست. سربازی که نه تنها از مرگ نمی‌هراسد بلکه مشتاق رسیدن به آن است دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد، دیگر نمی‌توان او را از چیزی ترساند، حتی از «مرگ». او قادر به دیدن هیچ چیز نخواهد بود الا رسیدن به هدفی که برایش ترسیم کرده‌اید، می‌کوبد و می‌جنگد و جلو می‌رود، بدون هیچ واهمه‌ای. می‌بینید که درصورتی که بتوانید روحیه شهادت‌طلبی را در سربازی جا بیاندازید، آن سرباز تا آخرین نفس خود در همان مسیری که می‌خواهید برای شما خواهد جنگید.</div><div align="right"><br /> اما سلاح پر قدرت «شهادت‌طلبی» در دستان مردم عادی جامعه می‌تواند همانقدر خطرناک باشد که مسلح شدن تک‌تک افراد جامعه به یک مسلسل معمولی می‌تواند همه‌ چیز جامعه را با خطر مواجه کند. شک نیست که مردم یک جامعه باید آماده دفع هجوم و تجاوز به مرزهای خود باشند اما جامعه این وظیفه را بعهده نیروهای مسلح‌ خود گذاشته. همانطور که با قرص و آمپول و رژیم غذائی و بخور آب گرم (اسلحه‌های یک پزشک) نمی‌توان به جنگ دشمنی رفت که دارد با توپ و تانک جلو می‌آید، با استفاده از اسلحه‌های یک سرباز نمی‌توان در جامعه کاری پیش برد. جنگ وظیفه آنکس است که یونیفرم نظامی می‌پوشد. هم او باید به سلاح شهادت خواهی مجهز باشد و بس. مسلما در مواقعی که از دست نیروهای مسلح یک کشور دیگر کار چندانی در مقابل دشمن ساخته نباشد، آنگاه می‌توان بسرعت بخش‌های دیگر جامعه را مسلح کرد و جلوی دشمن فرستادشان. </div><div align="right"><br />ولی مسلما نباید اجازه داد که همه مردم جامعه مسلح به سلاح شهادت‌طلبی شوند. چنین کاری به دلائل زیر آشوب و هرج و مرج در میان جامعه بوجود می‌آورد:</div><div align="right"><br /><strong>اول)</strong> یک سرباز آموزش‌های مختلفی می‌بیند تا بتواند با «سلاح»ی که در اختیار دارد کنار بیاید. مثلا ساعت‌ها زیر آفتاب سوزان حمل اسلحه را تمرین می‌کند، آنقدر در میدان تیر تمرین می‌کند تا دیگر صدای اسلحه برای وی ترسناک نباشد و از این دست. حالا اگر ما بیائیم مردم یک جامعه را به «سلاح شهادت طلبی» مجهز کنیم، آنوقت یک دسته از مردم گیج می‌شوند، این «اسلحه» در زندگی عادی آنان جائی ندارد. آنوقت طرف می‌نشیند فکر می‌کند که «خوب، اگر شهادت خوب است، پس من اینجا چکار می‌کنم؟ بهتر نیست بروم برسم به معبودم؟» آنوقت می‌رود بالای پشت‌بام و خودش را با یک الله‌اکبر پرت می‌کند کف حیاط خانه‌شان تا «به فیض» شهادت برسد. </div><div align="right"> </div><div align="right">اصول کار و استفاده از چنین اسلحه پرقدرتی مسلما نیاز به آموزش ۲۴ ساعته دارد. بر روی یک سرباز ۲۴ ساعت از نظر مغزی کار می‌شود، از رژه بگیر تا خبردار ایستادن جلوی پرچم تا هنگام کارهای گروهی پادگانی شعار‌های دست‌جمعی‌ دادن تا کلاس‌های مختلف عقیدتی، تا اینکه باور می‌کند «شهادت‌طلبی» را. مردم عادی و عامی را که نمی‌توان اینگونه آموزش داد.</div><div align="right"><br /><strong>ب)</strong> احتمال اشتباه و شلیک اشتباهی حتی در پادگان هم وجود دارد. اگر ما سلاح شهادت‌طلبی را به دست تک‌تک مردم بدهیم، مسئول شلیک‌های اشتباهی و اتفاقی چنین سلاحی چه کسی خواهد بود؟</div><div align="right"><br /><strong>ج)</strong> در نظر بگیرید که شیادی گروهی از اراذل و اوباش را دور خودش جمع می‌کند. اگر اینها مسلح باشند آنوقت تکلیف نظم اجتماع چه می‌شود؟ مسلح بودن مردم یک جامعه فضای ایده‌آلی را برای سودجویانی فراهم می‌آورد که با فریب دیگران از قدرت اسلحه آنان استفاده می‌کنند تا کار خود را پیش ببرند و بار خود را ببندند. کافی است یکی ادعای ارتباط با امام زمان را بکند (که می‌کنند) و گروهی ساده‌دل را که همگی مسلح به سلاح «شهادت طلبی» هستند دور خود جمع نماید. دیگر هر خون حق و ناحقی که باشد به بهانه‌های واهی به زمین ریخته می‌شود.</div><div align="right"><br /><strong>د)</strong> در ادامه بند «ج» و مهمتر از همه اینکه تمام مردم یک جامعه آدم‌های خوبی نیستند که از این اسلحه شهادت‌طلبی در جهت آرمان‌های عالی استفاده کنند. در هر جامعه‌ای یک درصد کوچک آدم‌های خلاف‌کار هم وجود دارد. مسلح کردن این آدم‌های خلاف‌کار باعث مختل شدن نظم جامعه می‌شود. در نظر بگیرید یک سارق بانک را که مسلسل در دست دارد. حالا بیائید به این بابا سلاح «استقبال از مرگ» را هم بدهید. دیگر از هیچ چیز نخواهد ترسید. شاید بتوان قسمتی از نا‌به‌سامانی‌های امروز جامعه را به همین سوء‌استفاده از فرهنگ شهادت مربوط دانست. اگر من (نوعی) ببینم که فلان کودک مثلا از درد کلیه به خود می‌پیچد و خانواده بخاطر مسائل مالی امکان معالجه وی را ندارد، فرهنگ «جهاد» (جنگ مقدس) و «شهادت»ی که به من آموخته شده باعث می‌شود از جانم بگذرم و بروم بانک بزنم یا از یک بدبخت دیگری زورگیری کنم تا «رابین‌هود وار» خرج معالجه آن بچه را فراهم کنم. بعد هم که گیر افتادم به جرم محاربه و چه و چه می‌کشندم بالای دار. من هم خوشحال که «آخ جان، خدا را شکر، دارم شهید می‌شوم» لبخند می‌زنم و دست‌تکان می‌دهم!</div><div align="right"><br />وقتی «شهادت‌طلبی» در میان مردم عادی جامعه نهادینه شود دیگر «جان» ارزشی نخواهد داشت. شهادت‌طلبی به درد جبهه‌های جنگ می‌خورد و نه بدرد امور روزمره زندگی عادی. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-9050686374379964474?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-26940576942650161252007-08-10T18:06:00.000+03:302007-08-10T18:08:20.275+03:30<div align="right"><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8605190121">هاشمي رفسنجاني در نماز جمعه خطاب به آمريكايي‌ها: منطقه آرام خاورميانه را به خاطر اهداف استعماري دچار تشويش نكنيد</a><br />--------------------------<br />«خاورمیانه» با «آرام» چه ارتباطی با هم دارند؟ اصلا انگار ما خاورمیانه‌ای‌ها مقیاس‌ها و معیارهای مان هم بقدر ۱۰ بتوان ۲ با بقیه دنیا فرق دارد! اگر اینکه در خاورمیانه‌ است «آرامش» نام دارد خداوند آخر و عاقبت «ناآرامی» و «جنگ»‌مان را بخیر کند.<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-2694057694265016125?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-64700226823370293822007-08-08T23:36:00.000+03:302007-08-08T23:40:35.139+03:30<div align="right">آیا ارتباطی بین این دو خبر می‌بینید؟</div><div align="right">-----------------<br /><a href="http://isna.ir/Main/NewsView.aspx?ID=News-975849&Lang=P">خبر اول از ایسنا، مخابره شده در ساعت پنج و هفده دقیقه عصر ۱۷ مرداد</a>:</div><div align="right">احمدي‌نژاد در بخش ديگري از سخنان خود، با تاكيد بر تاثير اعمال و رفتار انسان‌ها در حوادث و بلاياي طبيعي گفت: زمين نمي‌تواند بر سر جايي كه همه‌ افراد آن مومن هستند بلرزد و آن را خراب كند. نمي‌خواهم بگويم ساير مسايل تاثير ندارد. ما بايد از تمام علوم تجربي مانند زمين‌شناسي براي بررسي حركت‌هاي زمين و پيش‌بيني حوادث غيرمترقبه استفاده كنيم اما بايد آن سوي قضيه را هم در نظر بگيريم. اگر هر لقمه‌اي پاك باشد و هر نگاه و دست و قلمي پاك باشد، طبيعت نمي‌تواند با اين دل‌هاي پاك همراهي نكند؛ چرا كه مسخر اين دل‌هاست و برخي از حوادث با رفتار انسان‌ها ارتباط دارد. </div><div align="right"><br /><a href="http://www.hamshahrionline.ir/News/?id=29671">خبر دوم از همشهری‌آنلاین مخابره شده در ساعت یازده و ربع شب ۱۷ مرداد</a>:ٰ</div><div align="right">اندونزی لرزيد: 7.5 ریشتر</div><div align="right">سی ‌ان ‌ان وقوع یک یک زلزله شدید 7.5 ریشتری در جزیره جاوه - جزيره اصلی این کشور- خبرداد.زلزله باعث به لرزه‌افتادن ساختمان‌ها در جاکارتا پایتخت این کشور و خروج مردم وحشت‌زده از خانه‌های‌شان شد.</div><div align="right">-------------------------<br />خدا رحم کرد این‌بار آقای احمدی‌نژاد از «محو اسرائیل» و این حرف‌ها چیزی نگفت! در ضمن اندونزی بیشترین جمعیت مسلمان یک کشور در دنیا را دارد. فهمیدیم که مومن کم دارند، لقمه‌شان پاک نیست، نگاه و دست و قلم‌شان هم تمیز نمی‌باشد. ظاهرا تعداد مومنین اسرائیل بیشتر است که در آن زلزله نمی‌آید.</div><div align="right"> </div><div align="right">می‌گویم بیائیم میزان مورد نیاز «مومن در کیلومتر مربع» برای جلوگیری از زلزله را حساب کنیم و بعد مومنین و مومنات‌مان را بسته‌بندی کنیم بعنوان «پکیج ضد زلزله» به دنیا بفروشیم. آنوقت مردم دنیا می‌فهمند که این مومنین و مومنات چگونه می‌توانند جلوی نفس‌کشیدن خلق‌الله در آن یک کیلومتر مربع خودشان را بگیرند، جلو‌گیری از نفس کشیدن زمین که کار سه سوت است. <br /><br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-6470022682337029382?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-22335539275019314332007-08-08T22:27:00.000+03:302007-08-08T22:34:23.239+03:30<div align="right"><a href="http://www.isna.ir/Main/NewsView.aspx?ID=News-975641">به نقل از ایسنا</a>:</div><div align="right">-------------------------<br />بر اساس تازه‌ترين پژوهش‌هاي علمي سجده كردن انسان را از بيماري‌هاي روحي، جسمي و هم‌چنين سرطان حفظ مي‌كند.<br />به گزارش سرويس اديان و تمدنهاي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، به نقل از پايگاه اينترنتي المحيط، پروفسور محمد ضياءالدين حامد از اساتيد علوم بيولوژيك و از مسوولان پژوهشگاه مركز تكنولوژي قاهره با اعلام اين خبراظهارداشت: در دوره حاضر كه انسان از هر جهت در معرض الكترومغناطيس‌ها قرار دارد و هم‌چنين نياز انسان به تخليه اشعه‌هاي زائد وجود دارد، دريافتيم كه تخليه اين اشعه‌ها از طريق سجده كردن صورت مي‌گيرد.<br />وي ادامه داد: براساس يافته‌هاي موجود هر اندازه كه محور طولي انسان كاهش يابد ميزان در معرض اشعه‌هاي الكترومغناطيسي قرار گرفتن او نيز كم مي‌شود.<br />پروفسور حامد اضافه كرد: در زمان سجده كردن هم محور طولي انسان و هم به دنبال آن ميزان تاثيرگذاري الكتريسيته‌ها كم مي‌شود و سپس عمل تخليه از طريق تماس پيشاني با زمين صورت مي‌گيرد، البته در زمان سجده به دليل آنكه ديگر نقاط بدن هم با زمين ارتباط مي‌يابند عمل تخليه آسانتر انجام مي‌شود و انسان از بيماري‌هاي روحي، جسمي و حتي سرطان در امان مي‌ماند.<br />وي افزود: شيوه درست تخليه الكتريسيته‌ي بدن به همان شيوه‌اي است كه انسان در زمان نمازگذاردن دارد و به سوي مكه نماز مي‌خواند، چرا كه اين حالت بهترين حالت است و شخص احساس آرامش و راحتي بيشتري خواهد داشت. </div><div align="right">----------------------</div><div align="right"><br />من فقط چند نکته را متوجه نمی‌شوم:<br /><strong>اول)</strong> مگر حضرت آیت‌الله مشکینی از سرطان فوت نکردند؟ یعنی -زبانم لال- بقدر کافی سجده نمی‌کردند؟ ایشان که آیت‌الله بودند. «دوز» سجده برای هر بیماری‌ مذکور در بالا چقدر است؟</div><div align="right"><br /><strong>دوم)</strong> این آقای پروفسور معتقد است که «سجده كردن انسان را از بيماري‌هاي روحي، جسمي و هم‌چنين سرطان حفظ مي‌كند». خود ایشان ظاهرا بقدر کافی سجده نمی‌کنند که اینگونه دچار بیماری روحی حاد شده‌اند. عالِم بی‌عمل به چه کار آید؟</div><div align="right"><br /><strong>سوم)</strong> مرحوم مادربزرگ من گاهی وقتها که سجده می‌رفت بعلت ... وضویش باطل می‌شد. آیا این ناراحتی دستگاه گوارش مادربزرگ من به نوعی با الکترو‌مغناطیس مربوط بوده؟ یعنی الکترومغناطیس گاز را فشرده می‌کرده و بعد ... یا برعکس این گاز ... بوده که الکترومغناطیس را با فشار ...؟ آیا قضیه ... مادربزرگ من به علم «الکترومغناطیس حالت گاز» مربوط است؟ </div><div align="right"><br /><strong>چهارم)</strong> لغت «یافته‌ها» در عبارت «براساس يافته‌هاي موجود» درست تایپ شده یا نه؟ «بافته‌ها» بنظر من صحیح‌تر است. شاید اشتباه چاپی‌ای رخ داده. «یافته» و «بافته» فقط یک نقطه با هم فرق دارند.</div><div align="right"><br /><strong>پنجم)</strong> حالا بجای سجده نمی‌شود یک نیم ساعتی دراز بکشیم تا بدن‌مان دیگر در آن نیم ساعت «محور طولی» نداشته باشد؟ ضمنا سطح تماس‌مان هم با زمین زیاد‌تر است برای تخلیه الکتریسیته. مسجد هم که معمولا در تابستان بی‌پیر خنک است و در زمستان لاکردار گرم. یک چرت نیم‌ساعته بزنیم حسابی «دشارژ» بشویم برگردیم سر کار و زندگی‌مان. </div><div align="right"><br /><strong>ششم)</strong> پاراگراف آخر ایشان چرا اینجوری است؟ ایشان می‌گوید شیوه درست چنین است چون این حالت بهترین حالت است. انگار که من بگویم «شیوه درست گرفتن پنچری تیوب دوچرخه اینجوری است چون این حالت بهترین حالت است، تمام». استدلال ایشان خیلی بسیار زیاد کلی اینقدرعلمی بنظر می‌آید! </div><div align="right"><br /><strong>هفتم)</strong> یکی بیاید محض رضای خدا موکت‌های محل کار این حضرت پروفسور را عوض کند. این بنده خدا دو قدم روی آن راه می‌رود دست به هرچه می‌زند جَرَقّی برق می‌گیردش. بابا مرکز فلان و بهمان قاهره، یک کم بفکر اساتید‌تان باشید. تا کی موکت‌های ارزان؟</div><div align="right"><br /><strong>هشتم)</strong> من یک پانصد ششصد دلاری ته حساب بانکیم هست. گمان می‌کنید کافی باشد بروم با دانشگاهی که به این آقا مدرک داده صحبت کنم بلکه یک دکترای فیزیک کوانتمی هم من بخرم؟ به مهندسی ژنتیک هم راضیم بخدا.</div><div align="right"><br /><strong>نهم)</strong> اگر کامیون یا وانت دارید بجای آویزان کردن یک زنجیر به اگزوز ماشین‌تان برای انتقال الکتریسیته ساکن به زمین، یک عدد مُهر نماز به‌ دور اگزوز ببندید.</div><div align="right"><br /><strong>دهم)</strong>‌ این قاهره هم باید شهر جالبی باشد. بیخود نیست سالیانه این‌ همه توریست می‌روند آنجا. چهارتا از این پروفسور‌ها برنامه سخنرانی بگذارند در شهر خودش می‌شود یک فستیوال کمدی تمام عیار. چند وقت قبل هم که یک مفتی فتوای محرم شدن در محل کار با خوردن شیر همکار مونث را داده بود. یک دعوتشان بکنیم این دو نفر را بیایند ایران یک مسابقه «پوز زنی چی‌چیز گوئی» با بعضی‌ از ایرانی‌ها برگزار کنند. </div><div align="right"><br />راستی آیا بجای وابسته شدن مسلمانان به اجنبی نمی‌توان از مثلا نماز جمعه قاهره سیم کشید برق شهر را تامین‌ کرد؟ این همه امواج مغناطیس و الکترومغناطیس برود توی زمین که چه؟<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-2233553927501931433?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-2293862540935432002007-08-08T19:50:00.000+03:302007-08-08T20:00:04.817+03:30<div align="right">قسمت‌های قهوه‌ای از نگارنده این وبلاگ است. این هم <strong><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8605170501">لینک مطلب اصلی</a></strong>. بخاطر رعایت اختصار کل مطلب را اینجا درج نکرده‌ام:</div><div align="right">--------------------<br />به گزارش خبرنگار سياست خارجي <a href="http://www.farsnews.com/">خبرگزاري فارس، </a>منوچهر متكي وزير امور خارجه كشورمان پيش از ظهر امروز چهارشنبه در مراسم نهمين سالگرد شهادت خبرنگار و ديپلمات‌هاي جمهوري اسلامي ايران در مزار شريف كه در محل وزارت خارجه كشورمان برگزار شد، گفت: امروز خون‌هاي به ناحق ريخته شده شهداي ما در سرزمين اسلامي و اقصي نقاط جهان به درختي تناور بدل شد و امروز به بار نشست. <strong><span style="color:#660000;">(«خون» در ادبیات سمبولیک ما «درخت» را آبیاری می‌کند. خودش به درخت تبدیل نمی‌شود!)</span></strong></div><strong><span style="color:#660000;"></span></strong><div align="right"><br />وی در ادامه سخنانش گفت:‌ آنچه امروز در منطقه متولد شده و آمريكايي‌ها پيش بيني نمي‌كردند موج بيداري،‌ آگاهي و بهره‌گيري از انقلاب عظيمي است كه در عرصه ارتباطات و انتقال اطلاعات پديدار شده است. <strong><span style="color:#660000;">(البته ببخشیدها، ولی این «انقلاب عظیم در عرصه ارتباطات» در منطقه که می‌فرمائید یک پایه‌اش بر روی همان اینترنتی است که در ایران هنوز بصورت دایل آپ عرضه می‌شود و هر روز احتمال آن می‌رود که حتی صفحه اول «یاهو» نیز فیلتر شود. در زمان صدام حسین که اگر اشتباه نکنم اینترنت در عراق یا نبود یا بسیار بسیار محدود بود. افغانستان زمان طالبان هم که گفتن ندارد چقدر با اینترنت را می‌شناخت. در زمینه «پیش‌بینی» چنین موج عظیمی هم باید عرض کنم که هیچکس در جهان پیش‌بینی نمی‌کرد که اینترنت چنین موج عظیمی از تغییر را در جهان (و نه فقط در منطقه) به راه بیاندازد. در ضمن اکثر دستگاه‌های ارتباطی جهان معاصر یا در آمریکا اختراع شدند (مثل اینترنت و تلفن همراه) و یا آمریکا در توسعه و بهبود آنها نقش اساسی بازی کرده. الهی ذلیل بشوند این آمریکائی‌ها که اینقدر کارهای بد‌بد می‌کنند).</span></strong></div><strong><span style="color:#660000;"></span></strong><div align="right"><br />وي ادامه داد:‌ اگر ديروز در پشت درهاي بسته، ديپلماسي تعميق را القا مي‌كردند و به پشتوانه سلاح‌هايشان به پيش مي‌بردند ولي امروز ملت‌ها نوع حركات آنها را در عرصه سياسي چه در منطقه و چه در صحنه بين‌المللي نانوشته مي‌خوانند و مطلع مي‌شوند. <strong><span style="color:#660000;">(خداوند به «یوتیوب» آمریکائی و وب‌سایت‌ها و وبلاگ‌های آزاد از نفوذ هر نوع خبرگزاری منطقه‌ای و جهانی خیر بدهد که دارند چشم و گوش ملت‌ها را باز می‌کنند!!!)</span></strong></div><strong><span style="color:#660000;"><div align="right"><br /></span></strong>وزير خارجه كشورمان افزود: اگر در دوران انقلاب اسلامي نخواستند بپذيرند كه سلاح در مقابل ايمان از كار افتاده است امروز در تمام منطقه آن را تجربه مي‌كنند. <strong><span style="color:#660000;">(یک زمانی اجداد همین آمریکائیان که از اروپا به قاره جدیدالکشف آمریکا مهاجرت کرده بودند شروع کردند به کشتن سرخ‌پوستان بومی آنجا. البته سرخ‌پوستان با هرآنچه در توان داشتند وبا «ایمان» به اینکه هرچه نباشد بالاخره سرزمین آباء و اجدادی‌شان است و باید از آن دفاع کنند و نیز «ایمان» به اینکه روح همان آباء و اجدادشان حمایت‌شان می‌نمایند با نیزه و تیروکمان به جنگ گلوله‌های مردان سفید پوست رفتند. البته سلاح‌های آن آمریکائیان به زمین گرم خورده در آن موقع در مقابل «ایمان» آن سرخ‌پوستان بی‌گناه نه تنها از کار نیافتاد بلکه نسل سرخپوستان آن سرزمین را هم تقریبا منقرض کرد. </span></strong></div><div align="right"><strong><span style="color:#660000;"></span></strong> </div><div align="right"><strong><span style="color:#660000;"> بعدها دشمنان آمریکائیان یاد گرفتند که از نوع بهتری از «ایمان» استفاده کنند به همین دلیل مثلا ارتش با «ایمان» ژاپن که امپراطور و کشور خود را در حد پرستش دوست داشتند، حاضر بودند خود را با هواپیما به ناو‌های آمریکائی بکوبند. آمریکای جهان‌خوار هم ساکت ننشست و با دو بمب اتمی نشان داد که «ایمان» ژاپنیان هم «ایمان» قرص و محکمی نبوده است و هنوز کلی راه باید بروند تا کامل شوند.</span></strong></div><strong><span style="color:#660000;"><div align="right"><br />دو سه دهه بعد ویت‌کنگ‌های ویتنام آمدند و «ایمان» خود را با «پشتیبانی روسیه» آپ‌گرید کردند که نتیجه‌اش شکست آمریکا شد. البته این میان بلائی بر سر ویتنام آمد که تازه بعد از چهل سال کم‌کم به مدد همان دشمن قدیمی دارد کمر راست می‌کند در جهان. به معنای واقعی ویتنام بدبخت «شخم» خورد. از «ایمان» سربازان و فدائیان صدام حسین به او در دو جنگ با آمریکا من چیزی نمی‌دانم. شاید نوع «ایمان»شان متفاوت بوده است. </div><div align="right"><br />راستی یک سوال: من (نوعی)‌ به هر دلیلی(حق یا ناحق) می‌خواهم با شما (ی نوعی) بجنگم. من به ایمان مسلح هستم ولی شما به ایمان و یک تیروکمان مجهزید. من می‌بَرَم یا شما؟)</div><div align="right"></span></strong><br />[آمریکائی‌ها] زنگار سلاح‌هاي مدرن و پيشرفته خود را در مقابل مقاومت مبتني بر ايمان ملتي كه بيدار شده است مشاهده مي‌كنند. <strong><span style="color:#660000;">(«سلاح‌هاي مدرن» که «زنگار» ندارند! سلاح‌های مدرن برق می‌زنند، بعد که ماندند و کهنه شدند آنوقت «زنگار» می‌بندند. معمولا فلزات قدیمی هستند که زنگ می‌زنند)<br /></span></strong><br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-229386254093543200?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-18554545396940884902007-08-08T18:13:00.000+03:302007-08-08T18:17:52.963+03:30<div align="right">جناب آقای حسین نجابت نماینده تهران (که همین نجابتش من رو کشته!!!) دیروز سه‌شنبه فرمودند که: <a href="http://www.aftab.ir/news/2007/aug/07/c1c1186503783_politics_iran_hossein_nejabat.php">تعداد <strong>خبرگزاری‌های ولگرد</strong> در مجلس زیاد شده است</a>. </div><div align="right"><br />صفت «ولگرد» را اگر با چهار پنج اسم مختلف بکار ببرید می‌بینید که هیچ‌گاه با اسمی که بار «مثبت»‌ دارد همراه نمی‌شود. </div><div align="right"><br />در همین حال امروز چهارشنبه، یعنی یک روز پس از حرف‌های آقای نجابت ،سخنگوی فراكسیون اصولگرایان مجلس، <a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8605170440">رئيس جمهور در جلسه هيئت دولت با تقدير از تلاش هاي خبرنگاران و رسانه ها گفت: <strong>ماموريت خبرنگاران از جنس كار پيامبران است</strong>.</a></div><div align="right"><br />من هیچ نتیجه‌ای نمی‌گیرم. فقط اینجا دارد به یکی توهین می‌شود: یا خبرگزاری‌ها (و به طبع آن خبرنگاران) «ولگرد» هستند که در این صورت حرف رئیس‌جمهور توهین به پیامبران است، یا ماموریت خبرنگاران از جنس کار پیامبران است که در این صورت حرف‌ آقای نجابت توهین به خبرنگاران محسوب می‌شود. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-1855454539694088490?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-91758215602737134122007-08-07T23:35:00.000+03:302007-08-07T23:41:44.465+03:30<div align="right">مسئله «ناموس» و حفاظت از آن همواره یکی از (و شاید مهمترین) دلمشغولی‌های ما ملت بوده. کافی است کسی بتواند حرف و نظرش را به نحوی با «ناموس» مخاطب مرتبط کند، حتما و صد در صد از طرف مقابل واکنش خواهد دید. حتی در امور کشوری و بین‌المللی هم باز قضیه را به «پائین تنه» گره می‌زنیم. بجای اینکه بگوئیم «سربازان خارجی به وطنت حمله‌کرده‌اند، برخیز و از کشورت دفاع کن» می‌گوئیم «سربازان خارجی به خانه‌ات حمله‌کرده‌اند، برای دفاع از ناموس مادر و خواهرت بپا خیز». یعنی «وطن‌پرستی» را به «اعضای تولید مثل» گره می‌زنیم تا رگ غیرت مردمان برخیزد. جمله معروف «اسلحه سرباز ناموس اوست» را هم که بسیار شنیده‌ایم. البته نمی‌دانم چرا هیچ‌ سربازی نمی‌گوید «ممد گلوله‌ ناموسم تمام شد. یک خشاب داری بدهی بگذارم به ناموسم؟» و یا «ناموسم را باز کرده‌ام روغن زده‌ام و تمیز کرده‌ام برای عملیات پیش رو». نمی‌دانم، اصطلاحات نظامی به من چه؟ </div><div align="right"><br />و صد البته ناگفته نماند که ما مردم در ترافیک یا در هنگام مشاجره، هر آنچه داریم و نداریم را حوالت «ناموس» هموطن دیگری می‌کنیم که مقابل ما است. راستی هیچگاه فکر کرده‌اید که چرا ما در هنگام فحش دادن اینقدر خرت و پرت مختلف را حواله «ناموس» این و آن می‌کنیم؟ بگذریم و برگردیم به بحث اصلی.</div><div align="right"><br />بله، «ناموس» کلمه مقدسی است. از آن گروه کلمات مقدس مثل «عشق» که همه می‌دانندش ولی هیچکس نمی‌تواند تعریفش کند. شاید به همین دلیل است که اگر کسی توانست مثلا گران شدن قیمت ذغال به میزان بیست درصد را یک جوری با «ناموس» خلق‌الله جفت و جور کند آنوقت مردم حاضر خواهند بود تا سی درصد هم ذغال را گرانتر بخرند. آهان، یادم آمد، اگر در بحث با کسی مانده‌اید و نمی‌دانید جواب طرف را که می‌گوید «ماست سفید است» چه بدهید، به طرف بگوئید «اما رنگ همان چادری که «ناموس» من و تو را حفظ می‌کند سیاه است، مگر نه؟ اصلا تو حاضر می‌شوی ناموست با چادر سفید به خیابان بیاید؟». اینجاست که طرف با شما همصدا خواهد شد و رنگ سیاه را برای ماست بهترین رنگ خواهد دانست.</div><div align="right"><br />قضیه «ناموس» و «تجاوز» که در زندان‌ها پیش بیاید، همگی مایل هستند همین یک نوع «شکنجه» را بگیرند و مدام درباره‌اش حرف بزنند و نچ‌نچ کنند که «واه واه واه. از زندانی که توی اون به ناموس مردم تجاوز بشه دیگه چه انتظاری می‌شود داشت؟». هیچکس درباره دیگر شکنجه‌ها هیچ موضع «نچ‌نچ» و «واه‌واه»ی نمی‌گیرد. مثلا اگر طرف را پنج‌بار ببرند پای چوبه دار و به او بگویند می‌خواهیم اعدامت کنیم و چشم‌هایش را ببندند و طناب بیاندازند گردنش، مردم فقط شانه بالا می‌اندازند که «اِ اِ اِ؟ جدا؟ خوب زندان از این چیز‌ها هم دارد دیگر». ولی اگر قضیه به «ناموس» برسد همه روزی ده بار برای هم سر خیابان و توی تاکسی و پشت تلفن تکرارش می‌کنند.</div><div align="right"><br />«ناموس» دماسنج «بهبود/سقوط» مملکت ما نیز هست. تا حالا چندبار پس از دو جمله «آقا این مملکت شد؟ اینا گند زده‌اند به هیکل این مملکت» شنیده‌ایم که طرف شروع به گفتن داستانی (راست یا دروغش بماند) از انحراف اخلاقی دختران جوان یا زنای با محارم یا از این دست کرده؟ اگر مسائل «ناموس»ی خوب و مناسب باشند آنوقت دیگر هیچکس گلایه‌ای از بیکاری و پارتی بازی و بخور بخور و این چیزها ندارد (حداقل کمتر دارد).</div><div align="right"><br />قضیه فروش زنان ایرانی و برباد رفتن «ناموس» ما در شیخ‌نشین‌های خلیج‌فارس را همه بلدند با آب و تاب فراوان و شرح ریزه‌کاری‌ها و شاید حتی رنگ قایقی که این نگون‌بختان را به آنطرف آب می‌برد توضیح دهند. حالا اگر از ایشان بپرسی که آیا زمان شاه چنین اتفاقاتی می‌افتاد یا نه؟ اصلا از بازار کثیف قاچاق انسان در همین کشورها که گفتی دیگر چه می‌دانی؟ آیا فقط زنان ایرانی قربانی شهوت شیخ‌نشین‌ها هستند؟ گمان نمی‌کنم تعداد زیادی بتوانند پاسخ‌های درست و حسابی بدهند. انگار که اگر «ناموس» فیلیپینی‌ یا روسی یا پاکستانی یا افغان در این شیخ‌نشین‌ها برباد می‌رود، برود، «ناموس» ما مهم است و بس.</div><div align="right"><br />البته بعد از گفتن همین حرف‌ها معمولا «آمپر شهوانی‌مان» بالا می‌زند و ماشین را بر‌می‌داریم و در خیابان به دنبال ... زیر باسن هرچه مونث بود بوق می‌زنیم تا ببینیم سوار می‌شوند یا نه، از دختر جغجغه به دست بگیر تا پیرزن هم سن مهدعلیا. فراموش هم نمی‌کنیم که با هرکس که به همین‌ نحو برای خواهر و مادر ما بوق می‌زند درگیر شویم و «کاری کنیم که دیگر هوس ... نکند». شوخی که نیست، بقول فیلم فارسی «آخه ننه، قضیه قضیه ناموسه». حرف فیلم فارسی شد،‌ در فیلم‌های قدیمی اکثر قتل‌ها و جدال‌ها بر سر «ناموس» بود. سینمای ناموسی! راستی قتل‌های «ناموسی» که دیگر نیازی به توضیح ندارد؟ دارد؟</div><div align="right"><br />چه مومنین‌مان و چه غیرمومنین‌مان هم اولین کاری که با کتاب «احکام» فلان آیت‌الله می‌کنند این است که بخش‌های هجده‌سال به بالای آن را می‌خوانند و حفظ می‌کنند. غیر مومنین آن بخش‌ها را توی پوز مومنین می‌زنند که ببین مجتهدت سطح فکرش از پائین‌تنه و احکام آن بالاتر نمی‌رفته و مومنین هم همان مطالب را توی سر غیر مومنین می‌زنند که ببین چه وسعتی داشته ذهن حاج‌آقای ما که از این جزئيات به این ریزی هم نگذشته و برای‌شان احکام بیان کرده. هر دو طرف حق دارند. احکام «ناموس» خیلی مهم هستند. تا مسائل مربوط به «ناموس» بیان نشوند چه جای نماز و روزه و خمس و زکات و حج است؟ تازه همان حج‌ش هم باید احکام «نزدیکی» در هنگام احرام را بدانیم دیگر، نه؟</div><div align="right"><br />خلاصه کلام اینکه «ناموس» خیلی مهم است. موتور محرکه جامعه ما محسوب می‌شود. دید‌گاه ما دیدگاه «ناموسی» است. نمی‌گوئیم آمریکا آمد در عراق به دنبال نفت یا تثبیت جای پای خودش در منطقه یا مبارزه با تروریسم یا ... نخیر. می‌گوئیم آمریکا آمد در عراق و اکنون «ناموس» مردم عراق زیر دست سربازان کثیف آمریکائی است. ما نگران این نیستیم که خارجی‌ها نفت ما را می‌بردند یا می‌برند یا خواهند برد، ما نگران این هستیم که اگر قدری رفت و آمد خارجی‌ها به ایران زیاد شود، اولا آنها با «ناموس» ما هرکار که بخواهند می‌کنند، ثانیا طرز تفکر خودشان را در میان جوانان ما رواج می‌دهند که در نتیجه «ناموس» ما بر باد می‌رود. حالا آن چه بادی است که چنین موتور محرکه عظیمی را از جا می‌کند و با خودش می‌برد بماند که موضوع بحث ما نیست.<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-9175821560273713412?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-49541580712268296372007-08-06T01:46:00.000+03:302007-08-06T01:53:28.691+03:30<div align="right">کامنت وارده از </div><div align="right">hame:</div><div align="right">-------------------<br />اين وبلاگ نويسى ما هم چيزى جز خالى كردن خودمون نيست،خدايش مگه مخاطبانمان در اين اينترنت چند نفر هستن...به هر حال من كه عطاش رو به لقاش بخشيدم، يادم هست در زمان شاه كه ديگه همه راههاى اعتراضات مسالمت آميز بسته شده بود، كم كم خيلى ها تنها راه اعتراض رو مبارزه مسلحانه مى دونستند، اينجور هم كه آقايون با بطرى ازمون استقبال مى كنن مثله اينكه راه ديگه اى باقى نمونده. </div><div align="right">------------------</div><div align="right"><br />دوست عزیز:</div><div align="right"><br />ممنون از نظرتان. هرکدام از ما که می‌نویسیم به دلیلی این‌ کار را می‌کنیم. یکی می‌نویسد تا خالی شود، دیگری می‌نویسد تا حکومتی را سرنگون کند، آن‌یکی می‌نویسد تا از حکومت دفاع نماید و همینطور بگیر و برو تا برسی به آنها که می‌نویسند تا در میان دوستان‌شان معروف شوند یا دوست دختر/دوست‌ پسر ی برای خود دست و پا کنند. </div><div align="right"><br />من اما می‌نویسم چون می‌خواهم «یادبگیرم». من می‌خواهم «گوش‌دادن» را یاد بگیرم. من امید دارم که با دادن ذره‌ای بتوانم خروار خروار پس بگیرم. من می‌خواهم پایه‌های یک «بحث‌ سازنده» را در درون روح خودم محکم کنم. </div><div align="right"><br />حق با شماست که مخاطبان ما محدود هستند. شاید حتی بتوان گفت که به مرور زمان هر وبلاگی یک سری همفکر خود را به دور خویش جمع می‌کند و اسیر یک دایره بسته «من بنویسم تو تائید کنی-تو بنویسی من تائید کنم» می‌شود. اما دوست عزیز من قرار نیست ما با این نوشتن‌ها و گفتن‌ها طوفان بپا کنیم و حکومت ببریم و دولت بیاوریم و پول نفت و نان و آب و آزادی را تقسیم کنیم. نخیر. نوشتن من و شما چیزی را به ما خواهد آموخت که متاسفانه فقط تعداد کمی در سرزمین ما آن را بلدند، «طرز تفکر منطقی». گمان نمی‌کنم کسی از بازدیدکنندگان محترم این وبلاگ باشد که بتواند بگوید که در کودکی یا نوجوانی یا جوانی یا میانسالی «منطقی فکر کردن» را به او یاد داده‌اند. متاسفانه ما ناچاریم این «سر مگو» را سر از خود بیاموزیم. </div><div align="right"><br />مثل هر چیز دیگری در زندگی که زمان خاصی برای یادگیری دارد و اگر گذشت از آن زمان انرژی و تلاش مضاعف می‌طلبد، ما هم اکنون ناچاریم با تلاش مضاعف نه تنها این «منطقی فکر کردن» را از یک‌دیگر بیاموزیم بلکه باید آن را بعنوان فرهنگ در جامعه مان جا بیاندازیم. قدم اول همین که من و شما بنشینیم و سعی کنیم ذهن‌مان را «مرتب» کنیم و بصورت منطقی متنی را بر روی کاغذ بیاوریم برای وبلاگ‌مان. بعد من (نوعی) بیایم و با کمال متانت و منطق سعی کنم نظرم را برای شما بنگارم. و این‌بار توپ در زمین شماست و بعد شما آن را به زمین من می‌فرستیدش. ما داریم «ورزش» می‌کنیم. ذهن ما نیازمند این ورزش است تا از خمودگی چند صد ساله بدر آید و بتواند بفهمد "ایران" و جامعه آن در کجای این جهان هستند.</div><div align="right"><br />در مورد مبارزه مسلحانه نیز باید عرض کنم که عمیقا معتقدم به این جمله «با هر آنچه که بجنگی به آن تبدیل خواهی شد». حالا گیرم همان «کیو کیو بنگ بنگ»ی که در دهه پنجاه شمسی راه افتاد را یک بار دیگر راه بیاندازیم. مسلما نمی‌خواهید در یک دایره بسته با شعاع سی و چند سال هی دور خودمان بچرخیم. فرض بفرمائید من (نوعی) اسلحه دست می‌گیرم و مبارزه مسلحانه می‌کنم و در نهایت حکومت را هم ساقط می‌کنم (فرض محال که محال نیست؟ فرض را بر این قرار می‌دهیم). فردای روزی که من بر تخت قدرت جامعه می‌نشینم آیا صلاحیت اداره امور را دارم؟ آیا در زمینه تخصص خودم (مثلا ریاضیات یا علوم بین‌الملل یا...) حرفی برای گفتن در حد و اندازه‌های جهانی دارم؟ خدا شاهد است آن جوانانی که اداره امور کشور را در همان ماه‌های اول انقلاب به دست گرفتند اکثرا آدم‌های پاکی بودند که تنها مشکل‌شان این بود که از هیچ چیز هیچ سررشته‌ای نداشتند. فقط می خواستند خدمت کنند و مگس های صورت ما را بزنند. این شد که تخته سنگ برداشتند و بر صورت جامعه کوبیدند. من (نوعی) در فردای به دست گرفتن قدرت توسط یک مبارزه مسلحانه آیا آنقدر توان اداره امور دارم که پنبه و مرکورکورم برای زخمی‌های همان «قیام مسلحانه» که در بیمارستان هستند جور کنم بدون اینکه تیشه به ریشه ارکان دیگر امور مملکت بزنم؟</div><div align="right"><br />اگر ما (فهمیدگان جامعه) می‌گوئیم که نمی‌خواهیم مملکت در ۱۰۰ سال پیش زندگی کند معنای آن این نیست که می‌خواهیم مملکت را خودمان دستی دستی به ۴۰ سال قبل باز گردانیم. شدیدا و عمیقا مخالف هرگونه مبارزه مسلحانه به هر منظوری (هرچقدر متعالی که باشد) هستم. گلوله که در لوله اسلحه شروع به حرکت کرد دیگر هیچ چیز نمی‌تواند بازش بدارد. چرا «مبارزه مسلحانه»؟<br /> </div><div align="right">با تشکر و تقدیم احترام</div><div align="right">ققنوس</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-4954158071226829637?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-12828476028047997692007-08-05T06:10:00.000+03:302007-08-05T06:16:44.864+03:30<div align="right">این هم خبر ۱۰۱ کلمه‌ای خبرگزاری این‌ حقیر در مورد «مشروطیت» و «دانشجویان». ببخشید که طنز از آب در آمد. قرار نبود اینگونه بشود ولی شد. امیدوارم میان این همه متن و خبر جدی، این یکی بتواند لبخندی به لبان شما بیاورد تا با روحیه بهتری به وبلاگ‌هائی که جدی نوشته‌اند بروید. </div><div align="right"> </div><div align="right">تولد مشروطیت مبارک. امیدوارم روزی بیاید که همه هفتاد‌میلیون نفر ایرانی بتوانند دست در دست هم و فارغ از عقائدشان این روز عزیز را جشن بگیرند (و صد البته از خارج زندان در جشن شرکت کنند ).</div><div align="right">--------------------------------</div><div align="right"><br /><strong>جناب آقای «فرمان خان مشروطیت» مجددا در بخش ویژه بیمارستان «اوین» بستری شدند. کهولت سن و «عدم هماهنگی» دو عاملی هستند که برای ایشان در آستانه ۱۰۱ سالگرد تولد‌شان مشکل ایجاد کرده‌اند. مشکل «عدم هماهنگی» ایشان از زمان کودکی وجود داشت ولی هیچکس توجهی به آن نکرد. </strong></div><div align="right"><br /><strong>در حال حاضر خانواده عزیز ایشان نیز در وضعیت خوبی به سر نمی‌برد. همسر‌شان «ایران‌ بانو» که دچار بیماری «آلزایمر» بودند بتازگی مبتلا به «حملات خفقان‌آور»ی نیز می‌شوند که راه تنفس را بر ایشان می‌بندد. فرزندان رشید و دانشجوی این زوج کهنسال نیز بعنوان همراه بر روی صندلی اتاق بیمارستان پدر روزگار می‌گذرانند.</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-1282847602804799769?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-20218679197723873782007-08-03T20:12:00.000+03:302007-08-03T20:15:20.019+03:30<div align="right"><a href="http://www.aftabnews.ir/vdcjmoeuqyetm.html">احمدی‌نژاد: در ایران آزادی تقریباً مطلق است</a></div><div align="right">----------------------<br />آه ای آقای احمدی‌نژاد،<br /></div><div align="right">شما بر روی همان چیزی دست گذاشته‌اید که همواره در زندگی من مانع ارتباط برقرارکردن من بوده با دیگران. درست به همان نحو که شما با سازمان‌های حقوق بشر مشکل ارتباط برقرار می‌کنید. ظاهرا خلق‌الله برداشت و تصویر درستی از «تقریبا» ندارند.</div><div align="right"><br />یادم است سال چهارم دبستان بودم که عمویم سکته کرد و درجا فوت نمود. من آن روز مدرسه نرفتم. فردای آن روز که معلم از من پرسید «... (بعلت رعایت ادب حذف شد) کجا بودی؟» گفتم «اجازه خانم دیروز عموی‌مان سکته کرد». گفت «عمویت سکته کرد به تو چه؟» و من پاسخ دادم «اجازه خانم! آخر تقریبا فوت کرد». البته کسی به من نگفت که اشتباه من در گفتن این جمله چه بوده، فقط خانم معلم شترقی گذاشت در گوش این حقیر. </div><div align="right"><br />باز سال اول راهنمائی بودم که پدرم چند تومانی به من پول داد بروم از نانوائی «آق مهدی» ده‌تا نان بگیرم. ظاهرا ته جیب من پاره بود و من یکی دو عدد سکه را گم کردم. وقتی با هشت‌تا نان به خانه برگشتم و مواخذه شدم در جواب پدرم گفتم که «تقریبا» دو تا پنج ریالی را گم کرده‌ام. خدا خیرش بدهد پدرم به من سیلی نزد، اهل سیلی نبود. یک پس‌گردنی محکم نثارم کرد.</div><div align="right"><br />سال سوم راهنمائی که بودم یکی از طلبکاران پدر تلفن زد. آن روزها تلفن را یا من یا مادرم برمی‌داشتیم و در این مواقع پدر اشاره می‌کرد که «بگو نیستش». طرف سر صحبت را با من باز کرد و از اسمم و اینکه کلاس چندم هستم و اینکه خوب درس می‌خوانم یا نه پرسید. بعدش که صحبت «گل انداخته‌» بود پرسید «بابا هست گوشی را بدهی بهش؟» من ناگهان هول کردم و گفتم «تقریبا هست!». از واکنش پدرم هیچ نمی‌گویم. فقط فکر کنم جانور چهارپائی در عالم هستی نماند که پدرم مغز من را به آن تشبیه نکرد!<br />دوم دبیرستان که بودم داشتم با شرایط آن زمان «دختربازی» می‌کردم. یعنی دخترک آن طرف در پیاده‌رو داشت می‌رفت و من این‌طرف خیابان. فقط سرعت‌مان را با هم میزان کرده بودیم. ناگهان سر و کله «مهدی حسینی» پیدا شد. مهدی بسیجی بود و داشت برای بار دوم کلاس چهارم دبیرستان را می‌خواند. نمی‌دانم از کجا فهمیده بود که طرف زید من است که یقه جفت‌مان را چسبید. یک دوباری از من سابقه دستش بود دورادور. به مسخره پرسید «خانم خواهرتان تشریف دارند؟» باز من هول شدم و گفتم «آره، خواهرمه، تقریبا». خدا را شکر که مهدی برای ارشاد من به مشت و مال دادنم پرداخت و طرف دررفت رفت خانه‌شان. </div><div align="right"><br />یک سال بعد از آن یعنی در سال سوم دبیرستان، در امتحان ثلث اول هندسه و مثلثات نمره اینجانب شد نه و هفتاد و پنج. نمره قبولی ده بود. رفتم پیش معلم‌مان به التماس. بیست و پنج صدم را نداد که نداد. یک چند روزی که مدام رفتم پهلویش و خواهش تمنا، دیگر حرفی نداشتم برای گفتن. روز آخر در آمدم که «آقای رحمتی، حالا چی‌میشه شما یک بیست و پنج‌صدم به من بدهید؟ من که «تقریبا» ده را آورده‌ام». آقای رحمتی هم یکهو انگار یاد بدبختی‌هایش افتاد عین خمپاره ترکید که «مرتکه ... (اشاره می‌کرد به شکم گنده و تنه اینجانب) تو نمی‌خواهد «تقریب» را به من یاد بدهی. من بیست و پنج ساله که دارم «تقریب» را توی کلاس‌های هندسه و مثلثات به بچه‌ها درس می‌دهم. بین نه و هفتاد و پنج و ده خیلی فرقه. تقریب مقریب هم بر نمی‌دارد. این ثلث تجدیدی آقاجان. مزاحم من هم نشو که بد می‌بینی». من هم کله‌ام را انداختم پائین و رفتم رد کار خودم. «تقریبا» احساس سرخوردگی می‌کردم.</div><div align="right"><br />یک آقائی توی همسایگی ما بود به اسم آقای «ناصری». بیست و چهار پنج سالم که بود یک روز دیدم آقای ناصری کاپوت ماشین لکنته آمریکائی‌اش را بالا زده و دارد «اوف اوف» کنان به موتور نگاه می‌کند. رفتم جلو و علت را پرسیدم. معلوم شد که یکی از تسمه‌های ماشین بریده. با عجله پریدم و از توی صندوق عقب ماشین آمریکائی پدرم یک تسمه برداشتم و بردم برای آقای ناصری. نگاه عاقل اندر سفیهی به من انداخت و گفت «ببخشید‌ها آقای مهندس، ولی این تسمه من پهن است، تسمه شما باریک، مال من نمره فلان است و مال شما نمره بهمان». نخواستم خودم را از تک و تا بیاندازم. گفتم «بهم می‌خورند. ماشین آمریکائی ماشین آمریکائی است، تقریبا یکی هستند». نگاهی به من کرد که ترجمه‌اش می‌شد «کی به این بابا لیسانس داده؟».</div><div align="right"><br />خلاصه جانم برای‌تان بگوید که من هروقت آمدم «تقریب» و «تقریبا» را بکار ببرم یک جای کارم به مشکل برخورد کرد. همه می‌گفتند (و می‌گویند) که بابا «تقریبا» با خود قضیه فرق می‌کند. هنوز هم که هنوز است، وقتی به کسی می‌گویم «تقریبا» یک مشکلی توی ایجاد ارتباط پیدا می‌کنم. همین دیروز رئیسم از من پرسید که آیا ایمیلی را که باید به مشتری‌مان می‌زدم بالاخره زدم یا نه. وقتی گفتم «تقریبا زدم» عصبانی شد و سعی کرد به من بفهماند که «ایمیل را یا زده‌ای یا نزده‌ای. تقریبا آن کجاست؟» آنقدر جلوی همکارانم خجالت کشیدم که نگو. خوش‌ به حال‌تان که وقتی شما می‌گوئید «تقریبا» هیچکس به شما گیر نمی‌دهد و از شما بازخواست نمی‌کند.<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-2021867919772387378?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-43481017793133327232007-08-03T19:15:00.000+03:302007-08-03T20:12:43.552+03:30<div align="right"><a href="http://www.mehrnews.com/fa/NewsDetail.aspx?NewsID=528523">اولین رایانه با حس شوخی و توانایی درک جملات بامزه که می تواند با خندیدن در مقابل شوخی ها واکنش نشان دهد، ساخته شد...این نرم افزار به گونه ای برنامه ریزی شده است که رایانه شخصی یا روبات با شنیدن جملات طنز می تواند نسبت به آنها واکنش نشان داده و شروع به خندیدن کند.</a></div><br /><div align="right">---------------------<br /><strong>خبر تکمیلی</strong>: در پی انفجار چند دستگاه از این رایانه‌ها، دانشمندان اعلام کردند تحت هیچ عنوان هنگام استفاده از این رایانه‌ها به حرف‌ها و سخنرانی‌هائی که از رادیو و تلویزیون پخش می‌شوند گوش نکنید. رایانه شما در مرحله اول جملات این عزیزان را به طنز می‌گیرد و در مرحله‌ بعدی «هنگ» می‌کند و سر آخر «سی.پی.یو»ی آن منفجر می‌گردد. دانشمندان مذکور اضافه کردند که «نه حسن، این‌کار رو نکن حسن، خطرناکه حسن». </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-4348101779313332723?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-71659082063205361872007-08-03T18:50:00.000+03:302007-08-03T20:12:20.762+03:30<div align="right">کامنت وارده از «ما» (یا ام.ای) در پای <a href="http://ourperspective.blogspot.com/2007/08/blog-post.html">پست قبلی</a>:</div><br /><div align="right"><br /><a href="https://www.blogger.com/comment.g?blogID=32597234&amp;postID=7910799736266560300">شما ابتدا مشخص کن با قانونهای اسلام مشکل داری یا با نحوه ی اجرای آن در ایران!چون خیل بحث طولانی میشه!برای شما یه مثال میزنم!چرا وقتی شخصی قانقاریا می گیرد سریع سعی می کنن قسمتهایی از بدنشو که مبتلا شده قطع کنن؟این بر خلاف عقل نیست؟مثلا دستشو قطع کنن!نه که نیست! و گرنه کله بدنش قانقاریا میگیره و به سرعت میمیره! در هر صورت ما با حذف عده ای مجبوریم کله جامعه رو نجات بدیمدوست داشتی میتونیم بیشتر گفتگو کنیم </a></div><br /><div align="right"><br />جناب «ما»، </div><br /><div align="right"><br />از آنجا که مایل به گفتگو هستید، نظرات خودم را در زیر شماره‌بندی کردم تا هنگام به نقد کشیدن نظرات من شما راحت‌تر بتوانید بگوئید که در هر قسمت پاسخ‌تان مشخصا در مورد کدام بند نوشته من صحبت می‌کنید. باید خدمت‌تان عرض کنم که:</div><br /><div align="right"><br /><strong>اول)</strong> بعلت اینکه من هنوز دهان به «ف» باز نکرده جماعت مسلمان گمان می‌برند که من می‌خواهم بگویم «فریدون»، اجازه بدهید که نظرم درمورد اسلام را برای خود نگاه دارم. الان است که من و شما بخواهیم در این باره صحبت کنیم و فردایش مسلمانان پاکستان یا همین ایران خودمان بریزند هرچه کافی نت و اینترنت در محله‌شان است بسوزانند و هرکس را که وبلاگ داشت در خیابان به روی زمین بکشند بخاطر بحث من و شما از بس که این جماعت ظرفیت بالائی دارند.</div><br /><div align="right"><br /><strong>دوم)</strong> در مورد نحوه اجرای احکام اسلام در ایران باید بگویم که هیچ‌کس «معصوم» نیست. معصوم همان چهارده‌ تن بودند و بس. ما همه امکان اشتباه داریم. آیا تا کنون جائی دیده‌اید که فلان مرجع یا فلان قانون‌گذار یا فلان قاضی یا فلان اجرا کننده حکم رسما اعلام کنند که در برداشت‌شان از حکم دین و یا در نحوه قضاوت اشتباه کرده‌اند و از افرادی که متضرر شده‌اند یا بخاطر تشخیص ناثواب ایشان بر خلاف دستور دین عمل کرده‌اند عذرخواهی کنند؟ جبران مافات بماند پیشکش‌شان. من تا کنون چنین چیزی ندیده‌ام. شما اگر سراغ دارید برای گرفتن بهانه از چون منی بفرمائید تا بعنوان پستی مجزا در اینجا درج نمایمش. ما جایز‌الخطا هستیم. چه مکانیسم‌هائی در جامعه و قوانین ما پیش‌بینی شده که اولا احتمال خطای ما کمتر شود و ثانیا با این خطاها برخورد گردد؟</div><br /><div align="right"><br /><strong>سوم)</strong> مقایسه بین یک بیماری جسمی و یک بیماری اجتماعی را قبول ندارم. پزشکی که بیماری جسمی را علاج می‌کند با متخصصی که بیماری‌های اجتماعی را علاج می‌کند فرق کلی دارد. اولی اگر اشتباه کند حد‌اکثر در طول عمر حرفه‌ای خود چند صد نفر را می‌کشد. دومی اگر اشتباه کند یک اجتماع (چند میلیون‌ آدم) شدیدا متضرر می‌شوند (نسل‌های آینده به کنار). علی ایحال با در نظر گرفتن همین مثال سرکار باید بگویم که:</div><br /><div align="right"><br /><strong>الف)</strong> من و شما (ی نوعی) چگونه «تشخیص» بیماری قانقاریا را می‌دهیم؟ ما (ی نوعی) مدرک تشخیص بیماری‌مان را از کدام مدرسه عالی یا دانشگاه معتبر گرفته‌ایم؟</div><br /><div align="right"><br /><strong>ب)</strong> این بیمار وقتی وارد بخش ما شد یک عفونت ساده داشت. تحت مراقبت و درمان من و شما بود که عفونتش به قانقاریا تبدیل شد. قربان، بیست و هشت سال می‌گذرد از آمدن این مریض به بخش مراقبت‌های ویژه من و شما. </div><br /><div align="right"><br /><strong>ج)</strong> قطع کردن مثلا پای قانقاریائی اگر هم که لازم باشد احتیاج به اتاق عمل و لوازم خاص خودش را دارد. با کارد میوه‌خوری که نمی‌توان پای طرف را قطع کرد. اعدام اگر هم لازم باشد دارای لوازم خاصی است. وسط خیابان اعدام کردن افراد به هیچ ‌عنوان صحیح نیست. انگار که من پای بیمار قانقاریائی را لب جوب بگذارم و ببرم.</div><br /><div align="right"><br /><strong>د)</strong> از «عقل» صحبت کرده‌اید. بسیار نیکوست. ولی رسم جامعه پزشکان قبل از انجام عمل‌های جراحی مهم این است که وضعیت بیمار را در شورای پزشکی خاصی با دو سه نفر متخصص دیگر مطرح می‌کنند و بعد دست به کار عمل می‌شوند. «عقل» یا «دانش» یک فرد در بسیاری از موارد اداره جامعه کم می‌آورد. </div><br /><div align="right"><br /><strong>ه)</strong> شک نیست که در هر جامعه‌ای، عده‌ای حذف می‌شوند تا بقول شما «کله» جامعه نجات پیدا کند. اما دوست من، نمی‌توان بعنوان نجات «کله» یک جامعه آمد و هرچه درون شکم جامعه بود را در آورد و دور انداخت. کار، بسیار تخصصی است. اگر امروز دست طرف را به دلیل قانقاریا ببریم و فردا پایش را به‌ دلیل بیماری قند ببریم و پس فردا یک کلیه‌اش را در آوریم و هفته آینده جای دیگرش را دست‌کاری کنیم که در نهایت از آن بیمار مادر مرده چیزی باقی نمی‌ماند. همان «کله» که شما گفته‌اید نیاز دارد به «وجود» و همکاری اعضاء مختلف دیگر. «کله» که به خودی خود نمی‌تواند زندگی کند.</div><br /><div align="right"><br /><strong>و)</strong> حال بفرموده شما آمدیم و دست یا پای این بیمار بدبخت را قطع کردیم و نجاتش دادیم از مرگ. باید مدتی نگاهش داریم در بیمارستان و به او برسیم تا زخم وی خوب شود. بعد باید برای وی دست یا پای مصنوعی درست کنیم و کمکش کنیم که بتواند با زندگی جدیدش کنار بیاید. نمی‌توان دست یا پای طرف را بخاطر قانقاریا برید و بعد زد به شانه طرف که «عمو، پاشو برو. تخت رو لازم داریم. هرّی». ما فقط بلدیم که دستگیر کنیم و طرف را بکشیم بالا. بعدش چه؟ آن را به خودمان مربوط نمی‌دانیم. قرار است چه کسی یا کسانی از خانواده‌های قربانیان آنانی که اعدام کردیم یا خانواده‌های خود اعدامیان حمایت و سرپرستی کند؟ چه مکانیسم‌هائی را داریم که اجازه ندهیم خشونتی که بین «قاتل و مقتول» یا بین «شکارچی و قربانی» بوده بر روی دیگر اعضای خانواده ایشان کمتر اثر بگذارد؟ </div><br /><div align="right"><br />چرا همانگونه که در وسط خیابان طرف را (به حق یا ناحق) بالا می‌کشیم و نیم ساعت در هوا نگاه می‌داریمش، فردای مراسم اعدام نمی‌آئیم و در همانجا یک بیلبورد بزنیم با مضمونی از «عشق» و «گذشت»؟ صفا و صمیمیت را قرار است چه کسی یا چگونه در جامعه ما تبلیغ کند و گسترش بدهد؟ با یک سریال آبکی که «آقاجون» روی تخت کنار حوض نشسته و دارد با کمال حسرت به موج روی آب نگاه می‌کند و دست بر سر نوه‌اش می‌کشد که نمی‌توان خشونت را از جامعه بیرون کرد. آیا ما برای زدودن زنگار «خشونت» از روح مردمان‌مان و دمیدن روح عطوفت (از نوع اسلامی یا غیر اسلامی‌ آن، هرکدام که باشد) کاری و برنامه‌ای داریم؟<br /></div><br /><div align="right">با تشکر</div><br /><div align="right">ققنوس<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-7165908206320536187?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-79107997362665603002007-08-01T23:11:00.000+03:302007-08-01T23:23:13.808+03:30<div align="right">متن زیر را در جواب <a href="http://persian.kamangir.net/?p=337"><strong>این پست کمانگیر</strong> </a>عزیز نوشتم. ده بار آمدم ایمیلش کنم و بیست بار آمدم اینجا بگذارمش. آخرش تصمیم گرفتم بخش‌هائی که با عصبانیت بالای ۱۶۰ ضربان قلب در دقیقه نوشته بودم را کمی جرح و تعدیل کنم و اینجا بگذارمش. لطفا پس از خواندن متن و قبل از اینکه برای من کامنت بگذارید که «آقا تو همه را با یک چوب رانده‌ای و ما از این قماش نیستیم» یک بار به دور و بر خود نگاه کنید. چه تعداد از آدم‌هائی که هر روز با آنها سر و کار داریم موضوع این نوشته من هستند؟ چه دلیلی دارید که من و شما جزء آنها نیستیم؟ یادتان نرود که من نگارنده این خطوط خودم یک ایرانی هستم. در هر حال اگر فکر کردید که من تند رفته‌ام و توهینی متوجه کسی شده است، اولا همینجا آن توهین را اول متوجه شخص خودم می‌دانم و ثانیا به این وسیله عذرخواهی می‌کنم.</div><div align="right">----------------------</div><div align="right"><br />کمانگیر عزیز</div><div align="right"><br />پرسیده‌ای «<a href="http://persian.kamangir.net/?p=337">همچین آدمی رو می شه اعدام کرد؟</a>» و من در جواب تو می‌گویم چه فرقی می‌کند؟ عاقل و دیوانه ندارد که. من و تو ندارد. شکارچی و قربانی ندارد. همه افتاده‌ایم بجان یکدیگر. صبح به صبح که این اختراع کوفتی بشر را روشن می‌کنم و پایش می‌نشینم دود از کله‌ام بلند می‌شود. این اخبار از کشور من نمی‌آیند. اینها به اخبار یک ... شبیه‌ترند. این به آن تجاوز کرد، آن این را سر برید، آن دیگری را تکه‌تکه کرد، طرف را بالای دار کشیدند، پلیس چنان کرد، اوباش چنان کردند، مصرف مواد مخدر فلان‌قدر بالا و پائین رفت، کشفیات الکل فلان قدر بوده، مردی فرزند خود را خفه کرد و بعد با گلوله خودش و همسرش را کشت، اتوبوسی با فلان قدر مسافر به ته دره افتاد، اعضای یک خانواده زنده زنده در آتش اتومبیل‌شان سوختند، فلانی شلاق زده شد، بهمانی به اعدام محکوم شد، دختری پانزده ساله پدر و مادرش را با همدستی دوست پسرش کشت، زنی شوهر خود را با ساطور قیمه قورمه کرد، مرد معتادی زنش را به زیر قطار انداخت. گ...ش بزنند! ساده‌ترین و لطیف‌ترین خبری که می‌رسد این است که «جسد مردی هفتاد ساله در روستای دارقوز تپه ورامین در خانه‌اش پیدا شد». </div><div align="right"><br />من نمی‌فهمم. آنجا چه خبر است؟ من دارم در غرب وحشی زندگی می‌کنم و از این خبرها نیست. در زادگاه من چه خبر است؟ ایرانی که من می‌شناختم تا این اندازه بوی خون مستش نمی‌کرد. ولله به پیر به پیغمبر ما ملت خشنی هستیم (اگر نبودیم، نبودیم، حالا هستیم). سه چهار روز است می‌خواهم به یکی از خبرهای ریز و درشت و نقل و نباتی که می‌رسد گیر بدهم و محض آوردن لبخندی به لبان همین سه چهار تا خواننده اینجا یک مطلب خنده‌دار بنویسم، نمی‌شود. جای خنده‌اش کجاست وقتی آدم آن بدبخت را می‌بیند که گِل طناب دارد دست و پا می‌زند و بعد به آن بیچاره‌ای فکر می‌کند که قربانی همین بابا بوده؟ تازه همه اینها با فرض اینکه طرف واقعا همان‌کارهائی را که به نافش بسته‌اند کرده باشد. گیج می‌شوم. داغ می‌کنم. شکارچی دست و پا می‌زند آن بالا. قربانی‌اش هم دست پا می‌زده، شاید اگر چرخ اینگونه نمی‌گشته همین بابا می‌شده قربانی و آن دیگری می‌شده شکارچی‌اش. اصلا نمی‌دانم. گیج هستم. جای طنز و لبخندش کجاست نمی‌دانم.</div><div align="right"><br />من نمی‌دانم آن ملت ...ی که جمع می‌شوند اعدام را نگاه کنند مگر جای خون ... در رگ‌هایشان است؟ مگر موضوع برای صحبت و غیبت و نک و نال کم دارند در مهمانی‌ها و با دوستان و اقوام که می‌خواهند ذره ذره خِر و خِر کردن آن بابای آویزان از طناب را برای هم بگویند؟ اینها را که می‌بینم می‌گویم ...شان! به درک! به من چه؟ بگذار هرچه می‌خواهد سرشان بیاید. خلایق هرچه لایق. </div><div align="right"> </div><div align="right">من یک دوبار گذارم در شب به بیمارستان افتاده و دیده‌ام ضجه و درد بیماران کلیوی را. صدای فریاد زنی هنگام وضع حمل در تمام بیمارستان می‌پیچید. بعد از شانزده هفده سال هنوز صداها و قیافه‌هائی را که آنجا شنیدم و دیدم بیاد دارم. یا من خیلی نازک دل شده‌ام و سوسول و تی‌تیش مامانی یا خلائق خیلی سنگدل ‌شده‌اند. چگونه می‌توانند شب بخوابند؟ من هنوز خواب تشییع جنازه هم‌کلاسی کشته شده در جنگم را می‌بینم بعد بیست سال. این مردم چطور می‌توانند شاهد مرگ کسی باشند به دلخواه خود و بعد برگردند سر کار و زندگی‌شان؟ مردک ... یک کاره نه می‌گذارد و نه بر می‌دارد بیست سانت مانده طناب محکوم را بالا بکشد می‌دود سر خود شیرینی یا ثواب یا هر کوفت دیگری که اسمش را می‌گذارد طناب را دور گردن زن بدبخت میزان می‌کند. بقیه چنان محو تماشای این منظره بدیع در سال ۲۰۰۷ میلادی‌اند انگار که دارند به «پهلوان ناصر» محله‌شان می‌نگرند. اصلا خود من ذلیل مرده چرا باید به این فیلم‌ها و عکس‌ها نگاه کنم؟ چه چیزی برای آموزش من در آن است؟ </div><div align="right"><br />خدا لعنت کند اینترنت را. معقول آدمی بودیم برای خودمان می‌رفتیم و می‌آمدیم تا این نامبارک نامیمون سر و کله‌اش پیدا شد و درهای چهار سوراخ عالم را باز کرد بر ما. اصلا نمی‌دانم چه می‌گویم. اصلا حواسم نیست. فقط دارم می‌ترکم. خیلی از ما ها مریضیم. خشونت همان «آب» بین سلول‌های ما (همان جماعت که گفتم) شده. ظاهرا دیگر بدون آن نمی‌توانیم زنده باشیم (منظورم همان‌هاست). چه فرقی می‌کند که آن‌که اعدام شد امروز و شما می‌گوئی، عاقل بوده یا نبوده؟ در افسانه‌های ما صحبت از «ضحاک» است که هر روز دو جوان از مملکتش را می‌کشت و مغزشان را به مارهای سر کتفش می‌داد تا مارها او (ضحاک) را اذیت نکنند. آقا جان بسیاری از ما (ای کاش این مطلب را برایت ایمیل کرده بودم بین خودم و خودت بود آنوقت همین «بسیاری از» را هم نمی‌گفتم) مار بر سر شانه‌ها‌مان داریم. آنقدر در خشونت غرق هستیم که نمی‌فهمیم. </div><div align="right"><br />من نگرانم. من خیلی نگرانم. من نگران تحریم یا حمله آمریکا نیستم. من نگران آن چیزی هستم که در ذات گروه بزرگی از ما جای خوش کرده. من نگران آن چیزی هستم که برای گروه زیادی از ما با شیر مادر وارد بدن شده و با جان از آن خارج می‌شود. من نگران چیزی هستم که بمب‌های مختلف و رنگ‌وارنگ آمریکا هم نمی‌توانند آن را بترکانند. من نگران چیزی هستم که با قلاده هیچ فتوائی نمی‌توان کنترلش کرد. من نگران چیزی هستم که انگار اگر نباشد آن گروه از ما افلیجیم. من نگران اعتیاد‌مان به روان‌گردان‌ها نیستم. من نگران اعتیادمان به «خشونت» هستم.</div><div align="right"><br />شیرین‌مان باد هلهله‌ مستی‌مان که طرف را در ملاء عام می‌کشیم تا عبرت شود برای دیگران. انگار اینانی که بالای دار دست و پا می‌زنند هیچ از سرنوشت گذشتگان‌ خود نمی‌دانستند. درود بر ما که چشم‌‌های مان بر برجستگی‌های بدن خواهر و مادر این و آن می‌گردد و در ذهن خویش با ایشان چه‌ها که نمی‌کنیم. آنگاه در زیر چوبه دار نماز شکر می‌خوانیم که بارالها شکر که یکی دیگر از این متجاوزان به نوامیس مردم کم شدند. و در همان حال که نگاه‌مان در جمعیت به دنبال یک «تیکه» توپ است به مخالفان می‌گوئیم «اگر به خواهر و مادر خودت تجاوز کرده‌ بودند باز هم می‌گفتی اعدام نشوند؟». </div><div align="right"> </div><div align="right">آفرین بر طرز فکر ما که مجازات‌ «قجری» را هنوز پس از هشتاد و پنج شش سال تنها راه ایجاد نظم در جامعه می‌دانیم. دست حق بهمراه ما که هروقت صحبت از سرنگونی «اینا» می‌کنیم به دنبال جمله‌ خود اضافه می‌کنیم که در آن روز مردم هر ... را از یک درخت یا تیر چراغ برق آویزان خواهند کرد. <strong><span style="font-size:130%;">حتی آرزوی بهبودی و سعادت‌مان هم با کشت و کشتار و خون قاطی</span> <span style="font-size:130%;">است</span></strong>.<br />من نمی‌فهمم. هیچ نمی‌فهمم. یک نفر لطفا به من بگوید در زادگاه من چه خبر است؟ </div><div align="right"> </div><div align="right">با تشکر و تقدیم احترام </div><div align="right">ققنوس</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-7910799736266560300?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-31861750279708007602007-07-31T22:59:00.000+03:302007-07-31T23:21:28.349+03:30<div align="right">كيقباد علي بابايي معاون سياسي امنيتي استاندار زنجان گفت:<a href="http://www.farsnews.net/newstext.php?nn=8605080545">دشمنان ما براي <strong>تك تك</strong> دانش آموزان و جوانان نقشه كشيده و برنامه دارند.</a> </div><div align="right">...</div><div align="right"><a href="http://www.farsnews.net/newstext.php?nn=8605080545">آنها</a> (دشمنان) <a href="http://www.farsnews.net/newstext.php?nn=8605080545">دژخيماني هستند، تشنه به خون جوانان</a></div><div align="right"> </div><div align="right">--------------------------------</div><div align="right"><br />فیلم‌نامه «<strong>بزرگترین برنامه‌ریزی</strong> <strong>«شاخ بزرگ» برای تک‌تک دانش‌آموزان ما</strong>»<br />***</div><div align="right"> </div><div align="right"><strong>روز-داخلی-اتاق فرمان دشمن</strong></div><div align="right"><br />(یک مرد آمریکائی بلوند پشت میز نشسته و دارد روی مانیتور خود به چیزی نگاه می‌کند و حروفی را با کیبرد وارد می‌کند. یک مرد آمریکائی دیگر در قسمت انتهائی میز با یک قهوه در دستش روی میز نشسته و دارد به مرد اول فرمان می‌دهد. دوربین از روی صورت مرد پشت کامپیوتر شروع می‌کند)<br /><strong>رابرت</strong>- این یکی چی؟</div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- بگذار ببینم (به سمت مانیتور گردن می‌کشد. یک دختر دانش‌آموز شش ساله ایرانی است با حجاب کامل و مقنعه تا کمر) هوم‌م‌م‌م‌م‌م. برایش بزن «یک دوست پسر» بعلاوه «ماهواره به مدت شش ماه هر شب» بعلاوه «شکلات خارجی» بعدش هم یک کلاس زبان</div><div align="right"><strong>رابرت</strong>-اوکی (اطلاعات را وارد می‌کند. تصویر یک پسر جوان سیزده چهارده ساله روی مانیتور می‌آید) این را چکار کنیم؟</div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- هوم‌م‌م‌م‌م‌م. یک «دوست دختر»... نه ... صبر کن... اول سه چهار تا شماره از مجله «پلی‌بوی»، بعدش یک «دوست دختر»، بعدش «یک بطر ویسکی که با دوستانش بخورد». وارد کردی؟</div><div align="right"><strong>رابرت</strong>- بله قربان، یک بطر ویسکی که با دوستانش بخورد. (عکس یک پسر دیگر روی صفحه می‌آید) این یکی چشم‌هایش داد می‌زند که طرفدار ما و فرهنگ ما است.</div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- رابرت! چند بار بگویم که مسئول عملیات فاسد کردن تک تک دانش‌آموزان ایرانی من هستم نه تو؟ (به رابرت چشم غره می‌رود) برایش بزن «چند تا سایت پورنو» بعدش هم کمی «مشروب»، آهان سیگار و دودجات بقدر کافی، یک کم هم پاسور.</div><div align="right"><strong>رابرت</strong>- (در حال وارد کردن اطلاعات به کامپیوتر تکرار می‌کند) یک کم هم پاسور. اما این که... (با ورود یک آمریکائی دیگر حرف رابرت قطع می‌شود. این یکی مردی است قوی هیکل که حدود صدتا پرونده در پوشه‌های مختلف را در دست دارد و بسختی از بالای ستون پرونده‌ها می‌تواند جلوی پایش را ببیند)</div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- رونالد اینها چیه؟</div><div align="right"><strong>رونالد</strong>- کپی پرونده‌های جدید است که تازه رسیده (اطرافش را نگاه می‌کند و صدایش را پائین می‌آورد) از طرف «ایکس اُ سِوِن». خودش همه را برده تا نزدیک‌ترین دستگاه فتوکپی در منطقه. حدود پنجاه کیلومتر رانندگی کرده فقط. </div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- گفتی مال کجاست؟</div><div align="right"><strong>رونالد</strong>- دبستان شهید غلامیِ جلیل آباد. از توابع گندم تپه.</div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- (قدری گیج) دقیقا بگو کجا.</div><div align="right"><strong>رونالد</strong>- یکی از دهات در دویست کیلومتری چهارمحال و بختیاری.</div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- آهان. این شد یک حرفی. حالا این پرونده‌ها اینجا چکار می‌کنند؟</div><div align="right"><strong>رونالد</strong>- منتظر دستور شما هستم.</div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- احمق جان تا حالا با این پرونده‌ها چکار می‌کردیم؟</div><div align="right"><strong>رونالد و رابرت</strong>- آنها را توی کامپیوتر اسکن می‌کردیم قربان.</div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- خوب همین کار را بکن دیگر گوساله.</div><div align="right"><strong>رونالد</strong>- متاسفانه قربان امکان ندارد. همه صد و بیست و هشت دستگاه اسکنر بخش ما از کار افتاده‌اند. یعنی ظرف این هفته همه سوخته‌اند. </div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- سوخته‌اند؟</div><div align="right"><strong>رونالد</strong>- بله قربان. پرونده‌های چهار میلیون و هشتصدهزار و دویست و سی و سه دانش‌آموز را توانسته‌ایم تا حالا اسکن کنیم. خوب اسکنرها می‌سوزند دیگر.</div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- (عصبانی. زیر لب غرغر می‌کند. داد می‌کشد) الیزابت. (یک دختر جوان و خوش‌هیکل و زیبا وارد اتاق می‌شود) به کاخ سفید زنگ بزن و با خود «دیک» صحبت کن. بگو ما برای کشیدن نقشه برای تک تک دانش‌آموزان و جوانان ایرانی به بودجه و امکانات نیاز داریم. اگر تا فردا صبح پانصدتا اسکنر و هشتصد نفر کارمند به من ندهد، از فروپاشی اخلاقی جوانان در ایران خبری نیست که نیست.</div><div align="right"><strong>الیزابت</strong>- چشم قربان. (خارج می‌شود)</div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- (خطاب به رونالد) فعلا پرونده‌ها را برگردان به بخش خودت. </div><div align="right"><strong>رونالد</strong>- اطاعت می‌شود قربان. (خارج می‌شود)</div><div align="right"><strong>رابرت</strong>- (یک فایل دیگر را روی مانیتور خود باز می‌کند) این یکی چی؟ بنظر می‌آید که ... (حرفش با ورود الیزابت قطع می‌شود)</div><div align="right"><strong>الیزابت</strong>- ببخشید قربان که مزاحم کار تون شدم ولی همین الان «شاخ بزرگ» تماس گرفت و گفت سریعا خودتان را به جلسه سرّی ایشان در سالن اجتماعات «جی.بی.جی. دبلیو» برسانید.</div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- (کمی جا خورده) «شاخ بزرگ» با من چکار دارد؟ آن هم در سالن فوق سرّی؟ (الیزابت و رابرت شانه بالا می‌اندازند. پیتر می‌رود کتش را از روی پشتی یک صندلی بردارد. خطاب به رابرت) پاشو برو به رونالد و بر و بچه‌های دایره آنها کمک کن. می‌دانم اگر اینجا بنشینی خودت سر خود نقشه خراب کردن اخلاق جوانان ایرانی را می‌کشی به اسم من می‌فرستی برای «دیک». پاشو برو. کامپیوتر را هم خاموش کن.</div><div align="right"><strong>رابرت</strong>- اطاعت می‌شود قربان.</div><div align="right">***<br /><strong>داخلی-روز-یک پست بازرسی بدنی</strong> </div><div align="right"> </div><div align="right">(ماموری با دقت تمام به قسمت‌های مختلف لباس و بدن پیتر دست می‌کشد و توی چشم‌های او نگاه می‌کند. بعد او را از یک دستگاه اشعه ایکس رد می‌کنند و تحویل مامور دیگری می‌دهند)</div><div align="right"><strong>مامور</strong>- من خیلی متاسفم آقای «هندریکس» ولی می‌دانید که ما هم دستورات خودمان را داریم.</div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- می‌دانم. بالاخره همه باید از سه پست بازرسی رد بشوند. اتاق کنفرانس «جی.بی.جی. دبلیو» که شوخی نیست. (مامور به او لبخند می‌زند. کیف او را به وی می‌دهد و راه را نشانش می‌دهد)</div><div align="right">***<br /><strong>داخلی-روز-اتاق کنفرانس «جی.بی.جی. دبلیو»</strong></div><div align="right"> </div><div align="right">(حدود بیست نفر آدم که اکثرا کت و شلوارهای سیاه یک فرم به تن دارند و بعضی عینک آفتابی به چشم زده‌اند دور یک میز نشسته‌اند. از چشمان دیگرانی که عینک ندارند شرارت می‌بارد. یک مرد میانسال شبیه «وینستون چرچیل» کنار یک دستگاه اسلاید ایستاده و منتظر است. پیتر وارد می‌شود)</div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- (خطاب به مرد میانسال) «شاخ بزرگ» تا پیغام‌تان را گرفتم آمدم.</div><div align="right"><strong>شاخ بزرگ</strong>- (بی حوصله) جائی رو پیدا کن بنشین. وقت نداریم. (پیتر روی یک صندلی می‌نشیند. چراغ‌ها خاموش می‌شوند و دستگاه اسلاید شروع به کار می‌کند. «شاخ بزرگ» شروع به توضیح درباره تک تک اسلاید‌ها که همگی متعلق به یک فرد است می‌کند) این اسمش «حسین» است. حسین چراغعلی‌زاده. دانش‌آموز سال دوم دبیرستان در یکی از دهات «قند تپه» در استان کرمان در مرکز ایران. مامورین ما گزارش کرده‌اند که حسین برای خواندن نماز مغرب و عشاء به مسجد ده‌ شان می‌رود. ما قصد داریم حتما حتما این جوان را با مفاسد اخلاقی آلوده کنیم.</div><div align="right"><strong>یکی از حضار</strong>- چند سالشه؟</div><div align="right"><strong>شاخ بزرگ</strong>- شانزده سالشه. تفریحش بعد از مدرسه اینه که توی زمین خاکی پشت مدرسه با دوستانش فوتبال بازی کنه. ما حتما باید یک دختر سر راهش قرار بدهیم و از طریق دوستانش به او مشروب بخورانیم. </div><div align="right"><strong>یکی دیگر از حضار</strong>- آیا به دلیل خاصی به حسین توجه داریم؟</div><div align="right"><strong>شاخ بزرگ</strong>- نه. نه مشخصا. «قند تپه» دارد تلاش می‌کند که با سیصد خانوار بعنوان یک شهر کوچک شناخته شود و دارای شهرداری گردد. ما خواهان شکل دادن یک جنبش مدنی در میان مردم این دهکده هستیم. قدم اول خراب کردن اخلاقیات جوانان دهکده است. حسین گام اول ما است برای این کار. «آلفرد بیست و شش اچ ان» مامور شده که با حسین طرح دوستی بریزد و هنگام نماز مغرب و عشاء ببردش توی تنها قهوه‌خانه دهکده چند تا چائی به او بدهد. کم‌کم که آلفرد بیست و شش اچ ان و حسین با هم رفیق بشوند، این چای خوری‌ها بصورت روتین در می‌آیند و حسین دیگر به نماز مغرب و عشاء نمی‌رسد. اینجوری اخلاقش فاسد می‌گردد.</div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- زن چی؟</div><div align="right"><strong>شاخ بزرگ</strong>- (اسلایدها را عوض می‌کند) این قمر خانم است، مادر «نَجده». این هم خود «نَجده» است. نجده سیزده سالش است. باید سعی کنیم از طریق «مازیار خوش‌کله» به «حاج ناصر» فشار بیاوریم. حاج ناصر -ساکن کرمان- صاحب وانتی است که «محمد آقا» پدر نجده روی آن کار می‌کند. باید سعی کنیم نجده و حسین را با هم روبرو کنیم و کاری کنیم که با هم دوست دختر و دوست پسر بشوند و دست همدیگر را بگیرند و در تنها خیابان قندتپه با هم عصرها قدم بزنند. این هدف نهائی ما است.</div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- (احساسی می‌شود) ما هر کاری بتوانیم برای خدمت به ایالات متحده آمریکا انجام می‌دهیم. (باقی آدم‌های جلسه هم با هورا کشیدن حرف او را تائید می‌کنند. «شاخ بزرگ» دکمه‌ای را فشار می‌دهد. چراغ‌ها روشن می‌گردند و سیستم اتوماتیکی دریچه‌هائی را جلوی افراد دور میز باز می‌کند و از دورن آنها برای هرکسی یک لیوان شامپاین بالا می‌آید. شاخ بزرگ لیوان خودش را برمی‌دارد و بلند می‌شود. بقیه هم لیوان‌ها را برمی‌دارند و می‌ایستند)</div><div align="right"><strong>شاخ بزرگ</strong>- آقایان! روزی خواهد آمد که دانش‌آموزان آمریکائی از خواندن آنچه شما امروز می‌کنید در کتاب‌های تاریخ‌شان احساس افتخار خواهند کرد. عملیات «کشیدن نقشه و ریختن برنامه برای تک تک دانش‌آموزان ایرانی» عملیات کوچکی نیست. هم اکنون دویست و سی و سه هزار نفر از پرسنل زیر دست شما بصورت سه شیفت مشغول انجام عملیات هستند. چهارده هزار و نهصد و بیست و پنج نفر از جاسوسان و خبرچینان ما در ایران نیز بصورت تمام‌وقت درگیر همین پروژه هستند. در تاریخ ایالات متحده‌آمریکا و جهان سابقه نداشته که سازمان جاسوسی‌ای توانسته باشد برای تک‌تک دانش‌آموزان و جوانان دشمن برنامه‌ریزی کند. در واقع این کار آنقدر سخت است که دولت‌های مرکزی خودشان برای برنامه‌ریزی گروهی اوقات فراغت دانش‌آموزان‌شان در تابستان با مشکل مواجه هستند. ما اولین سازمان اطلاعاتی در جهان هستیم که بر روی پروژه‌ای با این ابعاد کار می‌کنیم. خوشبختم به شما خبر بدهم که کنگره آمریکا بودجه نهصد میلیارد دلاری جدیدی را امشب بصورت غیر علنی برای ما تصویب کرد. (صدایش را به همراه گیلاس مشروبش بلند می‌کند) هدف نهائی ما نوشیدن خون جوانان ایرانی در همین گیلاس‌های مشروب است. زنده باد انحراف اخلاقی. زنده باد برنامه و نقشه برای تک‌تک جوانان. (دیگران همین شعارها را می‌دهند و گیلاس‌ها را سر می‌کشند)</div><div align="right">***</div><div align="right"><strong>روز-داخلی-گوشه‌ای از همان اتاق کنفرانس</strong></div><div align="right"> </div><div align="right">(شاخ بزرگ و پیتر دارند شانه به شانه هم بطرف درب خروجی سالن می‌روند)</div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- قربان نطق جالبی بود.</div><div align="right"><strong>شاخ بزرگ</strong>- در جلسه فردا منتظرت هستیم. </div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- فردا همین ساعت.</div><div align="right"><strong>شاخ بزرگ</strong>- پرونده «غلام‌عباس ناصحی» را هم باخودت بیاور، کلاس دوم راهنمائی در یکی از محلات تفرش است. </div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- من نمی‌دانم که آیا پرونده او زیر دست من است یا نه.</div><div align="right"><strong>شاخ بزرگ</strong>- پرونده او توی کامپیوتر خودت است. برای فردا باید یک اسلايد شوی مناسب آماده کنی و توضیح بدهی که برنامه تو برای این فرد خاص چیست.</div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- اطاعت می‌شود قربان.</div><div align="right"><strong>شاخ بزرگ</strong>- مشکل دیگری نیست؟</div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- قربان اگر ناراحت نشوید باید عرض کنم که ما نفرات کافی در اختیار نداریم. توجه دارید که چندین میلیون دانش‌آموز در ایران هست و برنامه‌ریزی برای تک‌تک اینها...</div><div align="right"><strong>شاخ بزرگ</strong>- (حرف پیتر را قطع می‌کند) می‌دانم. کار گزینش و استخدام یک میلیون‌ و دویست هزار نفر در اینجا تمام شده. باید وارد یک دوره فشرده آموزش «برنامه‌ریزی به منظور فاسد کردن اخلاق جوانان مسلمان» بشوند. تا حدود شش ماه دیگر می‌توانی حداقل هشتصدهزار نفر از این افراد را در بخش خودت مشغول به کار ببینی.</div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- متشکرم قربان.</div><div align="right"><strong>شاخ بزرگ</strong>- از من تشکر نکن. ما ناچار هستیم برای تک‌تک این همه آدم برنامه و نقشه داشته‌باشیم. (کاغذی از جیب در می‌آورد و به پیتر می‌دهد)‌ این لیست خرید «صغرا بهجتی» است، راه آهن تهران. تازه از ترجمه آمده. بگیر روی آن کار کن. سعی کن بفهمی که چرا اینقدر صغرا خانم به شوهرش و بچه‌هایش شنبلیله می‌دهد. هر هشت نفر مامورین ما که صغرا‌خانم را می‌پایند می‌گویند مصرف شنبلیله‌اش بالاست. </div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- اطاعت می‌شود قربان.</div><div align="right"><strong>شاخ بزرگ</strong>- (کمی فکر می‌کند، لبخند تلخی می‌زند و سیگاری روشن می‌کند) فقط ما این میان یک مشکل بزرگ داریم. معاون سياسي امنيتي استاندار زنجان، كيقباد علي بابايي. (عصبانی می‌شود و با غیظ سیگارش را زمین می‌زند و لگدمال می‌کند) فقط او است که از این طرح بزرگ ما خبر دارد. به بر و بچه‌های بخشت بگو که برنامه ریزی برای تک‌تک دانش‌آموزان زنجان را در اولویت بگذارند. فقط خدا کند این «علی‌بابایی» نقشه ما را به جائی لو ندهد. به « رحمت فرناندز» بگو روی سوسک‌های خانه این بابا از آن دوربین‌های کوچک مخفی نصب کند بلکه بتوانیم تحت نظرش بگیریم.</div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- حتما قربان.</div><div align="right"><strong>شاخ بزرگ</strong>- (با خنده دو پهلو) برای الیزابتت هم برنامه‌ دارم.</div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- (کمی مضطرب و ناراحت) الیزابت؟ قرار است چکار بکند؟</div><div align="right"><strong>شاخ بزرگ</strong>- می‌فرستمش کلاس زبان فارسی، ظرف سه سال که یاد گرفت فارسی را بدون لهجه صحبت کند با یک گذرنامه جعلی ایرانی می‌فرستیمش تهران تا بعنوان مانکن بدحجاب در خیابان راه برود و دین و ایمان مردم را برباد بدهد.</div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- (مج مج کنان) حالا چرا از یک زن ایرانی استفاده نمی‌کنید؟</div><div align="right"><strong>شاخ بزرگ</strong>- (آه می‌کشد) زنان ایرانی با تربیت اسلامی اصیلی که دارند هیچگاه اجازه نخواهند داد که از آنان استفاده ابزاری شود و به کالائی جهت اطفاء شهوت مردان بیگانه تبدیل شوند.</div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- می‌فهمم قربان.</div><div align="right"><strong>شاخ بزرگ</strong>- در هر حال یادت نرود که ما خیلی سرمان شلوغ است. همه باید کارشان را با دقت انجام دهند. راستی بابای «عباس حسینی» بالاخره برای او دوچرخه خرید یا نه؟</div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- هنوز که نه. می‌گوید پول ندارد.</div><div align="right"><strong>شاخ بزرگ</strong>- به سه سوت خودت برای عباس کوچولو دوچرخه‌اش را از بودجه کنگره آمریکا می‌خری می‌فرستی در خانه‌اش. یادت نرود که روی دسته دوچرخه یک کارت بچسبانی با این عنوان «تقدیم به عباس کوچولو از طرف عمو جرج بوش. عموجان یادت باشد که اگر بابایت خواست ببردت مسجد نماز جماعت با او نروی. باریک‌الله پسر گل». خوب؟</div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- اطاعت می‌شود قربان.</div><div align="right"><strong>شاخ بزرگ</strong>- کارت را به انگلیسی بنویس تا بچه ناچار شود برای خواندن آن برود کلاس زبان اینجوری اخلاقش دیگر خیلی خیلی فاسد شود. خوب؟</div><div align="right"><strong>پیتر</strong>- حتما قربان.<br /><br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-3186175027970800760?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-71239312847111372612007-07-31T19:44:00.000+03:302007-07-31T19:52:40.581+03:30<div align="right">من در <a href="http://14mordad.blogfa.com/"><strong>وبلاگ ۱۴ مرداد</strong></a> ثبت نام کردم. منتظر دعوت کسی هم نشدم. شخص خاصی را هم دعوت نمی‌کنم، همه وبلاگ‌دارها از نظر من دعوت هستند بخصوص تمام آنهائی که در سمت چپ صفحه به ایشان لینک ثابت داده‌ام. این هم متن پُست <a href="http://14mordad.blogfa.com/">وبلاگ ۱۴ مرداد</a>:</div><div align="right">-------------------------</div><div align="right"><a href="http://14mordad.blogfa.com/post-1.aspx">همبستگی بزرگ وبلاگ نویسان با دانشجویان در بند</a></div><div align="right"><br />۱۴ مرداد ۱۳۸۶ جنبش آزادی خواه و عدالت خواه مشروطه در ایران ۱۰۱ ساله می شود<br />اما<br />هنوز دانشجوی ایرانی را به بند می کشند.<br />۱۴ مرداد سال ۸۶ و ۱۰۱ سالگی مشروطه در حالی می رسد که محمد هاشمی، علی نیکونسبتی، <a href="http://www.neomosalman.blogfa.com/" target="_blank">علی وفقی</a>، بهاره هدایت، <a href="http://alefba78.blogfa.com/" target="_blank">مهدی عربشاهی</a>، حنیف یزدانی، عبدالله مؤمنی، بهرام فیاضی، حبیب حاجی‌حیدری، <a href="http://www.eslahchi.blogfa.com/" target="_blank">مرتضی اصلاحچی</a>، <a href="http://www.iist.blogfa.com/" target="_blank">مجتبی بیات</a>، مسعود حبیبی، سعید حسین نیا، آرش خاندل،اشکان غیاسوند، محمدحسین مهرزاد، احمد قصابان، مجید توکلی، احسان منصوری و امیر یعقوبعلی در بند هستند.<br />به احترام این فرزندان آزادی خواه و عدالت طلب ایران که تعدادی از آن ها وبلاگ نویس نیز هستند، ما جمعی از وبلاگ نویس ها تصمیم گرفته ایم که نام وبلاگهای خود را در این روز به "۱۴ مرداد، روز همبستگی وبلاگ نویس هاي ايراني با دانشجویان دربند" تغییر دهیم.<br />به اميد آزادي تمامي دوستان دربندمان.<br />(وبلاگ خود را در قسمت نظرخواهی وارد کنید يا به آدرس </div><div align="right">14.mordad@gmail.com</div><div align="right">بفرستيد تا به لیست حامیان اضافه شود.)</div><div align="right"> </div><div align="right"><strong>پی نوشت</strong> : از همه وبلاگهای حامی این طرح میخواهیم که با همین پست به روز باشند و برای سرعت بخشیدن به روند همبستگی وبلاگ نویسان و دانشجویان به جز تبلیغ هایی که در سایت ها و وبلاگ های پرخواننده می کنیم هر کس حداقل ۱۰ نفر از دوستانش را برای پیوستن به این حرکت جمعی دنیای مجازی و همبستگی با دانشجویان دعوت کند. </div><div align="right">--------------------------------</div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right"><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-7123931284711137261?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-27942577225042132602007-07-30T03:55:00.000+03:302007-07-30T04:04:32.152+03:30<div align="right">برداشت من از «<a href="http://balatarin.com/">بالاترین</a>» این است که این سایت یک سایت «حُسن‌نیت»ی است. یعنی اینکه هرکس می‌تواند هر لینکی که بخواهد را به دیگران معرفی کند و دیگران بسته به این میزان که این لینک چقدر باب میل‌شان است و برایشان جالب است به آن رای می‌دهند و آن را «بالا» می‌فرستند. تا جائی که من می‌دانم قرار نیست لینکی «پائین» کشیده شود. سایت نامش «<a href="http://balatarin.com/">بالاترین</a>» است و در این لغت یک جنبه مثبت پیشرفت به سمتی (سمت «بالا») وجود دارد. لینکی که مورد اقبال قرار نگرفته (به هر دلیل) از «بالا» رفتن باز می‌ماند.</div><div align="right"><br />قرار است ما کاربران این‌ سایت بنا به سیلقه خودمان چیزی را بالا بفرستیم، این یک قدم به سمت «ساختن» است در جامعه ما. هرکس می‌تواند از هر چیزی انتقاد کند و به آن امتیازی منفی بدهد. شخصیت ایرادگیر کوچولو در کارتون «گالیور» را یادتان می‌آید؟ ایرادگیری نیاز به هیچ چیز ندارد. هر چیز بالاخره یک ایرادی دارد. خوب اگر قرار باشد هرکس بتواند رای منفی‌ای به چیزی بدهد، آیا اصولا چیزی می‌ماند که بخواهد رای از دیگران بگیرد؟ «من مخالفم» گفتن که کاری ندارد، <strong>«من مخالفم اما...»</strong> است که می‌تواند جامعه ما را به جائی برساند.</div><div align="right"><br />بارها شده که در «<a href="http://balatarin.com/">بالاترین</a>» لینکی دیده‌ام که باعث شده رگ گردنم بالا بزند و آب روغن قاطی کنم. در آن لحظه دوست داشته‌ام که نویسنده و لینک‌گذار را یک «چپ و راست» حسابی کنم‌شان. دستم رفته که رای منفی بدهم بعد با خودم فکر کرده‌ام که «پدر من، این رای منفی به «تخلف» نویسنده و لینک‌گذار است یا به «تفکر»شان؟» خوب که فکر کرده‌ام دیده‌ام نزدیک بوده به «تفکر»شان رای منفی بدهم. در چنین مواقعی خیلی از خودم شرمنده می‌شوم و کله‌ام را می‌اندازم پائین می‌روم رد کار خودم. </div><div align="right"> </div><div align="right"><strong>در «<a href="http://balatarin.com/">بالاترین</a>» منفی را به «تخلف» می‌دهند و نه «تفکر»</strong> که هر تفکری محترم است و مقدس.<br />من دلم می‌سوزد که لینک خوبی <a href="http://balatarin.com/permlink/2007/7/29/1100314"><strong>مثل این</strong></a> یک سری رای منفی گرفته فقط و فقط بخاطر اینکه نویسنده آمده خطر کرده و پایش را در میدان مین گذاشته (خودش هم بنده خدا اولش نوشته که قلم زدن در چنین مقوله‌ای راحت نیست). تازه حضرات منفی ‌بده گفته‌اند که بدلیل «خبر غیر واقعی» به مطلب منفی داده‌اند. من هرچه فکر می‌کنم می‌بینم که یک مقاله تحلیلی که «خبر»ی را بیان نمی‌کند نمی‌تواند «واقعی» یا «غیر واقعی» باشد! «خبر» می‌تواند واقعی یا غیر واقعی باشد ولی «تحلیل» حتما واقعی است چون از ذهن نویسنده‌ آن بیرون آمده و مبنا دارد. </div><div align="right"><br />نظرات من در زمینه <a href="http://kashnews.blogspot.com/2007/07/blog-post_7225.html">این مقاله خاص مورد نظر</a> با نظر نگارنده آن بسیار متفاوت است (می توانم بگویم که تقریبا با بسیاری از آنچه گفته اشکال دارم) اما این دلیل نمی‌شود که طرف را درجا «خفه» کنم. نهایتش این است که خودم نظرم را در پای مقاله‌او می‌گذارم که به این دلیل و آن دلیل با این قسمت و آن برش از مقاله شما مخالف هستم. اما اینکه نویسنده آمده و بسیار قرص و محکم (مطابق اصول عرضه یک فکر به مخاطب) مطلبی نوشته و مستندش کرده با مثال از تاریخ و تا حدود زیادی سعی کرده رعایت «نه این طرفی و نه آن طرفی» را بکند بنظر من کار ارزنده‌ای است. به همین دلیل هم آمدم به آن یک رای مثبت دادم.</div><div align="right"><br />تا حالا یکی دوتا از مقاله‌های خودم قبل از «بالا» رفتن هدف گرفته‌شده‌اند و سقوط کرده‌اند. احساس خوبی نیست. یک نسبت نزدیکی هم با احساسی که بعد از «فیلتر» شدن وبلاگ آدم به وی دست می‌دهد دارد. بیائید سعی کنیم بجای منفی دادن، نظرات مخالف‌مان را پای مطلب بنویسیم. سخت است؟ البته، ولی آن نویسنده بنده خدا وقت گذاشته و چیزی نوشته. حداقل حرمت «بحث» بنظر من این است که اگر با وی مخالفیم سعی کنیم به وی بگوئیم که چه فکر می‌کنیم. </div><div align="right"> </div><div align="right">بیائید «منفی» را همان «پلیسی» بدانیم که قرار است ضامن بقای امنیت جامعه باشد. اگر «منفی» دادن دلبخواهی بشود، گیر دادن پلیس هم دیگر با قانون کاری ندارد و «دلبخواهی» خواهد بود. اگر ما در «بالاترین» پلیس جماعت کوچک خودمان هستیم، باید از اسلحه قانون (=امتیاز منفی) نه «به دلخواه» خودمان بلکه به «تشخیص»مان استفاده کنیم.<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-2794257722504213260?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-45418646743641718412007-07-29T17:22:00.000+03:302007-07-29T17:26:54.900+03:30<div align="right">آنچه میان آقای رادان و فرزاد حسنی در برنامه کوله‌پشتی گذشت و واکنش‌های موافق و مخالف نسبت به آن، نشان از یک چیز دارد: «<strong>عدم وجود انتقاد در تلویزیون ما</strong>».<br /></div><div align="right">اگر «انتقاد» و «زیر ذره‌بین» بردن در دستگاه رسانه‌ای ما به سنت حسنه‌ای تبدیل شده بود، دیگر آنچه گذشت آنقدر مهم نبود که فردای آن کسی حتی در تاکسی درباره‌اش صحبت کند. اینکه موافقان چنین برنامه‌هائی از ته حلق برای آن هورا می‌کشند و مخالفان آن با بلندگو صدای واویلا سر می‌دهند همه از آن رو است که هیچکدام‌شان با چیزی بنام «انتقاد» مواجه نشده‌اند. </div><div align="right"><br />نفس اینکه چنین برنامه‌ای تا این حد «پس‌لرزه» داشته و روزی نیست که در یکی از خبرگزاری‌های ایرانی خبری درباره آن مخابره نشود، خود نشاد دهنده‌ واقعیت زشتی است بنام «نبود انتقاد». چند سوال ساده از یک مقام مسئول در کشور که اینقدر هیاهو و بیانیه و وا اسفا لازم ندارد. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-4541864674364171841?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-14611409368919079892007-07-27T21:20:00.000+03:302007-07-27T21:23:17.157+03:30<div align="right">ولله من از صبح تا حالا دارم کله‌ام را می‌خارانم تا یک چیزی را درک کنم. آقای جنتی در نماز جمعه امروز تهران گفته‌‌اند که</div><div align="right"><br /><a href="http://www.isna.ir/Main/NewsView.aspx?ID=News-967896&Lang=P">در اين دور دوم مذاكرات اشتباهات به امريكا فهمانده شد وعلي‌رغم قلدرمابانه برخورد كردن آن‌ها به اشتباهات‌شان پي‌بردند.</a> </div><div align="right"><br />اگر ایران آمریکا را دشمن خودش می‌داند و بیست و هفت هشت سال است شعار «مرگ» برای آمریکا سر می‌دهد و «شیطان بزرگ» معرفی‌اش می‌کند و این حرف‌ها، دیگر چرا به آمریکا کمک می‌کند با فهماندن اشتباهات آمریکا؟ قبلا هم این را گفته‌ام که آدم نمی‌آید اشتباهات دشمنش را برای او توضیح دهد تا وی برود و اشتباهاتش را بررسی نماید و آنها را اصلاح نماید و با درس گرفتن از آن اشتباهات برگردد سروقت آدم. آقا جان بگذارید آمریکا آنقدر اشتباه بکند تا جانش در آید. </div><div align="right"><br />در ضمن جناب آقای جنتی و تیم مذاکره کننده با آمریکا باید مراقب باشند که به جرم جاسوسی و براندازی نرم و مخملی و از این حرف‌ها دستگیر نشوند. شوخی نیست کمک به آمریکا برای تصحیح اشتباهاتش. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-1461140936891907989?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-78852412554868452672007-07-26T20:26:00.000+03:302007-07-26T20:34:59.445+03:30<div align="right">«خون» در جامعه ما نقشی اساسی دارد. «خون» برای ما آن چیزی نیست که در رگ‌های انسان می‌گردد و حیات می‌بخشد. برای ما «خون» چیزی است که در هر حال باید «ریخته» شود. ما یا خون دشمن‌مان را می‌ریزیم یا تا «آخرین قطره خون»مان می‌جنگیم. هرکس که با ما مخالف بود «خونش پای خودش» است. فتوی‌دادن برای اینکه «خون فلانی حلال است» را هم خوب می‌شناسیم. درست است که ما متمدن شده‌ایم ولی هنوز که هنوز است به «خون‌خواهی» آباء و اجداد‌مان برمی‌خیزیم. آنانی که از ما می‌کشند را «خون‌خوار» و یا «تشنه خون» می‌نامیم‌. وقتی هم که کسی بر ما چیره می‌شود «حمام خون» راه می‌اندازد. </div><div align="right"><br />حتی منجی عالم بشریت‌مان هم «آنقدر می‌کشد تا خون به کمر اسب حضرت می‌رسد». ما لغت «خیانت» را زیاد بکار نمی‌بریم ولی مدام از «پایمال کردن خون شهیدان» صحبت می‌کنیم. در ترافیک «خون»مان به همراه رادیاتور ماشین‌مان به جوش می‌آید و با رانندگان دیگر دست به یقه می‌شویم تا «خون»شان را بریزیم و «خونین و مالین‌»شان کنیم. اگر هم در هنگام عصبانیت کاری از دستمان برنیاید «خون خون‌مان را می‌خورد». </div><div align="right"> </div><div align="right">افتخار می‌کنیم که دوستان و برادران ما که در جنگ جان‌شان را از دست دادند «خونین کفن» هستند. به جنگ‌های کوچک و در مقیاس کوچک اصطلاحا «خون و خونریزی» می‌گوئیم و گاهی وقت‌ها به لهجه محلی آن‌ها را «خین و خین‌ریزی» می‌نامیم‌شان. گل لاله را فقط به رنگ قرمز و به نشانه «خون» و «شهید» جزء طبقه‌بندی گل‌ها قبول می‌کنیم. اگر هم از ما بپرسند آن رنگ قرمز چیست در پرچم‌تان، اولین جواب‌مان «خون دلیرمردان و شیرزنانی است که در طول تاریخ بر خاک کشورمان ریخته» است. </div><div align="right"><br />هنگامی که از عزیزی استقبال می‌کنیم هم با «خون» یک گوسفند به جوب‌ محله و آسفالت کوچه‌مان صفا می‌دهیم. بخاطر آنچه بر ما می‌گذرد همه «فشار خون» داریم و خیلی‌ها برای کنترل آن قرص مصرف می‌کنند. در عوض گروهی از ما هم با «خون‌سردی» تمام ناظر آنچه بر ما می‌رود هستند. البته در مسائل ناموسی «خون جلوی چشم» همه‌مان را می‌گیرد. خیلی‌های ما هم به «خون آریائی» در رگ‌های‌مان افتخار می‌کنند. </div><div align="right"><br />سعی می‌کنیم سالی یک بار آزمایش «خون» بدهیم تا از میزان خرت و پرت‌های شیمیائی خون خویش آگاه شویم و اینجاست که علی‌رغم نقش غیر قابل انکار «خون» در فرهنگ و زندگی و باورهای ما، از نزدیک به «خون» واقعی نگاه می‌کنیم. برایمان عجیب است که این خانم بدحجاب نمونه‌گیر آزمایشگاه چه راحت بر سر خون ما همان می‌آورد که آقا مرتضی بقال محله‌مان (با آن ته‌ریش و پیراهن چرک‌مرده‌اش) با اهالی محل می‌کند، «خون مردم را به شیشه می‌کند». البته یادمان نمی‌رود که در هر محفل و میهمانی‌ای که ذکر خیر «اینا» شد و صحبت از فجایعی که «اینا» در این سالها بر سر مردم آورده‌اند، یادی هم از زالوصفتان بازاری بکنیم که «خون مردم را می‌مکند». </div><div align="right"><br />انتظار داریم «خون از دماغ» آنانی که به جرم‌های مختلف توسط پلیس دستگیر می‌شوند نیاید. معتقدیم که «خون صدا می‌کند» و جنایت‌کار به‌دام می‌افتد. البته گاهی ربطش می‌دهیم به دامن و می‌گوئیم «خون فلانی دامن بهمانی را گرفت». «خون ناحق پروانه» که «شمع را چندان امان» نمی‌دهد «که شب را سحر کند» هم ورد کلام‌مان است بدون اینکه معلوم کنیم «شب» قرار است چند صدسال طول بکشد و شمع قرار است چند ده هزار پروانه را در طول این چند قرن بکشد. حرف شعر شد، شاعران‌مان هم آنقدر دل‌نازک هستند که از دست یار مدام «خون دل» یا «خون جگر» می‌خورند و دم بر نمی‌آورند. در عوض گروهی آنقدر در نقطه مقابل شاعران قرار می‌گیرند که در روز‌ عاشورا به خودشان هم رحم نمی‌کنند و با قمه به فرق خودشان می‌کوبند و «فواره خون» از کله‌شان بیرون می‌زند. البته آن‌ها که قدری متمدن‌تر هستند این‌گونه کارها به «گروه خون‌شان نمی‌خورد». هر وقت هم قرار شد الکی الکی خودمان را به خطری بیاندازیم که قبلا به دیگران آسیب رسانده، برای معقول نشان دادن تعصب‌مان ادعا می‌کنیم که «خون ما از خون آنان که رنگی‌تر نیست». </div><div align="right"><br />گمان کنم هنوز از «خون» و نقش آن در فرهنگ ما خیلی می‌توان گفت (مثلا پاک‌دامنی دختر را با «خون» اولین نزدیکی‌اش می‌سنجیم و ...) که می‌گذارم‌شان بعهده خودتان. فقط فکر نمی‌کنید که اگر قدری از کاربرد صریح و یا سمبلیک «خون» در فرهنگ گفتاری و نوشتاری جامعه ما کم شود یک کم فضای جامعه ممکن است تلطیف گردد؟ الان خود شما که این مطلب را تا به اینجا خوانده‌اید حالت اشمئزاز ندارید از این همه «خون» که در این نوشته پشت سر هم ردیف شده؟ همین الان یک نگاه به اطرافتان بکنید و ببینید که آیا اشیاء را از پشت عینک قرمز نمی‌بینید پس از خواندن این چند پاراگراف؟</div><div align="right"><br />چارلز دیکنز نویسنده بزرگ انگلیسی و خالق «الیور‌تویست» در -اگر اشتباه نکنم- کتاب «دیوید کاپرفیلد» صحنه‌ای را شرح می‌دهد که برای من بسیار جالب است. از دیدار خودش (قهرمان داستان) که یک آدم عادی و عامی است با خانواده دختری که دوستش دارد و از خانواده اعیان و اشراف اصیل است می‌گوید. «آنقدر سر میز شام حرف از اصالت خانوادگی و اهمیت نقش بزرگی که «خون» در اصیل‌زادگی آدم دارد و اینکه «خون» فلانی به چه تباری و کجاها می‌رسد صحبت کردند که اگر کسی سرزده وارد می‌شد گمان می‌کرد ما یک مشت آدم‌خوار هستیم که دور میز نشسته‌ایم» (قریب به مضمون). </div><div align="right"> </div><div align="right">من فکر می‌کنم آنقدر از «خون» گفته‌ایم که دیگر فراموش کرده‌ایم که خون یک ماده شیمیائی در بدن انسان است که تا زمانی که در رگها جاری است حیات بخش است. اصلا چرا در فرهنگ ما «خون» یا همواره از رگ‌ها خارج است و یا با کاربرد غیرعادی «جوش» می‌آید و «جلوی چشم» را می‌گیرد و کارهای عجیب غریب می‌کند؟<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-7885241255486845267?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-76264188253310284512007-07-26T02:40:00.000+03:302007-07-26T02:52:13.546+03:30<div align="right">از آنجائی که من دیگر یک پا شده‌ام «بالا باز» (به روال ماشین باز، بورس باز و ...) و هر روز زمان زیادی را در <strong><a href="http://balatarin.com/">بالاترین</a></strong> صرف کامنت گذاشتن برای این و آن می‌کنم، گفتم شاید بد نباشد لینک صفحه نظرات خودم در «<a href="http://balatarin.com/">بالاترین</a>» را به این صفحه اضافه کنم تا دوستانی که مایل هستند رد این حقیر را در «<a href="http://balatarin.com/">بالاترین</a>» دنبال کنند و احیانا در مباحثی که من شرکت می‌کنم نظر بدهند به سه سوت بتوانند چنین کنند. لینک را گذاشته‌ام بالای صفحه سمت چپ دقیقا در قسمت «ارتباط با نگارنده» و زیر «خانه» و «ایمیل». پیدایش کردید؟ خوب حالا لطفی که می‌کنید روی آن کلیک کنید ببینید کار می‌کند؟ می‌توانید مطالبی را که نظر داده‌ام ببینید؟<br /></div><div align="right">در ضمن دوستانی که در «<a href="http://balatarin.com/">بالاترین</a>» کاره‌ای هستند لطفا بفرمایند که آیا این کار من نقض اصلی از اصول کپی رایت محسوب می‌شود یا خیر. اگر «بالاترینی‌ها» ایرادی به این کار داشته باشند در اولین فرصت بعد از دریافت نظرشان لینک مذکور را جمع می‌کنم. اگر هم بنظرشان این کار ایرادی ندارد، آنوقت به دیگر بلاگر‌هائی که در «<a href="http://balatarin.com/">بالاترین</a>» فعال هستند هم توصیه می‌کنم چنین کاری کنند. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-7626418825331028451?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-56075231494737574002007-07-25T19:57:00.000+03:302007-07-25T20:08:01.231+03:30<div align="right">«تو عجب آدم الاغ نفهمی‌ هستی ها». این جمله اولین جمله‌ای بود که «ناصر» وقتی دید دوستش «محمد» دل و روده پرینتر خودش را بیرون ریخته تا تعمیرش کند به زبان آورد. واکنش «محمد» چه بود؟ مسلما جبهه‌گیری در برابر آنچه ناصر از آن به بعد در آن ملاقات به زبان آورد و طبعا مقدار زیادی دلخوری بین دو دوست. </div><div align="right"><br />«شما همه تون یک مشت بی‌شعور هستید که از ... دفاع می‌کنید» یکی از جملاتی است که در مباحث پای مطالب در سایت «بالاترین» گاه گاهی به چشم می‌خورد. بنظر شما کسی که مخاطب این جمله است، قادر خواهد بود عاقلانه به گفتار ادامه دهد؟</div><div align="right"><br />«این مزخرفات چیه اینجا نوشتی؟ معلومه که از ... پول می‌گیری تا این ...شعرها را بنویسی علیه ...تو یک ... هستی و ...» را می‌توانید بعنوان کامنت پای بسیاری از مطالبی که طرفداران یک جریان سیاسی (داخلی یا خارجی) در وبلاگ شخصی‌شان می‌نویسند ببینید. آیا هر دو نفر (کامنت گذار و وبلاگ نویس) قادر خواهند بود بصورت منطقی بحثی را دنبال کنند؟</div><div align="right"><br />«من دیگر بحث را با تو ادامه نمی‌دهم. معلوم می‌شود که حرف حساب توی کله پوک تو نمی‌رود» را هم شاید کم ندیده‌ باشیم که بین دو نفر رد و بدل شده (بین زن و شوهر‌هائی که قدری با هم اختلاف دارند که دیگر الی ماشاءالله!). </div><div align="right">-------------------------</div><div align="right"><br />در فرهنگ ما «بحث» چیزی است برای متقاعد کردن (=تغییر دادن فکر) طرف مقابل. بنظر من این نحوه برداشت از «بحث» اشتباه است. من فکر می‌کنم «بحث» باید چیزی باشد که بعد از آن دو طرف درگیر صحبت بتوانند مطمئن شوند که نقاط و نکات مشترکی با یکدیگر دارند. حداقلش این باید باشد که بدون قضاوت در مورد عقیده طرف مقابل، هر دو نفر بتوانند بفهمند که دیدگاه‌ دیگری نسبت به مسئله مورد بحث چیست. <strong>من <span style="color:#000099;">بحث</span> را بعنوان «<span style="color:#000099;">مشترک یاب</span>» می‌شناسم نه بعنوان «<span style="color:#330000;">تفرق سنج</span>».</strong></div><div align="right"><br />متاسفانه بسیاری از ما از استراتژی «حمله» در بحث استفاده می‌کنند. قبل از توضیح افکار خودشان سعی در حمله به افکار و نظرات طرف مقابل می‌نمایند. مسلم است طرف مقابل در برابر ایشان «جبهه» می‌گیرد و در نهایت هر دو نفر در مقابل هم لشگر کشی کلامی می‌کنند (شاید دست‌شان به هم برسد یک فصل هم همدیگر را کتک بزنند!). ریشه این نگاه به «بحث» را شاید بتوان در فرهنگ «باینری نگر» (=سیاه و سفید بین) جستجو کرد. از این منظر که به مسئله نگاه کنید می‌بینید که چون حرف من درست است و مسلم است که درست است و غیر از این نمی‌تواند باشد که درست است -چرا که آدم عقیده نادرست را که در ذهنش نگاه نمی‌دارد- پس من «سفید» هستم و هرچه جز من است «سیاه». معتقدم این نگاه بیش از آنکه باعث بالارفتن سطح فکر ما شود باعث پائین آمدن آن می‌گردد.<br /></div><div align="right">«بحث» -بنظر من- نباید تحت هیچ شرایطی باعث جبهه‌گیری در یکی از دو طرف بشود. اصلا بحث می‌کنیم که نیازی به جنگ و دعوا نباشد. هرگونه عبارتی که طرف مقابل بعنوان «حمله» از آن برداشت کند بکار بردنش خطرناک است (علی‌الخصوص از عباراتی که توهین محسوب می‌شوند نباید استفاده کرد). <strong>حقوق مردم در زمینه مالکیت افکار و رفتارشان را باید در بحث به رسمیت شناخت</strong>. و باید عرض کنم که اگر حس کنم بحثی کلافه‌ام کرده است، می‌فهمم جائی را در طول مسیر قدم به اشتباه برداشته‌ام. </div><div align="right"><br />سالها قبل جمله‌ای از آنتونی رابینز راه جالبی نشانم داد. وی در یکی از دروس «موفقیت در زندگی»اش می‌گفت «هروقت که می‌خواهید با کسی بحث کنید از خود بپرسید که «هدف من از این بحث چیست؟»». بارها برای من پیش آمده که کامنتی را در این وبلاگ نادیده گرفته‌ام چرا که تشخیص داده‌ام در صورت ورود به بحث با این فرد خاص هدف بدردبخوری را دنبال نخواهم کرد. صرفا به منظور خواباندن رگ گردنم که از حرف طرف بالازده است نباید شروع به «بحث» کنم. عصبانیتم را می‌توانم با یک دوش آب سرد، خوردن یک فنجان قهوه با دوستی، قدم زدن یا صدها کار دیگر کنترل کنم. گاهی هم تشخیص داده‌ام که با بحث با یکی از بازدیدکنندگانم می‌توانم به سمت هدفی طلائی حرکت کنم. </div><div align="right"><br />برای اینکه به هدفم از یک بحث خاص بتوانم نگاه کنم، باید بتوانم هدف طرف مقابلم را هم تجزیه تحلیل کنم. هر بحثی دو (یا بیشتر) طرف دارد. برای اینکه ببینم قرار است چکار کنم باید بدانم که طرفم از این بحث بدنبال چیست.</div><div align="right"><br /><strong>«بحث» شادی بخش است چرا که در انتهای آن باید کلی نقاط مشترک دید.</strong> دیدن این مشترکات باعث دلگرمی انسان می‌گردد و سعی می‌کند کم‌کم و قدم به قدم بر روی این مشترکات بنای فهم متقابل را بسازد و بالا برود. با ادامه بحث متوجه می‌شویم که از نقاط تقابل کم می‌شود و به نقاط مشترک اضافه می‌گردد. </div><div align="right">شاید جائی برسیم که ببینیم دیگر به هیچ نحو نمی‌توان در آن زمینه خاص از آنجا به بعد تفاهم و اشتراکی حاصل کرد. چاره‌اش یا مطالعه بیشتر است و باز افزودن به مشترکات و یا قبول اینکه دوست خوبی پیدا کرده‌ایم که کلی از نظرات او با ما و ما با او مشترک است و باقی آنچه مانده هم چندان مهم نیست که در دوستی و علاقه بین ما خللی وارد کند. <strong>حداقلش این است که با «بحث کردن» یک دوست به دوستان‌مان اضافه شده نه یک دشمن.<br /></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-5607523149473757400?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-77120373995206822712007-07-24T20:20:00.000+03:302007-07-24T20:45:07.031+03:30<div align="right">چقدر این <a href="http://www.farsnews.com/">خبرگزاری فارس</a> اخبارش را «ناز» و «ملایم» گزارش می‌کند. توجه کنید:</div><div align="right"><br /><span style="color:#000000;"><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8605020435">به گزارش خبرگزاري فارس به نقل از روابط عمومي نيروي هوايي ارتش، يك فروند هواپيماي «اف ۷» این نیرو روز گذشته به علت نقص فني بعد از درخواست فرود اضطراري از برج مراقبت باند فرود پايگاه چهاردهم شكاري مشهد در ساعت 15 در حوالي شانديز مشهد سقوط كرد و <strong>واژگون شد</strong>.</a></span> </div><div align="right">---------------------------<br /></div><div align="right">برای اینکه من و شما ناراحت نشویم که ای وای یک هواپیمای دیگر هم سقوط کرد و خدای نکرده به ذهن‌مان نیاید که هواپیما وقتی سقوط می‌کند تبدیل می‌شود به یک مشت آهن قراضه، آمده است و عبارت «واژگون شد» را به آخر جمله‌اش افزوده! </div><div align="right"><br />من اصلا نمی‌دانستم که هواپیما می‌تواند «چپه» شود. تا حالا این را برای قایق و کشتی و ماشین شنیده‌ بودم ولی به لطف نویسنده خوش‌ذوق این خبر فهمیدم که هواپیما ممکن است بعد از سقوط چپ کند. آن هم هواپیمائی که «<a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8605020435">خلبان اين هواپيما قبل از سقوط هواپيما با چتر نجات از كابين هواپيما خارج و به سلامت در زمين فرود آمده است</a>». یعنی هواپیما در ارتفاع نسبتا زیادی دچار مشکل شده و خلبان با چتر به بیرون پریده. بعد هواپیما آرام آرام و با کمال دقت خودش خود بخود به زمین نزدیک شده و در کمال آرامش سقوط کرده. هیچ آسیبی هم ندیده، فقط قدری «واژگون» شده! شاید حتی بتوان به انتهای خبر اضافه کرد که «شلوار خلبان هم کمی خاکی شد». اِوا جاذبه!!!!! </div><div align="right">---------------------------------</div><div align="right"></div><div align="right"><strong>پ.ن</strong>: این را هم بخوانید:</div><div align="right"><a href="http://www.baztab.ir/news/72034.php">معاون امنیتی انتظامی استانداری خراسان رضوی با تاکید بر اینکه قطعا بحث "سقوط " مطرح نبوده است، خاطرنشان کرد: هواپیما تنها دچار سانحه شده است</a>.</div><div align="right"><br />یعنی هواپیمائی که «<a href="http://www.baztab.ir/news/72034.php">دو خلبان هواپیما قبل از اصابت هواپیما به زمین بیرون پریده و آسیبی ندیده اند</a>» سقوط نکرده بلکه تنها دچار «سانحه» شده! احتمالا دو خلبان تشنه‌شان شده، دم یک بقالی پارک کرده‌اند بروند نوشابه بخورند بعد هواپیما خود بخود راه افتاده و چرخ جلویش افتاده توی جوب! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-7712037399520682271?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-71146935292638219492007-07-24T19:40:00.000+03:302007-07-24T19:43:05.648+03:30<div align="right"><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8605020637">خبرگزاري فارس: سفير ايران در عراق يادآوري وظيفه اشغالگران درباره امنيت و ثبات در عراق را از جمله مهمترين محور دور دوم گفتگوهاي ايران و آمريكا بيان كرد. </a></div><div align="right">---------------</div><div align="right"><br />ای آقا این آمریکائی‌ها چقدر مخ‌شان کج و معوج است. حرف توی گوشش‌شان نمی‌ماند. همین دو ماه پیش بود که وظیفه‌شان را به ایشان یادآوری کردید. اصلا بیائید یک کاری بکنید، بگوئید این ژنرال‌های آمریکائی دفتر مشق‌شان را بیاورند پهلوی‌تان تا شما وظایف‌شان را بصورت سرمشق در آن برایشان بنویسید. بعد موظف‌شان کنید که هر روز چند بار از روی سرمشق بنویسند و در دور بعدی مذاکرات به شما نشان دهند. بیکار که نیستید آقا جان که هر روز وظایف‌شان را به ایشان یاد‌آوری می‌کنید. کارهای مهم‌تری هم در مملکت هست. دیپلمات‌ها و ژنرال‌های آمریکائی را بنشانید دور میز مشق‌شان را بنویسند. شما به کارهای اساسی مملکت برسید.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-7114693529263821949?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-30048513703180408012007-07-23T21:02:00.000+03:302007-07-23T21:14:30.841+03:30<div align="right"><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8605010595">مصداق برخورد با افراد بدپوشش استفاده از مانتوهاي كوتاه و چسبان‌، روسري‌هاي نواري شلوار كوتاه براي خانم‌ها و همچنين <strong>برخورد با مدل‌هاي آرايش شده به سبك غربي موي سر آقايان است</strong>.<br /></a>----------------------</div><div align="right"></div><div align="right"><strong>از دفترچه خاطرات یک مرد چاق و کچل:</strong></div><div align="right"><br /><strong>شنبه)</strong> امروز صبح رفتم از اصغر آقا میوه خریدم. داشتم هن‌هن کنان با چهارتا پلاستیک میوه در سربالائی خیابان به سمت خانه می‌رفتم که پلیس بدحجابی به من گفت برو بالا. محل نگذاشتم. فکر کردم لابد دختر بدحجابی پشت سرم است. بعد دیدم پلیس آمد و دست من را گرفت. یک لحظه در آستانه شصت سالگی به جنسیت خودم شک کردم. پلیس گفت « مدل مویت غربی است، برو بالا» . </div><div align="right"></div><div align="right">هرچه داد و هوار و التماس کردم که «بابا من موئی روی کله‌ام نمانده، بچه‌ام سی سالش است، اصلا با این همه گرفتاری و بدبختی من را چه به مدل و آرایش مو» به هیچ کجا فریادم نرسید. خدا خیرشان بدهد که این‌بار مامورین آموزش‌دیده هستند و تمام ابزارهای لازم برای این‌کارها را در اختیار دارند. برادر مامور امنیت اخلاقی جامعه لپ تاپش را باز کرد و عکسی نشانم داد از یک نمی‌دانم بازیگر معروف آمریکائی یا یک گیتاریست اروپائی که بله، بیا و ببین که اینها هم کچل هستند و مثل تو بی مو. عرض کردم که جناب سروان «طرف درد خوشی و خوش‌تیپی رفته کله‌اش را تیغ انداخته، من را دست روزگار مشت مشت از کله‌ام مو کنده». افاقه نکرد که نکرد.<br /></div><div align="right">شب را در بازداشتگاه با یک سری جوان خوش‌تیپ سپری کردم. احساس خوبی داشتم. حس می‌کردم دوباره جوان و پر شر و شور شده‌ام. کاش «بدری» بود و می‌دید که من را هم به جرم خوش‌تیپی گرفته‌اند. خدا بیامرزدش. چقدر غصه می‌خورد که شوهر کچل و خپل دارد. </div><div align="right"></div><div align="right">راستی یک آقائی هم سن و سال من هم بود که می‌گفت بخاطر مدل سبیل چارلی‌چاپلینی‌اش گرفته‌اندش. دروغ می‌گفت. طرح امنیت اجتماعی هنوز به سبیل نرسیده.مرحله بعدی است.</div><div align="right"><br /><strong>یکشنبه)</strong> پسرم آمد سند گذاشت. تا حالا دقت نکرده بودم که ماشاءالله پسرم برای خودش مردی شده. یک مرد رشید سی ساله. آن ناصر کوچولو دیگر در کوچه پس کوچه‌های عمر گم شد و رفت. سند خانه را آورده بود تا گرو بگذارد من را در آورد. لحظه‌ای که با هم رو در رو شدیم برایم بقدر یک عمر گذشت. با نگاه شماتت باری به من نگاه کرد. بعد امضاء کرد و قول داد و سرخ و سفید شد جلوی جناب سروان. تعهد کرد که این بار اول و آخر است که پدرش بجرم بد حجابی پایش به کلانتری می‌رسد. </div><div align="right"><br />از پاسگاه که بیرون رفتیم، پرونده در یک دستش با دست دیگر یک پس گردنی محکم به من زد. بعد بنای سرکوفت زدن را گذاشت که «پدر به این حماقت و مفت‌خوری ندیده‌ام. آن از کار نکردنت که می‌گویم برو دنبال کارباش می‌گوئی دیگر از من گذشته و من سی و هفت سال تمام روزی ده دوازده ساعت کار کردم. علاف و عاطل و باطل می‌گردی و حقوق بازنشستگی‌ات را می‌خوری. این هم از قرتی بازی‌هایت. بخاطر مزلف بازی‌های پدرم پایم به کلانتری نرسیده بود که رسید». با گریه برایش توضیح دادم که تقصیر من نبوده. ظاهرا قبول کرد.</div><div align="right"><br /><strong>دوشنبه)</strong> با همان دوستان همیشگی در پارک نشسته بودیم. تقی و محمد و جعفر و عزت‌الله. صحبت از زمان مصدق بود و نقش انگلیسی‌ها در سرنگونی دولت او. ناگهان مامور گشت رسید. به عزت‌الله گفت که مدل مویش شبیه مدل موی «لزلی نلسون» است. من که نمی‌دانم که را می‌گفت. خلاصه ما همگی هرچه در چنته داشتیم بکار بردیم تا طرف قبول کرد مو‌های عزت از حدود پنجاه سالگی‌اش شروع به سفید شدن کرده و حالا در هفتاد و دو سالگی کاملا سفید شده. باز هم شک داشت، می‌گفت رنگ نکرده باشی‌اش؟ </div><div align="right"></div><div align="right">به من هم گیر داد که با توجه به تجربه دیروز و پریروز سریعا کلاه بافتنی‌ام را سرم گذاشتم. طرف شاکی شد. گفت نیروی انتظامی را مسخره می‌کنی با سر کردن کلاه پشمی توی مرداد ماه؟ با عجز و لابه گفتم که اصلا چنین قصدی ندارم. قرار شد بروم ناصرخسرو یک کلاه شاپوی مناسب سنم بخرم. </div><div align="right"><br /><strong>سه شنبه)</strong> پسرم (ناصر) را با زنش و دوتا بچه‌شان در خیابان به جرم بد حجابی گرفته‌اند. می‌گویند موهای ناصر شبیه موهای «ریچارد گیر» شانه شده. زن و بچه‌اش را ول کرده‌اند چون حجاب زنش خوب بوده ولی خودش را نگاه داشته‌اند. فردا صبح زود می‌روم درش بیاورم.</div><div align="right"><br /><strong>چهارشنبه)</strong> خدا خیر بدهد این جناب سروان حسینی کلانتری ما را. با هزار کش و قوس و اما و اگر قبول کرد که پسرم روی همان سندی که من را آزاد کرده بودند آزاد شود. وثیقه جدید می خواست ولی وقتی دید که من ظرف دو سه روز آدم شده‌ام و کلاه مناسب بر سر گذاشته‌ام قبول کرد ناصر را روی همان وثیقه آزاد کند. از خوشحالی‌ام پول یک جعبه شیرینی گنده را به او دادم تا برای همه سربازان و درجه‌داران غیور شیرینی بخرد.</div><div align="right"><br /><strong>پنجشنبه)</strong> امروز هردو ما (من و ناصر) دادگاه داشتیم. ظاهرا به پرونده‌های مفاسد بزرگ خارج از نوبت رسیدگی می‌کنند. ظرف دو روز دادگاهم تشکیل شد. قاضی اصلا راه نمی‌آمد. می‌گفت که خانواده ما فاسد هستند. می‌گفت «همین شماها با این قرتی بازی‌های‌تان فساد در ارض می‌کنید دیگر». یک آن ترسیدم که حکم به سنگسار یا اعدام‌مان بدهد. </div><div align="right"></div><div align="right">دمش گرم، قاضی آقائی بود. ناصر را بخاطر شانه زدن موی سرش به ده ضربه شلاق قابل خرید و من را بخاطر کچلی‌ام به بیست و سه میلیون تومان جریمه محکوم کرد. نمی‌دانم آن آقائی که همه را محاسبه کرد و جمع و تفریق کرد چگونه حساب کرد ولی گفت که با همه چیزش سرجمع باید بیست و هشت میلیون تومان بپردازیم. </div><div align="right"><br /><strong>جمعه)</strong> ماشین ناصر (پسرم) و ماشین خودم را برای فروش گذاشته‌ایم. کسی ماشین نمی‌خرد با این وضعیت قاراشمیش بنزین. خدا کند «پرشیا»ی او و «هیلمن» من را به قیمت خوبی بخرند. باقی آن را هم یا وام می‌گیریم یا بالاخره قسطی به دولت می‌دهیم. راستی حرف وام شد دیروز وقت گرفتم فردا بروم رئیس بانکم را ببینم بلکه بتوانم یک مقدار وام بگیرم بروم مو بکارم روی کله‌ام از این گرفتاری خلاص بشوم. </div><div align="right"><br />سر راه برگشت از بانک دیدم شب جمعه است و شب اموات، رفتم به گلزار شهدای نزدیک خانه‌مان یک فاتحه برای محسن (برادر بدری) که سال ۵۹ توی خرمشهر شهید شد بخوانم. همانجور که بر سر مزارش ایستاده بودم و به اطراف نگاه می‌کردم کلی مدل موی عجیب و غریب در عکس‌های شهدا دیدم. موهای هرکدام‌شان شبیه موهای یک هنرپیشه یا خواننده غربی بود. بخصوص آنها که اوائل انقلاب یا همان اول‌جنگ شهید شدند. گفتم عنقریب است بریزند اینجا توی گلزار شهدا عکس‌های‌شان را بجرم زیر پا نهادن عفت عمومی و «مدل موی غربی» و بدحجابی اره کنند و ببرند. یک کم خاک ریختم روی سنگ قبر محسن که قیافه حکاکی شده‌اش را بپوشانم تا بعد. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-3004851370318040801?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-18955514499321227422007-07-23T19:15:00.000+03:302007-07-23T19:35:36.618+03:30<div align="right">حتما به <strong><a href="http://www.roozna.com/Negaresh_site/FullStory/?Id=42754">این </a></strong>صفحه «<a href="http://www.roozna.com/">روزنا</a>» سر بزنید و کل مطلب آقایان مسعود بهنود و محمد ولی‌زاده درباره سرکار خانم سیمین دانشور را بخوانید. من این چیزها در مورد خانم سیمین دانشور را نمی‌دانستم:</div><div align="right">-------------------------<br /></div><div align="right"><a href="http://www.roozna.com/Negaresh_site/FullStory/?Id=42754">انشا نوشت <زمستان به زندگي ما مي‌ماند> و معلم ادبيات مدرسه مهرآيين، ميرزا جوادخان تربتي داد در روزنامه شيراز چاپ كردند </a>(می‌بینید نقش معلم را؟ استخوان‌های میرزا جوادخان تربتی خاک شده ولی تشخیص و تشویقش هنوز که هنوز است در ادبیات کشور وجود دارد و زنده است).<br /></div><div align="right"><a href="http://www.roozna.com/Negaresh_site/FullStory/?Id=42754">روزي در شاه‌نشين ظاهر شد و طاووسك‌وار و خبر داد كه بله تصميم خود گرفته‌ام </a>(در آن زمان دختری همسر خود را انتخاب کند؟ واویلا، بقول برره‌ای‌ها «خاک وچوک»)</div><div align="right"><br /><a href="http://www.roozna.com/Negaresh_site/FullStory/?Id=42754">عشقش به كتاب و كتابخواني او را هر جا كتاب بود مي‌برد؛ حتي به كتابخانه دانشسرا. همان جا كه دختر اعتصام‌الملك [در آن زمان‌ها پروين اعتصامي ‌نامي ‌از خود نداشت هنوز] كتابدار بود و خجالتي.</a> (از اینجا نگاه کنید ببینید خانم دانشور با چه کسانی در زندگی‌اش دیدار کرده. مادر بزرگ من نقل می‌کرد که یک بار «پروین اعتصامی» را در یک مهمانی زنانه در خانه یکی از آشنایان دیده. من نویسنده این متن چقدر در عالم نوجوانی خود احساس غرور کردم که مادر بزرگ من پروین اعتصامی را دیده. در ادامه متن اسم‌هائی می‌آید که هرکدام‌شان فرشته غول‌آسائی هستند در زمینه ادبیات)</div><div align="right"><br /><a href="http://www.roozna.com/Negaresh_site/FullStory/?Id=42754">كش اول را روزگار وقتي كشيد كه دكتر احياءالسلطنه در شيراز، بعد از مسابقه دو پسران آموزشگاه‌هاي فارس، وقتي ابراهيم گلستان اول شد، شوق زده آمد به تشويق محصلا‌ن و دستش را رو قلبش گذاشت و درگذشت.</a> (نمی‌دانستم که پدر سیمین‌ دانشور پزشک بوده. نمی‌دانستم در مسابقه‌ دوئی سکته کرده که نفر اول آن «ابراهیم گلستان» شده. ای روزگار. انگار که یکی آن بالا نشسته با وسواس تمام، نمایشنامه زندگی این آدم‌ها را به دقت نوشته. نفر اول مسابقه دو یکی از ارکان ادبیات نمایشی و فیلم‌سازی بشود در ایران و در همان مسابقه مردی سکته کند و از دار دنیا بگذرد که دخترش خود رکن رکین دیگری از ادبیات داستانی کشور بشود)</div><div align="right"><br /><a href="http://www.roozna.com/Negaresh_site/FullStory/?Id=42754">اما چرا ناگهان نقد حسينقلي مستعان كردي كه آقا بالا‌خانش دست به دست مي‌گردد و در هر خانه يكي معتاد پاورقي‌هايش هست؟ حالا‌ چرا نقد <فتنه> دشتي؟ علي دشتي است رجل نامدار و خودش رند و صاحب مقام. خاندان رضاشاه از قلمش مي‌ترسند. چه دارد اين دخترك شيرازي از فك و فاميل حكمت كه چنين بي پروا آمده است و چه دلي دارد نصرا... فلسفي كه در مجله‌اش [اميد ] نقد او را چاپ كرده است </a>(واقعا که جرأت و جسارت می‌خواهد نقد کسی چون «علی دشتی» و «حسینقلی مستعان». دل شیر دارد سیمین دانشور).</div><div align="right"><br /><a href="http://www.roozna.com/Negaresh_site/FullStory/?Id=42754">درس خواندن براي دكترا. او هم سهم خود را در ورقه‌اي مي‌جويد. استاد راهنمايش دكتر فاطمه سياح كه خود از آن زنان است كه بايدش شناخت و نوشت. از خانواده حاج سياح همه اهل علم. بگو دافنه دوموريه ما. در همان خانه فرنگي‌ماب و ساده‌اش، با نواختن پيانو و برامس كه دوست مي‌داشت، پروژه دختر شيرازي را تصحيح مي‌كند. و مرگ او كه سخت حكايتي است و داغش به دل خانواده سياح مانده، در آن روزگار خود ضربه‌اي بود براي سيمين خانم. چه رسد كه استاد بعدي او بديع الزمان فروزانفر شد</a> </div><div align="right">(خانم دکتر فاطمه سیاح را نمی‌شناسم ولی چه کسی است که «بدیع‌الزمان فروزانفر» را نشناسد؟ یک سری اساتید فن هستند که در رشته‌ تخصصی‌شان برای خود منزلتی دارند و صاحب تئوری و تحقیق. از اینها بالاتر یک سری هستند که «صاحب رشته» می‌توان نامید‌شان. کسانی که شاخه‌ای را بنیان‌گذاری می‌کنند. نمی‌گویم که ادبیات فارسی را بدیع‌الزمان‌ فروزانفر پایه گذاشت، نه. ولی از خیلی‌ها شنیده‌ام که استاد اساتید فن بود. در نظر بگیرید امضای چنین فردی پای مدرک دکترای کسی باشد).</div><div align="right"><br /><a href="http://www.roozna.com/Negaresh_site/FullStory/?Id=42754">توفيق كمي نيست كه در نوجواني دست صادق هدايت را بگيري و در كوچه پسكوچه‌هاي شيراز، <داش آكل> را به او معرفي كني </a>(وای خدایا! یعنی اگر سیمین دانشوری نبود صادق هدایت داش‌آکلی‌ نداشت برای نوشتن. همان نویسنده سرنوشت که در بالا گفتم چه دقیق و چه قرص و محکم نوشته سناریوی زندگی این زن را).</div><div align="right"><br /><a href="http://www.roozna.com/Negaresh_site/FullStory/?Id=42754">شاگرد اول سراسر كشور در امتحانات نهايي دوره متوسطه در سال 1317 باشي </a>(از پیرمردها و پیرزن‌های فامیل بپرسید که سال ۱۳۱۷ چگونه سالی بوده و مردمانش به چه نحو روزگار می‌گذراندند و زنان در کجای مناسبات اجتماعی تعریف می‌شدند (اگر اصلا تعریف می‌شدند!!!) مردم در آن زمان‌ها حتی در پایتخت آباد کشور آب لوله‌کشی نداشتند آنوقت یک دختر بشود شاگرد اول کل دبیرستان‌های کشور؟ آدم (خودم را عرض می‌کنم) به بعضی از این‌ها که نگاه می‌کند دچار احساس حقارت شدید می‌شود)</div><div align="right"><br /><a href="http://www.roozna.com/Negaresh_site/FullStory/?Id=42754">اولين مجموعه داستان يك زن ايراني <آتش خاموش> تو باشد؛ در دوره طلا‌يي تعليم و تربيت‌ها - 28ساله نشده-</a> (توجه کنید «اولین مجموعه داستان یک زن ایرانی». کم مقامی نیست) </div><div align="right"> </div><div align="right"><a href="http://www.roozna.com/Negaresh_site/FullStory/?Id=42754">نخستين دانشجوي ايراني دانشگاه استنفورد آمريكا و اولين نويسنده زن ايراني كه داستان‌هايش به نشريات معتبر ادبي اين كشور راه يابد را با نام تو بشناسند </a></div><div align="right"><br /><a href="http://www.roozna.com/Negaresh_site/FullStory/?Id=42754">و رمان خوب و خواندني <سووشون> كه به بيش از 16 زبان زنده دنيا ترجمه شده است را هم در كارنامه داشته باشي </a>(ترجمه یک رمان به زبان دیگر یعنی اینکه مجموعه‌ای از مترجم گرفته تا ناشر در آن کشور و فرهنگ مقصد بدانند و مطمئن باشند که مردم آن دیار خواهند توانست با آن رمان و داستان‌ آن و شخصیت‌هایش ارتباط ذهنی برقرار کنند. اگر رمان فقط بدرد یک منطقه جغرافیائی خاص یا یک فرهنگ خاص بخورد معمولا ترجمه نمی‌شود. حال اگر رمانی توانست به بیش از ۱۶ زبان زنده دنیا ترجمه شود یعنی اینکه نویسنده توانسته چیزی بنویسد که مردم ۱۶ منطقه مختلف جهان با ۱۶ نوع فرهنگ (حداقل) بتوانند درک کنندش. این خود حاکی از نگرشی در ذهن نویسنده است که مرزهای جغرافیائی و فرهنگی را حذف می‌کند و آن زبان و فرهنگ مشترک موجودی بنام «انسان» را هدف می‌گیرد. چنین کار عظیمی از یک زن خاورمیانه‌ای که در زمان حجاب و روبنده بدنیا آمده و سالهای طفولیت خود را در آن زمان گذرانده (اگرچه رمان‌ را سالیان سال بعد نوشته). سالها باید بروند و بیایند تا شاید از پس پرده غیب چنین اعجوبه‌هائی ظهور کنند. در مقابل‌ این آدم‌ها فقط می‌توان به احترام تعظیم کرد و با عشق و تحسین نگاه‌شان). </div><div align="right">-------------------------------</div><div align="right"> </div><div align="right">خیلی نگران حال خانم دانشور در بیمارستان بودم. اما حالا اصلا نگران نیستم. نویسنده‌ ماهری پیشانی‌نویسش را برای او نگاشته. قرص و محکم. چنین نویسنده‌ای حتما خوب می‌داند که داستان را چگونه ادامه بدهد یا در کجا تمام کند. نویسنده عاشق تمام شخصیت‌های داستانش است. بد هیچکدام را نمی‌خواهد. کتاب داستان زندگی سیمین‌ دانشور هم که به پایان رسید باکی نیست. تا ابد در ذهن خالق خویش زنده است و همراه همانی خواهد بود که وی را برای دكتر محمدعلي دانشور و خانم قمر حكمت خلق کرد و به دست‌شان سپردش. نه، برای آنان نه، که فقط امانت‌دار بودند، برای جلال؟ نه، برای او هم نه که فقط همراه بود. برای همه ما انسان‌ها.<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-1895551449932122742?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-56467300115597959672007-07-23T18:04:00.000+03:302007-07-23T22:31:31.298+03:30<div align="right">میانه‌تان با «پیکان» چطور است؟ آن را ماشین خوبی می‌دانید؟ در پاسخ به این سوال به احتمال قوی از مصرف بالای آن شروع می‌کنید و بعد به ترمزهای غیر استاندارد و ... می‌رسید. راستی آیا به شما گفتم که قصد دارم یک دو هفته‌ای را مرخصی بگیرم و برای گردش و تفریح عازم مغولستان بشوم؟ جانم؟ می‌فرمائید «جا قحطی است مگر»؟ خوب مگر چه عیبی دارد آدم برای تفریح برود مغولستان؟ مسلما جواب‌تان این است که مغولستان جای تفریح نیست. </div><div align="right"><br />اگر من نمی‌پسندم که پیکان داشته باشم مسلما بعلت یک سری مسائلی است که من آنها را بعنوان «نقص» در پیکان می‌بینم. اگر من جائی این نقائص را مطرح کنم آیا به دارندگان پیکان (منجمله پسر عموی گرامی خودم و شوهر عمه محترمم) توهین کرده‌ام؟ مسلما خیر. یا آنها از آن نقائص خبر نداشته‌اند هنگام خرید پیکان و یا می‌دانسته‌اند ولی تنها ماشینی که می‌توانستند بخرند پیکان بوده. من اگر «نقص»ی را متوجه پیکان می‌دانم منظورم ناقص‌العقل بودن آدم‌هائی نیست که پیکان داشته یا دارند (خودم یک بار تا پای قولنامه یک پیکان رفتم، پولم جور نبود نتوانستم بخرم. اگر بقدر کافی داشتم سه سوت خریده‌ بودمش).</div><div align="right"><br />با همین منطق می‌توان به گذراندن تعطیلات در مغولستان نگاه کرد. میلیون‌ها آدم دارند در مغولستان زندگی‌شان را می‌کنند. آیا آنها آدم نیستند؟ مسلما هستند. حتی شاید بسیاری از آنها به مغول بودن و زندگی در مغولستان افتخار هم بکنند مثل هر کس دیگری که به کشورش افتخار می‌کند. اگر می‌گوئیم مغولستان بدرد تعطیلات نمی‌خورد معنایش این است که جاهای بهتری در دنیا وجود دارند برای تعطیلات. به هیچ‌ وجه نباید از چنین گفتگوئی توهین به آن چند میلیون یا کشورشان را برداشت کرد. </div><div align="right"><br />حال وقتی قضیه کشیده می‌شود به «مذهب» و یا «باور»های مردم، متاسفانه بیان هرگونه نقص آن باور به پیروان آن مذاهب یا باورها «توهین» محسوب می‌گردد. بیان نقص «پیکان» من توهین به من محسوب نمی‌شود ولی چرا بیان نقص «باور» من توهین به من است؟ اگر کسی نوع خاصی از اعتقادات را صحیح نداند (مثلا من «گاو» را حیوان مقدسی ندانم) و برای مردم بیان کنم که بنظر من هیچ چیز «گاو» را مقدس نمی‌کند و برای من «گاو» جانداری است مثل باقی جانداران، آیا به اعتقادات ایشان توهین کرده‌ام؟ </div><div align="right">-------------------------</div><div align="right"><br />یک سوال دیگر، ما مسلمانان معتقدیم ۱۲۴۰۰۰ پیامبر الهی برای بشریت آمده‌اند تا آنان را به سمت خداوند دعوت کنند. نفس آمدن یک پیامبر بعد از دیگری آیا به منزله «توهین» به پیروان آن دیگری است؟ آیا آمدن حضرت موسی(ع) نشانه مشکلی در دین حضرت ابراهیم (ع) بود؟ آیا برگزیده‌شدن حضرت عیسی(ع) به پیامبری نشانه قصور یا نقصی در دین حضرت موسی (ع) است؟ آیا آمدن حضرت محمد (ص) نشانه وجود نقصی در دین حضرت عیسی(ع) است؟ مسلما نقائصی در دین‌های قبلی بوده که خداوند نیاز به فرستادن پیامبر جدیدتر دیده. آیا آمدن یک پیامبر جدید از دید پیروان مذهب قدیمی‌تر به منزله «توهین» و «زیر سوال بردن مقدسات»‌شان نبوده؟ آیا به همین دلیل پیامبران‌شان را نکشتند؟ آیا بخاطر چسبیدن به مقدسات‌شان مرتکب گناه بسیار بزرگ «پیامبر کشی» نشدند؟ آیا راهی هست که ما مطمئن شویم با چسبیدن به مقدسات‌مان به راه گناه نخواهیم افتاد؟ تفاوت ما با آنانی که این بلا بر سرشان آمد چیست؟</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-5646730011559795967?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-64868960780897437362007-07-21T23:04:00.000+03:302007-07-21T23:38:04.273+03:30<div align="right">آیت‌الله نوری همدانی : <a href="http://www.mehrnews.com/fa/NewsDetail.aspx?NewsID=520747">بسیجیان باید با روحیه بالا و توان علمی مناسب <strong>قله‌های علمی</strong> را فتح کرده و با تقویت و تحکیم در صنایع دفاعی از هیچ کوششی فروگذار نباشد</a>.</div><div align="right">---------------</div><div align="right"><strong>نمایشنامه کوتاه «قله‌های علم» در سه پرده</strong></div><div align="right"><br /><strong>پرده اول</strong>: بيرون-کوهستان-سه بسيجی که حدود بیست و هشت نه سال سن دارند در حال راه رفتن در جاده‌ای خاکی در دل کوه هستند</div><div align="right"><br /><strong>عباس</strong>: نرسيديم؟</div><div align="right"><strong>محمد</strong>: هنوز مونده.</div><div align="right"><strong>عباس</strong>: ...م ... اين کوه!</div><div align="right"><strong>رسول</strong>: باز حرف بد زدی؟ کلاس اخلاقت رو با حاج آقا حسینی یادت رفته؟</div><div align="right"><strong>عباس</strong>: ... م ... اخلاق و معلمش. مُردم بابا از خستگی.</div><div align="right"><strong>محمد</strong>: عباس جان اينقدر غر نزن برادر من. ما نزديک قله​ هستيم.</div><div align="right"><strong>رسول</strong>: اِ؟ جدی؟ رسيديم؟</div><div align="right"><strong>محمد</strong>: (آرام در گوش رسول) نه بابا حالا من يک چيزی گفتم که اين جنازه راه بياد.</div><div align="right"><strong>رسول</strong>: خوب، باشه. فهميدم.</div><div align="right"><strong>عباس</strong>: نمی​شه يک​ خورده استراحت کنيم؟</div><div align="right"><strong>رسول</strong>: يک بسيجی «استراحت» نمی​شناسد. در قاموس یک بسیجی استراحت معنا نشده.</div><div align="right"><strong>عباس</strong>: ... نگو. قاموس ناموس چیه؟ بابا گاو هم بوديم استراحت لازم داشتيم.</div><div align="right"><strong>محمد</strong>: همينه که هست. يا برگرد برو پائين در ميان اوباش بدحجاب و دخترباز يا با ما بيا تا قله.</div><div align="right"><strong>عباس</strong>:...</div><div align="right"><strong>محمد</strong> و <strong>رسول</strong>: اِ اِ اِ اِ اِ! عباس؟! باز هم؟</div><div align="right"> </div><div align="right">+++</div><div align="right"><br /><strong>پرده دوم</strong>: بيرون-يک نقطه بلند کوهستاني- عباس و محمد و رسول</div><div align="right"><br /><strong>محمد</strong>: بفرما رسيديم.</div><div align="right"><strong>رسول</strong>: مطمئنی قله همينجاست؟</div><div align="right"><strong>محمد</strong>: آره بابا (می​نشيند) همينجاست. (دور و بر خود را نگاه می​کند) آب هست اينجا وضو بگيريم نماز شکر بخوانيم؟</div><div align="right"><strong>عباس</strong>: آب کجا بود بابا نوک کوه. تيمم بايد بکنيم.</div><div align="right"><strong>محمد</strong>: (مضطرب) من کل احکام تيمم را بلد نيستم. </div><div align="right"><strong>رسول</strong>: من که فقط وضو.</div><div align="right"><strong>عباس</strong>: بابا شما ها ديگر کی هستيد؟ (موبايلش را بيرون می​کشد) يک خط آنتن دارد کثافت. شانس بياوريم بگيرد.</div><div align="right"><strong>محمد</strong>: کی رو؟</div><div align="right"><strong>عباس</strong>: (تلفن را بر روی گوش خود می​گذارد و با دست به آن دو اشاره می​کند ساکت باشند) سلام نعليکم حاج آقا. عرض ارادت داريم حاج آقا. (پشت خود را به آن دو می​کند و مشغول صحبت با تلفن می​شود)</div><div align="right"><strong>رسول</strong>: حالا از کجا بفهمیم که اینجا قله است؟</div><div align="right"><strong>محمد</strong>: بگرد ببین قوطی تن ماهی و کیسه آشغال اینجا انداخته​اند یا نه. </div><div align="right"><strong>رسول</strong>: چه ربطی دارد؟</div><div align="right"><strong>محمد</strong>: اگر آشغال اینجا کم باشد یعنی اینکه مردم گذارشان به اینجا کم افتاده. پس قله است دیگر.</div><div align="right"><strong>رسول</strong>: ای ولله. حقا که دانشمندی برادر محمد.(رسول و محمد مشغول گشتن به دنبال آشغال می​شوند، بعد از حدود بیست دقیقه عباس در حالی که دارد موبایلش را در جیبش می​گذارد به آنها می​پیوندد)</div><div align="right"><strong>عباس</strong>: حاجی احکام تیمم رو برایم گفت. یک خبر خوب. هوی شما دو تا ... حواستون هست؟</div><div align="right"><strong>محمد</strong>: آره بابا فحش نده برادر من. حالا خبر خوب چیه؟ </div><div align="right"><strong>عباس</strong>: قرار شده یک «احکام گوی تلفنی» ساخته بشود. شماره را می​گیری بعد اگر حکم نماز را بخواهی بدانی شماره یک را می​زنی، حکم وضو شماره ۲ همیجوری بگیر برو. کلی «منو» و «ساب منو» دارد.</div><div align="right"><strong>رسول</strong>: (نا باورانه) جان من؟</div><div align="right"><strong>عباس</strong>: این تن بمیرد. شما دو تا دارید دنبال چی می​گردید؟</div><div align="right"><strong>رسول</strong>: داریم می​گردیم ببینیم ما اولین آدم​هائی هستیم که آمده​ایم اینجا یا قبلا باز هم آمده​اند.</div><div align="right"><strong>عباس</strong>: که چی بشود؟...؟</div><div align="right"><strong>محمد</strong>: عباس حیا کن کثافت. می​خواهیم مطمئن شویم که ما به قله رسیده​ایم.</div><div align="right"><strong>عباس</strong>: عجالتا بیائید تا یادم هست احکام تیمم را برایتان بگویم بعد نماز می​گردیم دنبال آشغال.</div><div align="right"> </div><div align="right">+++</div><div align="right"> </div><div align="right"><strong>پرده سوم</strong>: بیرون-همان نقطه- عباس و محمد و رسول</div><div align="right"><br />(عباس پیش​نماز شده. محمد و رسول پشت سر وی هستند. نماز تازه تمام شده. شروع به دست دادن با هم می​کنند)</div><div align="right"><strong>رسول</strong>: قبول باشه.</div><div align="right"><strong>محمد</strong>: تقبل​الله.</div><div align="right"><strong>عباس</strong>: قبوله بابا. می‌گم شما دو تا هم خوب حال کردید با ...ما ها!!! هی من دولا و راست شدم جلو شما. اصلا حواستون به نمازتون بود؟</div><div align="right"><strong>رسول</strong>: خجالت بکش ... نا... این حرفها چیه که بعد نماز می​زنی؟</div><div align="right"><strong>عباس</strong>: (قهقه​اش به آسمان بلند می​شود) پاشید برویم سر کار.</div><div align="right"><strong>محمد</strong>: برویم.(هر سه بلند می​شوند و به سمت کپه​ای سنگ در آن نزدیکی می​روند)</div><div align="right"><strong>رسول</strong>: آقا عباس بجنب که دیر شد. پرچم اسلام را بر قله فرو کن.</div><div align="right"><strong>عباس</strong>: ای​ول آق رسول، داشتیم؟ من پرچم اسلامم را لای این سنگها فرو کنم؟ خود حاجی بیاید پرچم اسلامش را اینجا توی این سنگ‌ها فرو کند. من با پرچم اسلامم حالا حالا ها کار دارم.</div><div align="right"><strong>محمد</strong>: ای ... آشغال... نس...کثافت (دنبال عباس می​گذارد تا به او لگد بزند).</div><div align="right"><strong>رسول</strong>: (هر دو را صدا می​کند) برادران، برادران برگردید اینجا. منظور من پرچمی بود که از پایگاه آوردیم.</div><div align="right"><strong>محمد</strong>: من که پرچم مرچم برنداشتم (رو به عباس می​کند) تو برداشتی؟</div><div align="right"><strong>عباس</strong>: من مگر ...م ...ه؟ خودم را زوری کشیدم تا این بالا پرچم هفت کیلوئی با خودم هن بکشم؟</div><div align="right"><strong>رسول</strong>: عجب افتضاحی. یعنی هیچکس پرچم را بر نداشت؟</div><div align="right"><strong>محمد</strong>: نه دیگه. حالا چکار کنیم برادر رسول؟</div><div align="right"><strong>رسول</strong>: (خطاب به عباس) باز کن اون کوله پشتی​ات را.</div><div align="right"><strong>عباس</strong>: دنبال چی می​گردی؟</div><div align="right"><strong>رسول</strong>: یک چیزی می​خواهم بتوانیم پرچمش کنیم. </div><div align="right"><strong>عباس</strong>: جان مادرت ول کن. شورت و ... من را که نمی شود پرچم کرد. اصلا بی​خیال پرچم بشویم بر می​گردیم پائین به حاجی می​گوئیم پرچم را توی قله زدیم رفت. </div><div align="right"><strong>محمد</strong>: عکسش را چکار می​کنی؟ حاجی از ما قول عکس را گرفته.</div><div align="right"><strong>عباس</strong>: یک عکس می​گیریم اینجا می​دهم کامبیز سوسول با فتو شاپ یک پرچم حزب​الله توپ مشتی بزنه روش. خوبه؟</div><div align="right"><strong>رسول</strong>: (کله تکان می​دهد) ظاهرا کار دیگری نمی​شود کرد. جمع بشوید یک عکس بگیریم ببینم.(هرسه نفر کنار هم می​ایستند)</div><div align="right"><strong>محمد</strong>: حالا کی عکس را بیاندازد؟</div><div align="right"><strong>رسول</strong>: (قدری کلافه) استغفرالله. این حاجی هم کار برای ما درست کردها. (هر سه مدتی فکر می​کنند که چگونه عکس بیاندازند. تصمیم می​گیرند دو به دو عکس بیاندازند)</div><div align="right"><strong>محمد</strong>: آقا جون نمی​شه. کل‌هم اجمعین سه تا دونه عکس بیشتر نمونده</div><div align="right"><strong>عباس</strong>:(تلفنش زنگ می​خورد) الو؟ بله؟ (رویش را از آن دو بر می​گرداند و صدایش آرام می​شود) گفتم که امشب گرفتارم. نه بابا کوه تفریحی نیست که، وظیفه​است. برای اسلام است. می‌دونم خوشگلم تو هم برای اسلامی. آره. بهت زنگ می​زنم جیگر. فردا صبح، آره، نه بابا قولم قوله (گوشی را ماچ می​کند) بای.</div><div align="right"><strong>رسول</strong>: (یک کم کلافه) برادر عباس بجای این کارها بفکر مسائل مهم دنیای اسلام باش. (صدایش را بالا می​برد) مثلا آمده​ایم خیر سرمان از قله​‌های عِلم بالا برویم تا فیض ببریم و توطئه‌های دشمن خنثی شود آنوقت شما پرچم اسلام را جا گذاشته‌ای، آن یکی (به محمد اشاره می‌کند) که فیلم توی دوربینش نمانده، در این گیر و دار مدام هم داری با نامحرم پچ و پچ می‌کنی.</div><div align="right"><strong>عباس</strong>: نا محرم کدومه عباس آقا؟ مَحرم مَحرمه سه نبشه. در هر حال این هم مربوط به پرچم اسلامه دیگه.</div><div align="right"><strong>محمد</strong>: ول کنید این حرفها را. یک فکری برای عکس گرفتن بکنید.(صدای عر و عر الاغی در کوهستان می‌پیچد. هر سه با تعجب به هم نگاه می‌کنند. از جا می‌جهند و اطراف را نگاه می‌کنند. پیرمردی روستائی دارد با الاغش از آن اطراف می‌گذرد.پیرمرد می‌بیندشان)</div><div align="right"><strong>پیرمرد</strong>: سلام نعلیکم برادران.(هرسه نفر با سر سلام می‌کنند)</div><div align="right"><strong>رسول</strong>: حاج آقا شما اینجا چکار می‌کنید؟ اهل این ناحیه هستید؟</div><div align="right"><strong>پیرمرد</strong>: آره پسرم. من اهل «هزار تپه» هستم. بفرمائید برویم منزل.</div><div align="right"><strong>محمد</strong>: مگراین نزدیکی‌ها دهی هست؟</div><div align="right"><strong>پیرمرد</strong>: عرض کردم که برادر، «هزارتپه».</div><div align="right"><strong>عباس</strong>: مگر اینجا قله کوه نیست؟</div><div align="right"><strong>پیرمرد</strong>: (با خنده) قله کدامه برادر؟ اینجا «تپه مجنونه».</div><div align="right"><strong>عباس</strong>: تپه مجنون؟</div><div align="right"><strong>پیرمرد</strong>: آره پسرم. </div><div align="right"><strong>رسول</strong>: حاجی مگر اینجا «عِلم کوه» نیست؟</div><div align="right"><strong>پیرمرد</strong>: شوخی داری با من پیرمرد؟ اینجا «هزارتپه» است از توابع «ناصرآباد» از توابع «عَلم کوه». <strong></strong></div><div align="right"><strong>محمد</strong>: عََلم کوه؟ </div><div align="right"><strong>پیرمرد</strong>: آره جوون.</div><div align="right"><strong>عباس</strong>: یعنی راستی راستی اینجا «عِلم کوه» نیست؟</div><div align="right"><strong>پیرمرد</strong>: «عِلم کوه» کدامه جوان؟ </div><div align="right"><strong>رسول</strong>: (خطاب به محمد و عباس) خاک بر سر شما دو تا ...و ... کنند. سواد خواندن یک اسم روی نقشه را ندارید. من را کشیده‌اید از قم تا اینجا آورده‌اید خیر سر ... تان هنوز نمی‌دانید «عََلم کوه» است نه «عِلم کوه». ای ... من ... شما دوتا!</div><div align="right"><strong>عباس</strong>: (متغییر می‌شود) اولندش فحش نده برادر. به من چه؟ دومندش خودت گفتی برو از روی نقشه قله‌های عِلم را پیدا کن تا برویم بهشان برسیم دل آیت‌الله شاد بشود. کف دستم را بو نکرده بودم که اینجا «عَلم کوه» است نه «عِلم کوه».</div><div align="right"><strong>رسول</strong>: (با عصبانیت کلتش را می‌کشد) من به ... تو و اون (اشاره به محمد) خندیدم.</div><div align="right"><strong>محمد</strong>: هوی یابو حرف دهنت را بفهم‌ها.(هر سه بطرف هم حمله‌ور می‌شوند و مشغول کتک کاری. پیرمرد سوای‌شان می‌کند)</div><div align="right"><strong>پیرمرد</strong>: دعوا نکنید بابام جان خوبیت ندارد.</div><div align="right"><strong>عباس</strong>: توی بچه ...ی برای من کلت می‌کشی؟ اون کلتت را برو ....ت!</div><div align="right"><strong>محمد</strong>: عباس ... زیادی نخورها! بالاخره هرچی نباشد فرمانده دسته لشگر اسلام است و به دنبال عِلم تا این بالا آمده. </div><div align="right"><strong>رسول</strong>: (با ناراحتی رو به آسمان می‌کند و داد می‌کشد) خدایا! آیا وقت آن نرسیده که ما بسیجیان «<a href="http://www.mehrnews.com/fa/NewsDetail.aspx?NewsID=520747">با روحیه بالا و توان علمی مناسب <strong>قله‌های علمی</strong> را فتح کرده و با تقویت و تحکیم در صنایع دفاعی از هیچ کوششی فروگذار</a>» نکنیم؟ تا کی ما باید به دنبال «عِلم کوه» سر از «عَلم کوه» در آوریم؟ ای خدا!<br /><br /><br /><br /><br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-6486896078089743736?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-75683696128677315252007-07-20T23:46:00.000+03:302007-07-20T23:48:15.468+03:30<div align="right">بعضی آدم‌ها از نظر سطح شعور «<strong>بوق</strong>» هستند. اینها می‌روند و کلی روی خودشان کار می‌کنند می‌شوند و پارتی می‌تراشند تا می‌شوند عضوی از اعضای «<strong>نوابوق</strong>». باز خسته نمی‌شوند و در راه خودسازی حرکت می‌کنند و نمی‌گذارند عمرشان هدر برود، می‌شوند «<strong>نوابیق</strong>». پرروئی و پشت‌هم‌اندازی و سیاست بازی را چاشنی کارشان می‌کنند تا یک پله دیگر بالاتر بروند و تبدیل بشوند به «<strong>نوا عق</strong>». باز هم بالاتر می‌روند و می‌شوند ... (زرنگید! خیال کردید می‌گویم به چه تبدیل بشوند؟ من آنقدر هم «بوق» نیستم که نفهمم با جایگزینی این سه تا نقطه آخر آن جمله با لغت اصلی چه بلائی بر سرم خواهد آمد. شوخی نیست. همین‌جوری‌اش هم پرونده‌ این حقیر گردن شکسته سیاه سیاه است. سر جد‌تان ما را با سیاستمداران وطنی در نیاندازید. اصلا به من چه که چه می‌شوند و حضرات از انواع بوق و نبوغ خود چگونه در سخنرانی‌ها بهره می‌برند. یک فکری بود به ذهن‌مان رسید با شما درمیانش گذاشتیم. من بروم به همان بوق دوچرخه‌ام برسم تا بنز ضد گلوله زیرم نکرده. بوق بوق...)<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-7568369612867731525?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-20062828053013309652007-07-20T08:18:00.000+03:302007-07-20T08:32:36.810+03:30<div align="right">پس از پخش برنامه «بنام دموکراسي» از تلويزيون ايران که در آن «هاله اسفندياري» و «کيان تاجبخش»-دو ایرانی آمریکائی که به جرم فعالیت برای بیگانگان در حال حاضر در زندان بسر می برند- بعنوان کارشناس مطالبی را بيان کردند، نوشته های مختلفی را خواندم. در دو سوی مخالف و موافق با چنين برنامه​هائی پست «<a href="http://kashnews.blogspot.com/2007/07/blog-post_18.html">به نام دموکراسی: گلوله ای که جمهوری اسلامی به پای خود شليک​ کرد</a>» از <a href="http://kashnews.blogspot.com/">خشايار</a> به مخالفت با آن و «<a href="http://i.hoder.com/archives/2007/07/070719_016252.shtml">این «اعترافات» تلویزیونی برای من و شما نيست</a>» از <a href="http://i.hoder.com/">حسين درخشان </a>به موافقت با آن را توصيه می​کنم. </div><div align="right"><br />وقتی که خوب به قضيه فکر می​کنم می​بينم که افراد اطلاعاتی​ای که در پس چنين برنامه​هائی قرار دارند با يک پارادوکس عظيم دست به گريبان هستند. شايد هیچکس بهتر از ايشان نتواند به اين تناقض بزرگ پاسخ بدهد. ماهیت این تناقض چیست؟ </div><div align="right"><br />ما در ايران جماعتی بالای سی​ميليون نفر داريم که با خواندن و نوشتن و اينترنت و ماهواره و دنيای خارج از محيط ده يا شهرستان کوچک يا زندگی روزانه خودشان هيچ کاری و تماسی ندارند. اين اقليت (يا شايد اکثريت) چيزی در حدود نصف جمعيت کشور را تشکيل می​دهند. چه ايران و چه آمريکا (يا هرکس ديگری که به دنبال به دست گرفتن کنترل کشور است) ناچار است به نوعی در دل​ها و مغز​های اين جمعيت بزرگ راهی بيابد. در اين جدال و يار کشی​ای که بين ايران و آمريکا در اين روزها می​بينيم، برنده آن است که تعداد بيشتری از ايرانيان را -به هر نحو و به هر بهانه​ای- پشت سر خود داشته باشد.</div><div align="right"><br />در عين حال ترس مقامات اطلاعاتی کشور از به راه افتادن يک انقلاب رنگی يا آرام با همان مدلی که در برنامه فوق نمونه​هايش ذکر گرديده، می​تواند قابل درک باشد. آمريکا بارها گفته که هيچ گزينه​ای را از دستور کار مقابله با حکومت ايران خارج نمی​کند. صرف نظر از اينکه آمريکا بتواند از اين کارت خويش در ایران استفاده عملی کند يا نه، استفاده​های قبلی​ وی از اين کارت در بلوک شرق و آسيای ميانه باعث گشته که دستگاه اطلاعاتی ايران بر روی جلوگيری از وقوع چنين امری، بسیار حساس شود.</div><div align="right"><br />حال چنين سيستم اطلاعاتی​ای می​خواهد به مردم (و اکثرا همان سی​ميليون مشتری دائم و مخاطب هر روزه خود) بگويد -يا وانمود کند- که اولا چنين توطئه​ای در کار بوده و ثانيا اين دستگاه عريض و طويل امنيتی توانسته و می​تواند آن را خنثی کند و ثالثا -و مهمتر از همه- اين دستگاه اطلاعاتی از مردم در قبال چنين توطئه​هائی چه انتظاراتی دارد.</div><div align="right"><br />از اينجاست که مسئول اين کار با همان پارادوکس عظيم روبرو می​شود. چگونه؟ انقلاب​های رنگی بنا به ماهيت خود بسيار پيچيده و چند لايه و توطئه​آميز هستند. توضيح و تشريح اين قضيه برای آن سی ميليونی که به زحمت می​توانند -اگر بتوانند- يک پاراگراف را در يک روزنامه بخوانند کار ساده​ای نيست. اگر شما بخواهيد آنچه در اوکراين گذشت را برای کسی توضيح بدهيد که اصلا نمی​داند مرکز استان خودش کجاست چکار می​کنيد؟ می​خواهم بگويم که دستگاه اطلاعاتی کشور يا ناچار است قضيه را بسيار بسيار ساده و در حد الفبای کار به آن جماعت مورد نظر تحويل دهد يا ناگزير است ابتدا سطح دانش مخاطب خود را بالا ببرد و بعد وی را با پيچيدگی رموز و فنون کار دشمن و خودی آشنا کند.</div><div align="right"><br />ساده کردن کارهای فنی اطلاعاتی و جاسوسی و ضد جاسوسی پیچیده​ای در سطح به راه انداختن یک انقلاب رنگی و تغییر یک نظام، در نهایت به مضحکه شدن تمام طرف​های درگیردر ماجرا می​انجامد. انگار که پزشکی بخواهد مراحل جراحی آپاندیس را برای فردی که دیپلم هم ندارد تشریح کند. از سوی دیگر امکان ندارد که بتوان در کوتاه مدت (مثلا شش ماهه یا یک ساله) سطح سواد و معلومات جمعیتی حدود نیمی از کشور را بالا برد تا حداقل بدانند فرق روسیه و اکراین و قرقیزستان کدام است. این خود باعث قطع ارتباط با مخاطبی می​شود که مسئولین اطلاعاتی کشور با ساخت و دنبال کردن چنین برنامه​های تلویزیونی​ای به دنبال ایجاد آن با وی هستند. </div><div align="right"><br />یک مخاطب عام در کشور ما از سطح سواد و شعور تخصصی سیاسی یا اطلاعاتی​ بالائی برخوردار نیست که در برنامه تلویزیونی حرف​های قلمبه سلمبه بشنود. این مخاطب بعد از ده دقیقه خسته می​شود و به خمیازه کشیدن می​افتد بخاطر طرح مباحثی که نمی​فهمدشان و یا کانال را عوض می​کند یا بی​خیال تلویزیون دیدن می​شود و می​رود بخوابد. در عین حال اين سی​ميليون رای​ دهنده و استقبال کننده و شعار دهنده همان​ها هستند که پايه​های حکومت بر روی ايشان مستقر است (حدود نیمی از جمعیت کشور هستند). اگر سيستم اطلاعاتی کشور بيايد و بخواهد -هرچند که اصلا مسئوليت اين امر را برعهده ندارد- که سطح سواد و دانش اين مردمان را بالا ببرد آنوقت ديگر کسی رای الکی نمی​دهد و جلوی دوربين صدا و سيما تظاهرات چند صدهزارنفره راه نمی​اندازد و طوطی​وار شعارهای پخش​شده از تلويزيون (مثلا همين «حق مسلم ماست») را تکرار نمی​کند.</div><div align="right"><br />می​بينيد کار مسئولانی که می​خواهند پروژه​هائی مثل همين برنامه تازه پخش شده را بگردانند چقدر سخت است؟ بايد مطلب کاملا تخصصی را در حد آدم​های با درک بسيار زير متوسط پائين بياورند. نه می​توانند درک و دانش اين جماعت را بالا ببرند که در آن صورت کار بيش از آنکه از خارج بر نظام سخت شود از داخل سخت می​گردد و نه می​توانند آن متخصصی که دوست دارند در چشم​های مردم جلوه کنند باشند. اين همان پارادوکس است که در بالا به آن اشاره کردم. امکان تماس با مخاطب​ نیست. از خير اين کار نیز نمی​توانند بگذرند چرا که در جدال با آمريکا نياز به يارگيری از همين سی​ميليون مخاطب دارند و ناچار از برقراری تماس با مخاطب هستند.</div><div align="right"><br />اگر می​گوئيم برنامه سخيف و از هم گسيخته بود و در گيجی دست و پا می​زد نبايد از ياد برد که سازندگان آن با این پارادوکس بزرگ روبرو بوده​اند. مشکل اين​بار، هم از گيرنده​ها است و هم از فرستنده. برفکی که روی تلويزيون می​بينيم اين​ دفعه دو علت دارد.</div><div align="right"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-2006282805301330965?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-80659436750841270052007-07-19T22:45:00.000+03:302007-07-19T22:53:29.246+03:30<div align="right"><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8604280044">حضرت آیت‌الله مشکینی که به کما رفت، </a>ظاهرا بنیاد دین و ایمان مردم جهان به دست پاد سپرده شد. حالا باد تا کجا ببرد این دین و ایمان را و آیا آن را در چاهی مثل جمکران بیاندازد یا خیر بماند که موضوع بحث ما نیست. </div><div align="right"> </div><div align="right">در همان حال که ایشان در یک بیمارستان تهران به حال کما فرو رفته‌اند، وزیر دادگستری ایران (که چندتا کار دیگر و لقب و سمت جورواجور در هر سه قوه کشور دارد) فرمودند:</div><div align="right"><br /><strong><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8604280156">ديه زنان در حال حاضر نصف ديه مردان است در صورتي كه بايد به صورت كامل پرداخت شود</a></strong>.<br /></div><div align="right">و جناب «جوليانو آماتو» وزير كشور ايتاليا افاضات فرمودند که:</div><div align="right"><br /><strong><a href="http://www2.irna.com/fa/news/view/line-5/8604283241142813.htm">حجاب اسلامي محافظت كننده زنان است</a></strong>.<br /></div><div align="right">اینکه یک وزیر کشوری مسلمان خواهان برابری «پرداختی» دیه زن و مرد شود و یک وزیر در کشوری مسیحی از حجاب اسلامی بانوان مسلمان تعریف و تمجید نماید فقط و فقط نشان از برهم خوردن روابط ملکوتی‌ای که ناظر بر امور مذاهب در بارگاه الهی هستند می‌کند. و این نیست الا به همان دلیل ذکر شده در بالا که اکنون که ظاهرا یک پای حضرت آیت‌الله در این دنیا و پای دیگرش در آن دنیا است، تعادل امور مذاهب در جهان بهم خورده. </div><div align="right"><br />امیدوارم که چه آقای مشکینی زنده بماند و چه فوت کند، تعادل هرچه سریعتر به جهان اسلام و مذاهب دیگر باز گردد. یک دو روز دیگر حضرت آیت‌الله در کما بین مرگ و زندگی باشند ممکن است مجمع فلان و بهمان علمای قم اعلامیه بدهند علیه واتیکان که چرا «دم و دستگاه پاپ اعظم حق رسمی و شرعی و قانونی همجنسگرایان برای ازدواج با هم را به رسمیت نمی‌شناسد» و از سوی دیگر اتحادیه اروپا در یک بیانیه شداد و غلاظ خواستار «سنگسار مجرمان هرگونه بدحجابی در کشورهای اروپائی» گردد!<br /></div><div align="right">واقعا این آقای مشکینی برای خودش وتدی بود از اوتاد زمین و ما دست‌کم گرفته ‌بودیم‌شان. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-8065943675084127005?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-2876811143604868342007-07-19T18:43:00.000+03:302007-07-19T18:46:04.241+03:30<div align="right">چگونه شد که ما <a href="http://www.isna.ir/Main/NewsView.aspx?ID=News-962915&Lang=P">یکهو توانستیم </a> در هنگامی که هنوز انواع و اقسام اتومبیل‌های مختلف را مونتاژ می‌کنیم و هواپیماهای مسافری‌مان بخاطر نداشتن قطعات یدکی دچار اخلال در پرواز می‌شوند، «هواپیمای بی‌سرنشین» بسازیم؟ الان عرض می‌کنم.</div><div align="right"><br />دانش «ساخت» سالیان سال است که در کشورمان وجود دارد. شاید بتوان گفت که «ساخت» تنها چیزی است که هم مواد اولیه‌اش در درون کشور موجود است و هم تقریبا تنها چیزی است که بسیار خوب بلدیم. از زمانی که تاریخ بیاد می‌آورد ما در کشورمان در زمینه «ساخت سرنشین بدون ‌هواپیما» فعال بوده‌ایم. این «سرنشین بدون ‌هواپیما» خیلی در جنگ‌ها و عملیات نظامی‌ای که از بدو نگارش تاریخ تا کنون در کشور انجام شده بدردمان خورده. مغرضان و بوق‌های استکباری به این «سرنشین بدون هواپیما» القاب زشت و ناشایسته‌ای مثل «سرباز صفر»، «گوشت دم توپ» یا بدتر از آن «آدم» داده‌اند. در هر حال ما بخصوص در سالهای اول دهه شصت شمسی توانستیم سرعت تولید «سرنشین بدون هواپیما» را اضافه کنیم و در اندک مدتی بیست سی میلیون فروند از این «سرنشین»ها تولید شدند. </div><div align="right"><br />خوشبختانه به همت امثال همان دانشمند اتمی شانزده ساله‌مان و از تاثیرات دعاهای مردم که به چاه جمکران انداخته بودند ما توانستیم روند تولید «سرنشین بدون هواپیما» را ابتدا کند و بعد معکوس کنیم که در نهایت «هواپیمای بدون سرنشین» ساخته شد. قصد داریم در قدم‌های بعدی به یاری حق کاری کنیم که نه تنها این هواپیماها در داخل کشور به تولید انبوه برسند بلکه بتوانیم حداقل یکی از این هواپیماها را از زمین (بدون نیاز به جرثقیل) بلند کنیم.</div><div align="right"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-287681114360486834?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-6315489649441900972007-07-18T23:56:00.000+03:302007-07-19T00:05:49.261+03:30<div align="right">دوست عزیز و ناشناسی عنایت کرده‌ است و این کامنت را <a href="http://ourperspective.blogspot.com/2007/07/blog-post_18.html">پای مطلب قبلی</a> نوشته:<br />--------------------</div><div align="right">آقا یا خانم عزیز<br />اینا هر روز کلی از این مزخرفات تحویل ملت می‌دهند. بخدا خسته‌شدیم از این حرف‌های صدتایک‌غاز تکراری. حداقل شما راجع به یک چیز درست بنویس که ارزش وقت خواننده‌هات رو داشته باشه و ما یک چیزی جدید یاد بگیریم بجای اینکه این همه وقت‌ و انرژی رو مرتب بابت این اراجیف هدر بدی. جسارته البته میبخشی.</div><div align="right">------------------------</div><div align="right"><br />خدمت‌ این دوست عزیز عرض می‌کنم که:</div><div align="right"><br /><strong>اول)</strong> فقط و فقط با جمله آخرتان که گفته اید «جسارته» <strong>مخالفم</strong>. باقی آنچه گفته‌اید را تا حدود بسیار زیادی قبول دارم. این حق شما و حق دیگر بازدید کنندگان از این وبلاگ است که هر آنچه در مورد من یا خط مشی من به ذهن‌شان می‌آید با من و دیگر دوستان درمیان بگذارند. این «جسارت» نیست قربان، لطف شماست که قابل دانسته‌اید و نظرتان را مطرح کرده‌اید. </div><div align="right"><br /><strong>دوم)</strong> اگر بدانید من نویسنده این وبلاگ هر روز چقدر وقت و انرژی می‌گذارم تا مزخرفات سه چهار خبرگزاری مهم این‌ جناحی و آن جناحی را بخوانم و چقدر آرشه ویالون این حضرات مزخرف نویس کشیده‌ می‌شود روی اعصابم، دلتان به حال و روز من کباب می‌شود. این اخبار را البته نه بخاطر پیدا کردن چیزی برای نگاشتن اینجا می‌خوانم بلکه به منظور اطلاع از وضعیت ایران و مردمش است که چنین می‌کنم. گاهی چیزی آنقدر برایم چشمگیر می‌شود که اینجا مطرحش می‌کنم.</div><div align="right"><br /><strong>سوم)</strong> هم من و هم شما خسته‌ هستیم از این حرف‌های صدتا یک غاز تکراری. صحیح می‌فرمائید. من خودم برای اینکه از بوی گند «سیاست» خلاص شوم دو روز قبل یک ساعتی را در دنیای وبلاگ نویسان جوان غیر سیاسی گذراندم. شعرهای‌شان را، عشق‌های‌شان را، خوشی‌ها و غم‌های‌شان را مزه‌مزه کردم. چقدر لذت بخش بود. حق با شماست. همه خسته‌ هستیم از لجنی که به اسم سیاست در جوب‌های زندگی‌مان جاری کرده‌اند. </div><div align="right"> </div><div align="right">اما اگر اجازه بدهید باید عرض کنم که به خودم (شخصا البته که دیگران مالک زندگی و وقت و روح خویش هستند) اجازه نمی‌دهم که خسته باشم. من حق خسته شدن ندارم. دوست من، من جای خسته شدن ندارم. من در سه کنج دیوار گیر افتاده‌ام. راهی ندارم جز اینکه هنوز با همان تازگی یک تازه وارد به همه چیز نگاه کنم و همه چیز را تجزیه تحلیل نمایم. سی و چند سال داخل کشور هر روز با امثال همین خبرها و مزخرفاتی که اشاره کرده اید سنگسار شدم. نمی‌خواهم سنگ آخر را خودم به خودم بزنم با خستگی‌ام.</div><div align="right"><br /><strong>چهارم)</strong> معتقدم این خستگی از پروپاگاندا و حرف مفتی که حضرات می‌زنند تا کنون برای ما (آدم‌هائی که نهایت جرم‌مان این است که می‌خواهیم مثل یک آدم معمولی زندگی کنیم، عربده نمی‌کشیم و از دیوار کسی بالا نمی‌رویم و پرچم جائی را آتش نمی‌زنیم و می‌خواهیم چراغ خانه‌مان روشن باشد قبل از روشن شدن چراغ مسجدی بنام «مسلمانان جهان») چند نتیجه نا مطلوب داشته:</div><div align="right"><br /><strong>الف)</strong> فکر می‌کنیم که نسبت به این مزخرفات «عایق‌بندی» شده‌ایم. خیر، در هر مرحله که من و شما (ی نوعی) خسته بشویم و خود را عایق بدانیم طرف طرفندی دیگر بکار می‌گیرد و از راهی دیگر وارد می‌شود با خیال راحت که در مرحله قبلش موفق بوده. نمونه قالب کردن چیزی بنام «غنی‌سازی اورانیوم» بنام «انرژی هسته‌ای» و گره زدن آن به غرور ملی و مذهبی پایمال شده من و شما (ی نوعی)، مثال بسیار بارزی است از توانائی دستگاه پروپاگاندای کشور برای رسیدن به مطلوب خودش که موافق و مخالف را چنان مسحور می‌کند که ما که اذعان داریم اینها همه «مزخرف» است باز هم هم‌پای ایشان عربده می‌کشیم که «انرژی هسته‌ای حق مسلم ماست».</div><div align="right"><br /><strong>ب)</strong> حضرات با خیال راحت در هرکجا که میکروفونی باشد شروع به پراکندن افاضات می‌کنند. هنوز خود را در همان سالهای ۵۷ و ۵۸ می‌بینند که وسیله ارتباطی انسانها با هم تلفن بود و بس. یکی از دلائلی که من اینجا چنین مزخرفاتی را زیر ذره‌بین می‌گذارم این است که می‌خواهم به ایشان بفهمانم که «ولله، بالله، به پیر و به پیغمبر دنیا عوض شده. نمی‌توان در فلان روستای دورافتاده یا فلان شهرستان حرفی زد و بعد گفت که برای مخاطب خاص پای همان منبر سخن گفته شده». به نوعی می‌خواهم به ایشان بگویم که بابا یک کم مراقب حرفی که می‌زنید باشید. </div><div align="right"><br /><strong>ج)</strong> در عین حال سعی دارم نوعی دقت نظر در میان مخاطبانم ایجاد کنم. معتقدم که اگر آن مقام بالا بداند که مردمانی هستند که با دقت نظر حرف‌های وی را سبک و سنگین خواهند کرد حتما در هنگام باز کردن دهانش قدری تامل خواهد نمود.</div><div align="right"><br /><strong>د)</strong> متاسفانه و با کمال ناراحتی باید عرض کنم که اراجیفی که من و شما به آن اشاره می‌کنیم در میان اقلیت نسبتا بزرگی از جامعه ما «خریدار» و «خواهان» دارد. فراموش نباید کرد که ده میلیون نفر از هموطنان ما بی‌سواد هستند و من فکر می‌کنم اگر به ازای هر کدام از این بی‌سوادان فقط دو نفر «کم‌سواد» داشته باشیم آنوقت جماعت مورد خطاب حضرات چیزی در حدود سی میلیون نفر خواهد بود. کافی است فقط نیمی از این سی میلیون نفر حرف‌های فلان سخنران یا بهمان مقام را باور کنند و استدلالات‌ وی را قبول نمایند. آنوقت من و شما با چیزی در حدود یک پنجم آدم‌های سرزمین‌مان طرف خواهیم بود که معتقدند «مار» این عکس است نه این نوشته.</div><div align="right"><br />آنچه که من با سخنرانی‌های مقامات در این وبلاگ می‌کنم این است که سعی می‌کنم با منطق همه فهم مردم عادی با قضیه برخورد کنم (خودم در یکی از محیط‌های نسبتا کم سواد بی‌فرهنگ در یکی از محلات اطراف تهران بزرگ شده‌ام و در دوران نوجوانی و جوانی پای ثابت منبر حضرات بودم). فکر می‌کنم با این نحوه نگرش منطقی و یا احساسی یا طنز، من به مخاطب خود داروئی می‌دهم که وی در جیب خویش بگذارد و فردا وقتی توی تاکسی یا در محل کار یا در میان فامیل با همان طرز فکر بیمارگونه‌ای که پروپاگاندا پخشش کرده برخورد کرد نه تنها خود مریض نشود بلکه بتواند سم را از ذهن دیگران بزداید. </div><div align="right"> </div><div align="right"><strong>مشکل جامعه را در جمهوری اسلامی یا در فرار نخبگان یا در اقتصاد نمی‌بینم. مشکل اصلی را در عدم علاقه مردم ما (اکثریت مردم‌مان) به استفاده از مغزشان می‌دانم.</strong> سعی دارم به مغز ایشان تکانی بدهم. در این میان مغز خودم نیز حسابی ورزیده می‌شود.</div><div align="right"><br />مسلم است که وبلاگ من که حداکثر دویست نفر مخاطب در روز دارد (اگر داشته باشد که آمار روز عادی آن بین ۲۰ تا هشتاد نوسان دارد) توان ایجاد تغییر محسوسی در جامعه را ندارد ولی همین روزنه کوچک را نه من می‌خواهم از دستش بدهم و نه حضرات سوار بر خر مراد توان دیدن و تحملش را دارند.</div><div align="right"><br /><strong>پنجم)</strong> همواره گفته‌ام و مجددا عرض می‌کنم که معتقدم هیچ دلیلی ندارد که نظرات و دیدگاه‌های من لزوما درست باشند. قدم آن کسانی که مخالف هستند با آنچه من اینجا می‌نویسم به روی چشم من. هر آنچه می‌خواهد دل تنگ‌شان بگویند. مخلص همه‌ هم هستم.</div><div align="right"><br /><strong>ششم)</strong> دوست عزیز من، ابراز تمایل کرده‌اید به یادگرفتن چیزی نو. فکر می‌کنم اگر بتوانیم بین خودمان در چنین محیطی فضای نقد و بررسی و تبادل نظر فراهم کنیم، خیلی چیزها یاد خواهیم گرفت. مگر من که هستم که بخواهم به دیگران چیزی نو یاد بدهم؟ نیازمند لطف دوستانی چون سرکار هستم که به میان بیایند و هرکس در حد بضاعت خود لقمه‌ای در درون سفره بگذارد و همگی با استفاده از نظرات یک دیگر به ذهن خویش غذائی پاک و مقوی برسانیم. در هر حال اگر تا کنون نتوانسته‌ام انتظارات شما را در این زمینه برآورده کنم باید به بزرگی خودتان ببخشید که مسیر حرکت من بسیار سنگلاخ و دشوار است هرچند که این رفع مسئولیت از من نمی‌کند.</div><div align="right"><br /><strong>هفتم)</strong> این را خطاب به خودم می‌گویم: ناچارم یاد بگیرم که متوجه «هزینه زمان» هر بازدیدکننده اینجا باشم. مردم وقت‌شان را از سر راه برنداشته‌اند. و خطاب به شما عرض می‌کنم که ممنون از تذکرتان.</div><div align="right"><br /><strong>هشتم)</strong> جهت اطلاع باید بگویم که نویسنده این وبلاگ یک «مرد» است که از کانادا وبلاگ را آپ می‌کند. مخلص همه خانم‌ها هم هست و خیلی دیگر ایرانیان (حتی همان پای‌منبری‌های حضرات را) دوست دارد. فقط چون نمی‌توانست در کشور خودش دخل و خرج کند، راهی این سر دنیا شد. دلش می‌خواهد یک روزی برگردد و دیگر در کشور خودش «غریبه» نباشد. (این را برای آن «آقا یا خانم عزیز»تان که در ابتدای کامنت فرموده‌ بودید عرض کردم).</div><div align="right"><br /><strong>نهم)</strong> اگر گاهی در هنگام نوشتن این مطلب لحنم تند شد ببخشید. آدمی تندخو هستم. خیلی‌ جاها سعی در کنترل خودم می‌کنم ولی بعضی وقت‌ها «سوتی» هم می‌دهم و از دستم در می‌رود. </div><div align="right"><br /><strong>دهم)</strong> مخلص و ارادتمند شما و دیگر دوستانی که به اینجا می‌آیند (یا می‌آمدند و دیگر نمی‌آیند) هم هستم و برای همگی آرزوی سلامتی و شادی و جیب پرپول و یک دنیا عشق دارم.<br /></div><div align="right">با تقدیم احترام</div><div align="right">ققنوس </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-631548964944190097?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-21618364072305649632007-07-18T20:59:00.000+03:302007-07-18T21:15:48.074+03:30<div align="right">به نقل از <a href="http://www.neyna.com/">سایت نی‌‌نا</a>. این هم <a href="http://www.neyna.com/1386/04/26/12.shtml">لینک اصل مطلب </a>و گفته‌های آقای حجت الاسلام سقای بی‌ریا مشاور رئیس جمهور در امور روحانیت. برای جلوگیری از طولانی شدن مطلب بخش‌هائی از گزارش را اینجا نیاورده‌ام. قسمت‌های رنگی متن زیر از من است.</div><div align="right">--------------</div><div align="right"><br />مشاور محمود احمدی نژاد در امور روحانیت شب گذشته در مسجد جامع نیشابور گفت: احمدی نژاد حسنه من حسنات امام. مادران سرزمین ما عقیم نیستند از اینکه مانند احمدی نژاد را بزایند و در دامن خود بپرورند <strong><span style="color:#660000;">(پس این برنامه کنترل جمعیت چی‌ شد؟ حتما باید سر رشته کارها از دست همه در برود تا یکی به فکر بیافتد؟ ای‌کاش چنین برنامه‌ای همان پنجاه شصت سال گذشته اعمال شده بود)</span></strong> </div><div align="right">...</div><div align="right"><br />وی با تاکید بر اینکه «مردم عاشق شعارها و حرکات احمدی نژاد هستند» افزود: حالا در زمینه بین المللی چنان رشدی داشته ایم که به قله عزت رسیده ایم <strong><span style="color:#660000;">(من نمی‌دانستم که با «رشد» می‌توان به «قله» رسید. فکر می‌کردم باید قوی شد، حرکت کرد و تلاش نمود تا به قله رسید. نگو می‌توان بر قطر شکم افزود و رشد کرد و در نهایت به قله هم رسید!!!).</span></strong> </div><div align="right"><br />این مقام دولت نهم خاطر نشان کرد: آقای احمدی نژاد نقل می کرد که من در اولین سفری که به ازبکستان یا یکی از کشورهای آسیای میانه داشتم <span style="color:#660000;"><strong>(معلوم نیست آقای احمدی‌نژاد اسم دقیق کشوری که از آن بازدید کرده را یادش رفته یا این آقای مشاور ایشان)</strong></span> دیدم استقبال مردمی مثل سفرهای استانی است و مردم از یک ساعت قبل جمع شده و تکبیر می گویند <strong><span style="color:#660000;">(یعنی مردم یک «کشور» مثل یک «استان» از رئیس جمهور محبوب ما استقبال کرده‌اند؟ من اگر مسئول هماهنگی چنین سفری بودم شدیدا به مقامات کشور میزبان اعتراض می‌کردم که حتی نمی‌توانند گوش تعداد مناسبی از شهروندان آن کشور را بگیرند و کنار جاده یکی دو ساعت با پرچم و عکس مهمان نگاه‌شان دارند. البته نباید هم سخت گرفت دیگر. به پیش‌رفتگی کشور ما نیستند که به سه سوت بتوان هشت پشته آدم بیکار ردیف کرد دو طرف جاده برای چند ساعت).</span></strong> </div><div align="right"><br />سقای بی ریا با تاکید بر اینکه «ما چه عزتی از این بیشتر می خواستیم که احمدی نژاد قلب های مردم را متحول کرد» <strong><span style="color:#660000;">(خدارا شکر که مشاور ایشان فقط به «قلب» بسنده کرد و به تحولی که ایشان در دیگر اعضای بدن (مثلا معده خلائق) ایجاد فرمودند بتوسط سخنان شیرین‌شان اشاره نکرد. حرف‌های وزیر کشور ایشان هم که در زمینه گسترش ازدواج موقت بود تحولی در بخش‌های زیر معده بدن بسیاری از افراد ایجاد کرد که فعلا موضوع بحث ما نیست)</span></strong> اضافه کرد: ایشان(احمدی نژاد) می گفت که در سفر شانگهای خانم های هندو آمدند و با دست مالیدن بر شیشه اتومبیل رئیس جمهور می خواستند خودشان را تبرک کنند <strong><span style="color:#660000;">(ولله من تا بحال شانگهای نبوده‌ام. اینکه بگویم در این شهر چین خانم‌های «هندو» بیشتر هستند یا «بودائی» یا از مذهبی دیگر یا آقای احمدی‌نژاد اشتباه کرده «هندو» و «بودائی‌» را در حیطه اطلاعاتم نیست ولی خوب شاید (و این فقط یک شاید است) این خانم‌های هندو نمی‌خواستند خودشان را تبرک کنند که هندو ها اگر اشتباه نکنم «گاو» را حیوانی مقدس و سرچشمه خیرات و تبرک می‌دانند (دوستانی که اطلاعات کامل دارند تذکر بدهند). احتمال می‌دهم اینان می‌خواستند ماشین رئیس جمهور ما را متبرک کنند. بنده‌ خدا ها حق دارند، من هم بودم در یک ده دور افتاده بدون آب و آبادی یک روز یکی می‌آمد و پولم می‌داد و برم می‌داشت می‌آوردم برای استقبال به جائی که برای اولین بار در عمرم اتومبیل ببینم، حتما یک حرکت مذهبی‌خاصی از خودم ساطع می‌کردم دیگر)</span></strong>. </div><div align="right"> </div><div align="right">وی در ادامه خطاب به حاضران گفت: به فضل و برکت رای هایی که شما دادید کشتی انقلاب به سرعت حرکت می کند <strong><span style="color:#660000;">(البته اگر به موتورخانه کشتی سری بزنید می‌بیند که کارگران دارند با بیل رای‌های داده شده به آقای احمدی‌نژاد را در کوره می‌ریزند و می‌سوزانند تا با آتش حاصله در زیر دیگ انقلاب، کشتی بخار ما تندتر و تندتر حرکت کند. انشاءالله همین‌‌که به انرژی هسته‌ای رسیدیم دیگر نیازی به رای و این حرفها نداریم و با سوخت تمیز هسته‌ای برای کشتی انقلاب‌مان بخار ایجاد می‌کنیم).</span></strong> </div><div align="right"><br />سقای بی ریا که منتقدان رئیس جمهوری را «کوردلان» می خواند ، خاطر نشان کرد: آن کوردلانی که چشم معنا بینشان کور است و نمی توانند بشنوند که فرزند اسلام در سازمان ملل دعای فرج می خواند کور باشند <strong><span style="color:#660000;">(معنای این جمله حضرت حجت‌الاسلام را من نفهمیدم. یک بار دیگر این جمله ایشان را بخوانید ببینید این جمله «خبری» است یا «دعائی»؟ من کوردل که هیچ از آن نفهمیدم).</span></strong> </div><div align="right"><br />وی ادامه داد: به فضل الهی احمدی نژاد از پشتیبانی معنوی اهل بیت برخوردار است <strong><span style="color:#660000;">(از آنجا که گوینده معین نکرده منظورش از «اهل بیت» کدام «اهل بیت» است، مبنا را بر این می‌گذاریم که ایشان مستقیما با چهارده معصوم (ع) در تماس «های اسپید» و «ویدئو کنفرانس» هستند و اخبار پشتیبانی معنوی ایشان را به خلق‌الله ابلاغ می‌فرمایند)</span></strong> و بعد از این هشت سال نیز احمدی نژادهای دیگری در راهند <strong><span style="color:#660000;">(عرض نکردم حضرت حجت‌الاسلامی‌اش از اخبار غیب با خبر است. اولا ایشان می‌فرمایند که «بعد این هشت سال» یعنی اینکه ما می‌دانیم که علاوه بر چهار سال اول، چهار سال دوم هم بلاشک آقای احمدی‌نژاد رئیس جمهور خواهند بود و ثانیا خبر از آمدن احمدی‌نژاد‌های دیگر می‌دهند. ایشان ظاهرا می‌دانند اطفالی که قرار است مادران غیرعقیم سرزمین ما باردارشان شوند و بزایندشان و در دامن خود بپرورندشان تا چه میزان احمدی‌نژاد خواهند شد که اینگونه با قاطعیت حرف می‌زنند. فقط شوهران این بانوان مذکور باید قدری غیرتی بشوند که این آقا می‌داند در رحم خانم‌های ایشان چه فعل و انفعالاتی دارد صورت می‌گیرد).</span></strong> </div><div align="right"><br />مشاور رئیس جمهوری گفت: عده ای چوب لای چرخ دولت می گذارند و با پول هایشان اتاق فکر تشکیل می دهند تا احمدی نژاد را زمین بزنند که خدا زمین بزندشان <strong><span style="color:#660000;">(الهی جز جیگر بزنند، الهی شقاقلوس بگیرند. الهی خیر نبینند از جوانی‌شان. الهی عاق والدین بشوند. در ضمن حالا که ایشان نفرین کردند، بهتر نبود بجای «زمین بزندشان» می‌فرمودند که «به زمین گرم بخورند»؟ شکل نفرین خیلی تکنیکی‌تر می‌شد).</span></strong> </div><div align="right"><br />وی از قول یکی ار بزرگان روحانی خطاب به شهرداری که منتقد سیاست های اقتصادی دولت بوده و او از وی اسم نبرد گفت: شما نمی خواهد نگران تصمیم گیری های دولت باشید چطور شما سر در می آورید که اقتصاد یک علم است ولی دکتر داودی که استاد مسلم اقتصاد است سر در نمی آورد <strong><span style="color:#660000;">(ولله یک بابائی بود که می‌گفت «لازم نیست آدم ادیسون باشد تا بفهمد لامپ برق سوخته». در ضمن در مملکت ما اتفاقاتی می‌افتد که اساتید مسلم آن فن هم انگشت به دهان می‌مانند. اضافه کنم که وقتی آقای احمدی‌نژاد که قبلا شهردار بوده و دکترای راه و ساختمان دارد رئیس جمهور می‌شود و شروع به گرداندن مملکت می‌کند، طبعا آقای فلان و بهمان هم که شهردار است فکر می‌کند از اقتصاد سر در می‌آورد. کار مملکت ما است دیگر، مسجدش دفتر ستاد بسیج اقتصادی می‌شود، دانشگاهش محل عبادت، زندانش پر از دانشجو، شهرش پر از سابقه‌دار و...)</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="color:#660000;"><br /></span></strong>سقای بی ریا در پایان با ذکر اینکه البته احمدی نژاد معصوم نیست و اشتباه هم می کند، تاکید کرد: دیدیم که 57 اقتصاددانی که نامه نوشتند و انتقاد کردند در دیداری صمیمانه با رئیس جمهوری و تیم اقتصادی وی شرکت کردند و عده ای هم گفتند که قانع شدیم <strong><span style="color:#660000;">(این خیلی خوب است که این جناب حجت‌الاسلام شده‌اند اولین نفری در دولت که ظرف این هشتاد و خرده‌ای سالی که از پایه‌گذاری دولت مدرن در ایران می‌گذرد گفته است که راس اجرائی دولت «معصوم نیست». من این را یک جهش بزرگ به جلو می‌دانم. انشاءالله یک هفتصد هشتصد سالی هم طول خواهد کشید تا باز بزرگ‌مردی چون ایشان در دولت پیدا شود و به همراه چنین جمله‌ای یکی از اشتباهات مقام ارشد اجرائی دولت را عنوان کند. الان که اگر کسی از همین حضرت حجت‌الاسلام سقای بی‌ریا بپرسد که «ببم جان یکی از این اشتباهاتی که می‌گوئی آقای رئیس جمهور در این دوسال کرده است را بیان کن» ممکن است برود آنجا که اعراب نی‌های‌شان را به آنجا پرتاب می‌کنند. خود ایشان هم شانس بیاورد و بخاطر دریدن «پرده عصمت» مقامات و مورد آزار و اذیت قرار دادن مجموعه دولت مورد سین جیم قرار نگیرد خیلی است).</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-2161836407230564963?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-46396984280165333462007-07-17T23:51:00.000+03:302007-07-17T23:54:54.868+03:30<div align="right">لعنتی. این خیلی حیفه که یک جوان (سینا پایمرد) بخاطر سی میلیون تومان کشته شود. به <a href="http://norooznews.ir/news/2213.php">اینجا</a> و <a href="http://hrw.org/persian/docs/2006/09/23/iran14265.htm">اینجا</a> و<a href="http://varesh.blogfa.com/post-540.aspx"> اینجا</a> و <a href="http://www.khorshidkhanoom.com/archives/002281.php">اینجا</a> و <a href="http://zanestan.net/news/07,07,17,09,59,06/">اینجا</a> بروید و پیگیر خبرها باشید. این هم <a href="http://balatarin.info/topic/2007/7/17/1000304#">لینک این مطلب در بالاترین</a>. در ضمن اگر کسی از شماره حسابی در این زمینه آگاه شد من را لطفا خبر کند. متشکرم</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-4639698428016533346?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-79720386205369248792007-07-17T19:39:00.000+03:302007-07-18T00:00:09.965+03:30<div align="right"><strong><a href="http://asriran.com/view.php?id=21708">عصرایران- اگر تا پایان هفته جاری سهمیه مناسبی برای آمبولانس های بهشت زهرا اختصاص نیابد، حمل و نقل جنازه ها در تهران متوقف خواهد شد.</a></strong></div><div align="right"><strong>--------------------------------</strong></div><div align="right">نمایشنامه:</div><div align="right"><br />نما: روز-خارجی- یکی از خیابانهای مرکز شهر تهران</div><div align="right"><br />یک پست مبارزه با بدحجابی شامل یک افسر بی‌سیم به دست و چند سرباز و درجه‌دار. یک مینی‌بوس خالی نیروی انتظامی کنار چهارراه پارک کرده. خیابان اصلی نسبتا خلوت است. افسر به یک پیکان زپرتی مدل ۶۵ که بسته‌ای بزرگ روی باربند دارد اشاره می‌کند.</div><div align="right"><br /><strong>افسر</strong>: بزن کنار ببینم.<br /><strong>راننده</strong>: چشم جناب سروان.<br /><strong>افسر</strong>:‌ همه‌تون پیاده شوید ببینم. (خطاب به راننده) چرا گریه می‌کنی؟ این چیه روی باربندت؟<br /><strong>راننده</strong>: (با بغض) جناب سروان بابامه. دیشب فوت کرد.<br /><strong>افسر</strong>: جنازه بابات روی باربند ماشین تو چکار می‌کند؟<br /><strong>راننده</strong>: (با گریه) از دیشب تا امروز صبح هرچی به بهشت‌زهرا زنگ زدیم گفتند بنزین نداریم آمبولانس بفرستیم. خودتان میت را با پای خودش بیاورید غسالخانه.<br /><strong>افسر</strong>: اگر بهشت‌زهرا بنزین ندارد تو چطوری بنزین گیرت آمده؟<br /><strong>راننده</strong>: ولله جناب سروان تمام فک و فامیل جمع شدند یک بیست‌لیتری بنزین کمک کردند تا جنازه مرحوم بابام روی زمین نماند.<br /><strong>افسر</strong>: (با شک و تردید در چشم‌های راننده نگاه می‌کند)‌ از بازار آزاد که نخریدی؟ هان؟<br /><strong>راننده</strong>: (کمی هول می‌شود) به جلد شمشیر ذوالفقار مولا نه. همه‌اش را همین‌ فک و فامیل که می‌بینی داده اند (دیگر مسافران ماشین به تائید سر می‌جنبانند).<br /><strong>افسر</strong>: گفتی این جنازه باباته؟<br /><strong>راننده</strong>: بعله جناب سروان.<br /><strong>افسر</strong>: (با احتیاط روکش جنازه را رد می‌کند و نگاهی به جنازه می‌اندازد) این چرا موهایش این شکلی است؟<br /><strong>راننده</strong>: چه شکلی است؟<br /><strong>افسر</strong>: موهای بابات چرا اینجوری است؟ چرا آرایش موهای بابات مدل غربی است؟<br /><strong>راننده</strong>: مدل غربی کدامه جناب سروان؟ بابای من توی هفتاد و پنج‌سال زندگی‌اش فقط یک بار به سمت غرب رفت اون‌هم تا زنجان بود.<br /><strong>افسر</strong>: (با کمی‌ توپ و تشر) می‌گویم چرا موهایش اینجوری است؟<br /><strong>راننده</strong>: (با بغض) مدتها سرطان داشت. کلی وقت داشتیم شیمی درمانی می‌کردیمش. موهای سرش از اون زمان ریخته.<br /><strong>افسر</strong>: از دکترش نوشته هم دارید؟ تائیدیه؟<br /><strong>راننده</strong>: گواهی فوت؟ آره داریم (رو به یکی از مسافران) منصور اون گواهی فوت رو از توی داشبرد ماشین بیار.<br /><strong>افسر</strong>: گواهی فوت کی خواست؟ کاغذی از دکترش دارید که گواهی کند موی سر این آقا به دلیل شیمی‌درمانی ریخته و خودش نخواسته توی یکی از اون آرایشگاه‌های بالای شهر مدل موهایش را سوسولی کند؟<br />(ضجه دو زن‌ همراه راننده بلند می شود، راننده مضطرب به زنها نگاه می‌کند)<br /><strong>راننده</strong>: (خطاب به یکی از زن‌ها) ننه بسه، گریه نکن (بغض می‌کند و بر سر دیگری هوار می‌کشد) شمسی تو دیگه خفه شو!<br /><strong>افسر</strong>: خوب؟<br /><strong>راننده</strong>: جناب سروان،‌ این بابای پیرمرد ما را چه به قرتی بازی؟ آرایشگاه کدومه؟ ما بچه ناف تهرونیم. شمال شهر کیلوئی چنده؟<br /><strong>افسر</strong>: یعنی می‌خواهی بگوئی بابای تو هیچ وقت خیابان فرشته و پارک‌وی و میدان ونک نیامده؟<br /><strong>راننده</strong>: به تار سبیلت جناب سروان اگر اومده باشد.<br /><strong>افسر</strong>: دروغ هم که می‌گوئی. (خطاب به یک مشت سرباز و درجه دار) همه‌شان بازداشت‌ هستند. جنازه را هم بیاورید پائین. (خطاب به راننده و مسافران) بروید توی مینی‌بوس تا تکلیف‌تان توی منکرات روشن شود. (سربازان جنازه را پائین می‌آورند. ضجه زنان به آسمان می‌رود)<br /><strong>سرباز وظیفه</strong>: (نفس نفس زنان) جناب سروان جنازه را پائین آوردیم چکارش کنیم؟<br /><strong>افسر</strong>:‌ بنشانیدش روی صندلی وسطی مینی‌بوس. یک چیزی هم بیاندازید روی سرش تا مدل موی مسخره‌اش معلوم نباشد.<br /><strong>سرباز وظیفه</strong>: (ادای احترام می‌کند) چشم قربان.<br /><strong>راننده</strong>: (با تعجب) جناب سروان این کارها چیه؟ مگر بی‌حجاب گرفتی؟ به جنازه چکار داری؟<br /><strong>افسر</strong>: بروید بالا ببینم. یالله تا «مقاومت در برابر مامور قانون» هم به جرم‌های دیگرتان اضافه نشده.<br /><strong>راننده</strong>: (باور نمی‌کند) جرم؟ جرم کدومه جناب سروان؟<br /><strong>افسر</strong>: بشمارم؟ مدل موی غربی، تقلب در سهمیه بنزین، موارد اخلاقی<br /><strong>راننده</strong>: (چشم‌هایش گرد می‌شود) اخلاقی؟<br /><strong>افسر</strong>: (به دو خانم اشاره می‌کند)‌ اینها با شما چه نسبتی دارند؟<br /><strong>راننده</strong>: (به التماس افتاده)‌ جناب سروان اون ننمه اون هم آبجی‌مه (اشاره به یکی از همراهان) این هم شوهر آبجی‌مه.<br /><strong>افسر</strong>: شما دو تا مدرکی دارید که زن و شوهر هستید؟<br /><strong>مرد همراه</strong>: بابا ما هفده هجده ساله زن و شوهریم.<br /><strong>افسر</strong>: مدرک ندارید بفرمائید بالای مینی‌بوس.<br /><strong>مرد همراه</strong>: آخه جناب سروان ما داریم می‌رویم تشییع جنازه، سند ازدواج که توی تشییع جنازه همراه نمی‌برند.<br /><strong>افسر</strong>: (به راننده) آن خانم هم موهایش بیرون است.<br /><strong>راننده</strong>: (با دهان نیمه باز از تعجب)‌ جناب سروان اون ننمه. هفتاد و دو سه سالشه. مشاعرش درست و حسابی کار نمی‌کند. به موی سفید اون چکار داری؟<br /><strong>افسر</strong>: بدحجابی سن و سال ندارد. بروید بالا.<br />(مسافران پیکان شروع به اعتراض می‌کنند ولی سربازان سوار مینی‌بوس‌شان می‌کنند)<br /><strong>افسر</strong>: (داد می‌کشد) صفدری!<br /><strong>سرباز</strong>: (جلوی افسر پا جفت می‌کند) بله جناب سروان.<br /><strong>افسر</strong>: امروز چرا اینقدر اینجا خلوته؟<br /><strong>سرباز</strong>: چه عرض کنم قربان؟ شاید مردم بنزین ندارند بیایند بیرون.<br /><strong>افسر</strong>: فعلا همین چندتا رو ببر. بوی گند جنازه دارد در می‌آید. نه، صبر کن. وانت رو بردار، برو این دور و بر یک چرخی بزن ببین کجا خوش آب و هوا تر است برویم بساط را آنجا پهن کنیم. نامردها فهمیده‌اند پاتوق ما اینجاست از این طرف رد نمی‌شوند.<br /><strong>سرباز</strong>: چشم جناب سروان.<br /><strong>افسر</strong>: (بی‌سیم می‌زند) مرکز، مرکز اینجا شاهین. هرچه سریعتر دو تا سرباز برای ما بفرستید. نیرو کم داریم (خطاب به سرباز خودش) تو برو. (سرباز سوار وانت تویوتای نیروی انتظامی می‌شود. افسر به او اشاره می‌کند شیشه را پائین بکشد) کولر را نزنی‌ها. بنزین بقدر کافی نداریم.<br /><strong>سرباز</strong>: آخه جناب سروان گرمه توی ماشین.<br /><strong>افسر</strong>: (با تشر) گرمه که گرمه. پنجره را پائین بکش. مملکت بنزین بقدر کافی ندارد. حالیت شد؟ توی ده‌تان گازوئیل نداشتید آب از چاه با دست می‌کشیدید دیگر نه؟ حالا هم کولر بدون کولر. هرررری. (سرباز قدری دلخور شیشه را پائین می‌کشد و گاز می‌دهد و دور می‌شود).<br /><strong>مرکز</strong>: (روی بی‌سیم خش و خش دار) شاهین، باید تا بعد از ظهر صبر کنید. برای صرفه‌جوئی در مصرف بنزین وانت سربازان روزی یک بار به پست‌ها نیرو می‌رساند.<br /><strong>افسر</strong>: (به بی‌سیم) مورد اضطراری است، سریعا نیرو بفرستید.<br /><strong>مرکز</strong>: نمی‌توانیم، بنزین نداریم.<br /><strong>افسر</strong>: دو سه تا سرباز را به همراه سرگروهبان حسینی بفرستید اینجا. (به پیکان قراضه نگاه می‌کند) بنزینش را هم یک کاری می‌کنیم، خدا بزرگ است. (خطاب به یکی دیگر از سربازان) محمدی بپر بالای مینی‌بوس، سه سوت می‌روی تحویل‌شان می‌دهی بر می‌گردی فهمیدی؟<br /><strong>سرباز</strong>: (پا جفت می‌کند) بله قربان.<br /><strong>افسر</strong>: محمدی سر راه برگشت بفهمم رفته‌ای دنبال دختربازی با مینی‌بوس پلیس سه روز اضافه خدمت برایت می‌زنم ها.<br /><strong>سرباز</strong>: مطمئن باشید قربان اون بار اول و آخرم بود. دیگر تکرار نمی‌شود.<br /><strong>افسر</strong>: باریک‌الله. سر راه برگشتت یک وقت سربازهائی که حسینی دارد می‌فرستد اینجا را سوار نکنی ها. چشم‌شان کور بگذار خودشان بفرستندشان. حسینی زیادی تنبل شده. بگذار خودش اون وانت شش سیلندر حیاط پشتی مرکز را براند. زر می‌زند که وانت خراب است و بنزین نداریم. دست و دلش می‌ترسد ماشین تحویلی را بیارد بیرون. تو خالی برگرد.<br /><strong>سرباز</strong>: چشم جناب سروان.<br /><strong>افسر</strong>: (به مینی‌بوس و سرنشینانش اشاره می‌کند) برشون دار برو که بوی گند این جنازه در آمده. (اشاره به یک ماشین دیگر که دختر و پسر جوانی در آن نشسته‌اند) بزن کنار ببینم. </div><div align="right"></div><div align="right">-----------------------------</div><div align="right"></div><div align="right">پ.ن: <a href="http://www.hamshahri.org/News/?id=27856">این شاهد </a>هم از غیب رسید. <a href="http://www.hamshahri.org/News/?id=27856">بی‌ربط نیست با این پست</a>. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-7972038620536924879?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-40432114692358386192007-07-17T17:57:00.000+03:302007-07-17T18:05:31.259+03:30<div align="right"><a href="http://www.baztab.com/news/71620.php">يك هواپيماي مسافربري، هنگام برخاستن از فرودگاه اصفهان، دچار سانحه و مجبور به فرود اضطراري در اين فرودگاه شد.</a></div><div align="right"><br /><a href="http://www.baztab.com/news/71620.php">به گزارش خبرنگار «بازتاب»، يكي از موتورهاي هواپيماي ايرباس ايران‌اير با شماره 3431 كه با حدود 250 مسافر در حال برخاستن بود، در ساعت 13:45 امروز، دچار آتش‌سوزي و مجبور به فرود اضطراري شد و خلبان آن را به باند فرودگاه اصفهان بازگرداند.</a></div><div align="right"><br /><a href="http://www.baztab.com/news/71620.php">گفته مي‌شود سيصد مسافر اين هواپيما تخليه شده و آسيبي به آنان نرسيده است؛ هرچند فرود سخت و همراه با صدا و تكان‌هاي شديد برخي مسافران را به شدت نگران كرده بود. هم‌اكنون مسافران در انتظار پرواز ديگري به تهران در فرودگاه اصفهان هستند.</a></div><div align="right"><br /><a href="http://www.baztab.com/news/71620.php">گفتني است اين هواپيما كه از جده به اصفهان آمده بود، در حال انتقال مسافران به تهران بود.<br /></a></div><div align="right"><a href="http://www.baztab.com/news/71620.php">در اين حال مدير روابط عمومي ماهان در گفتگو با «بازتاب» وجود مشكل در موتور هواپيما را از نوع سوانح درجه دوم دانسته و افزود: <strong>مسافران نبايد به اين دليل دچار نگراني شديد شوند.</strong> چراكه هواپيما داراي موتور هاي متعددي است و از كار افتادن يكي ازموتورهاي هواپيما به معناي به خطر افتادن جان مسافران نيست و خلبان مي تواند اين مشكل را مديريت كرده و هواپيما را بدون هيچ مشكلي هدايت و بر زمين بنشاند. بنابراين نبايد مسافران نبايد نگراني خاصي از اين مشكل داشته باشند. </a><br />----------------------------------------</div><div align="right"><br />در نظر بگیرید که در هواپیمائی هستید در حال بلند شدن از زمین که ناگهان یکی از موتورهای هواپیما آتش می‌گیرد. در آن چند دقیقه یا چند ثانیه‌ای که در زمان حادثه در آسمان هستید تمام آنچه از سوانح هوائی می‌دانید و دیده‌اید جلوی چشم‌تان می‌آید. عزیزان‌تان را می‌بینید که میان جنازه‌های سوخته در بقایای لاشه‌ هواپیما از کنار جنازه شما می‌گذرند و حتی قادر به شناخت شما نیستند. به این فکر می‌کنید که چه زندگی کوتاهی داشتید و چه مفت مفت دارید می‌میرید. به کلی از کارهای نکرده پیش رو فکر می‌کنید. نگران این هستید که بر سر زن یا شوهر یا فرزندان یا پدر و مادرتان بعد از شما چه می‌آید. </div><div align="right"> </div><div align="right">به پشتی صندلی می‌چسبید در حالی که عرق سردتان برودت مرگ را در جان‌تان می‌ریزد و غریزه‌تان دارد به شتاب انواع و اقسام دردهائی را که ممکن است در چند کسری از ثانیه قبل از مرگ داشته باشید یک بار مرور می‌کند تا راه حلی برای آن‌ها بیابد. نمی‌دانید که آیا خفه می‌شوید، زنده زنده می‌سوزید، ابتدا سرتان قطع می‌شود یا پای‌تان. یک لحظه خود را در حالی می‌بینید که کله از بدن جدا شده هنوز جان دارد و به بدن بی‌سر خویش می‌نگرد و با تلخی می‌فهمد که دیگر کار تمام است.</div><div align="right"><br />با «<a href="http://www.baztab.com/news/71620.php">فرود سخت و همراه با صدا و تكان‌هاي شديد</a>» یک لحظه تمام مسیر افکارتان عوض می‌شود. انواع دیگر مرگ بر روی باند فرودگاه یا له شدن در میان آهن‌پاره‌های هواپیما -همچون شکنجه‌گری که دارد انواع دردهای ممکنه را برای قربانی‌ بی‌چاره و بی‌پناهش با جزئیات کامل شرح می‌دهد- شروع به جولان دادن در ذهن‌تان می‌کنند. پس از چند ثانیه که معلوم نیست چرا تا این حد طولانی هستند، هواپیما می‌ایستد. سرتان را بلند می‌کنید و انتظار دارید که صدائی در گوش شما بپیچد و به شما بگوید که به دنیای دیگری رفته‌اید. تا چند لحظه تمام کارهای عادی مغزتان مختل می‌شوند. هیچ حسی از محیط اطرافتان ندارید. بعد بخود می‌آئید و با نهیب غریزه به سمت درهای این تابوت پرنده می‌روید. یا از آن بالا خود را به روی زمین می‌اندازید و با دست و پای شکسته کشان کشان خودتان را از مرگ نجات می‌دهید یا در هر حال منتظر آمدن اتوبوسی برای انتقال مسافران به سالن ترمینال می‌گردید. باز هر متر که از هواپیمای لعنتی دور می‌شوید هزاران فکر و خیال در ذهن‌تان می‌دوند. ده‌ها بار کله خود را تکان می‌دهید و به بدن خود دست می‌زنید تا مطمئن شوید «زنده» هستید و آنچه دارید می‌بینید خواب و خیالی در لحظه دم مرگ نیست. </div><div align="right"><br />پس از همه اینها که حال محکوم به اعدامی را دارید که هنگام دست و پا زدن در هوا پائینش آورده‌اند، می‌خواهید بدانید چرا به چنین مرگی محکوم شده‌بودید که مدير روابط عمومي آن خط هوائی با لبخندی شماتت بار در می‌آید به شما می‌گوید:</div><div align="right"><br />این‌که چیزی نیست از آن ترسیدی. نکند از سوسک هم می‌ترسی؟ هان؟ بگذار برایت توضیح علمی‌ بدهم تا دیگر در چنین مواردی نترسی. «<a href="http://www.baztab.com/news/71620.php">وجود مشكل در موتور هواپيما از نوع سوانح درجه دوم</a>» است. اصلا جای نگرانی نیست. تو «<a href="http://www.baztab.com/news/71620.php">نبايد به اين دليل دچار نگراني شديد</a>» بشوی. اصلا بگو ببینم اگر داری رانندگی می‌کنی و یک دفعه ببینی از داخل موتور ماشینت دود و آتش بیرون می‌زند نگران می‌شوی؟ مسلما نه. آتش گرفتن موتور یک وسیله نقلیه چیزی است که هر روز برای هر کدام ما ده‌ بار اتفاق می‌افتد. حالا این‌بار برای هواپیما اتفاق افتاد. همین است که می‌‌گویم ترسو هستی. خوب یک موتور آتش گرفت که گرفت، خیالی نیست «<a href="http://www.baztab.com/news/71620.php">چراكه هواپيما داراي موتور هاي متعددي است</a>»، مثلا ده‌تا یا بیست‌تا یا سی‌تا موتور دارد «<a href="http://www.baztab.com/news/71620.php">و از كار افتادن يكي ازموتورهاي هواپيما به معناي به خطر افتادن جان مسافران نيست و خلبان مي تواند اين مشكل را مديريت كرده و هواپيما را بدون هيچ مشكلي هدايت و بر زمين بنشاند</a>». </div><div align="right"><br />وی ادامه داد که : خود من یک بار در روستای‌مان سوار یک هوندا ۱۲۵ بودم که آتش گرفت. ولی من اصلا نترسیدم. سریعا راهنما زدم و با مدیریت و بدون هیچ اشکالی در کنار جاده توقف کردم و بعد با کمک دیگر اهالی روستا آب آوردیم و و آتش را خاموش کردیم. ما بهترین استاندارد‌های همه چیز را داریم «<a href="http://www.baztab.com/news/71620.php">بنابراين نبايد مسافران نبايد نگراني خاصي از اين مشكل داشته باشند</a>». </div><div align="right"> </div><div align="right">خود من از زمین داشتم شما را نگاه می‌کردم. لزومی نداشت فرود بیائید. این خلبان احمق می‌توانست با همان موتور‌های متعدد باقی‌مانده (در این مورد خاص ۳۹ موتور دیگر) شما را به مقصد برساند. فوقش چندتای دیگر از موتورها هم از کار می‌افتادند خیالی نبود. باز هم نسبت به موتور سیکلت که یک موتور دارد سر است. اصلا حالا برای اینکه نشان بدهم که ما چقدر دقیق و جدی هستیم می‌دهم خلبان را توبیخ و تنبیه کنند که چرا فرود آمده. یک موتور آتش گرفته که دیگر این همه ادا و اصول ندارد که یک هواپیمای مملکت اسلامی را بخاطرش به زمین بنشانی.</div><div align="right"><br />و تو می‌مانی و یک کاووس از حس سرمای بال عزرائیل که تا بار دیگر که با وی رو به رو شوی فراموشش نمی‌کنی. نه کسی عذرخواهی‌ای می‌کند از تو و نه کسی بقدر یک پیچ همان‌ هواپیما برای تو ارزش قائل است که اگر در اثر این حادثه پیچی از روحت در آمده تو را تحت مشاوره و درمان بگذارند تا پیچ آسیب‌دیده روحت تعویض شود. بدهکار هم می‌شوی که ترسیده‌ای. اصلا تو غلط می‌کنی که بترسی. نکند در مقابل دشمن هم همینگونه خواهی ترسید؟ ای بزدل! ای زبون! ای خائن! ای جاسوس! <strong>تو آنقدر فهم و شعور نداری که در درون هواپیمای آتش گرفته بتوانی بفهمی که این نوع حادثه درجه یک است یا درجه دو یا درجه سه</strong>. </div><div align="right"><br />سوار هواپیمای بعدی‌ات می‌کنند و می‌فرستندت به مقصد. پیاده که می‌شوی و بستگان نگرانت را در آغوش می‌گیری فقط یک فکر در ذهنت مدام می‌رود و می‌آید. از خودت می‌پرسی «آیا براستی همه مسئولان این مملکت مثل آن مسئول روابط عمومی از سر بی‌قیدی و بی‌خیالی با قضایا برخورد می‌کنند؟ خدا نکند. آنوقت راستی «تحریم» و «جنگ با آمریکا» ... آیا نشت مواد رادیواکتیو از یک سایت هسته‌ای هم مثل آتش گرفتن موتور یک هواپیمای مسافری «درجه یک» و «درجه دو» دارد؟ آیا فردا روزی من سرزنش خواهم شد که چرا از یک نشتی کوچک «درجه دو» رادیواکتیو در همسایگی خانه‌ام ترسیدم و فرار کردم؟ <strong>آیا من در کشور خودم بقدر موکت کف همان هواپیما یا سیم برق یک سانتریفیوژ ارزش دارم؟<br /></strong><br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-4043211469235838619?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-89407857524445934792007-07-16T20:11:00.000+03:302007-07-16T20:24:28.183+03:30<div align="right">پس از شیر تو شیر شدن روابط ایران و بحرین و کلی حرف و حدیث در این زمینه از طرف هر دو دولت و هر دو ملت، این سه خبر از ساعت یک ربع به پنج تا شش و ربع بعد از ظهر ۲۵ تیرماه از جانب <a href="http://www.farsnews.com/">خبرگزاری فارس</a> مخابره شدند. جلوی هر کدام یک ترجمه کوچولو به زبان همه فهم گذاشته‌ام:<br /></div><div align="right">------------------------------</div><div align="right"><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8604250515"><strong>خبر اول</strong> </a>در ساعت ۱۶:۴۷ </div><div align="right"><br />نامه "حمد بن عيسي آل خليفه" پادشاه بحرين توسط وزير امور خارجه اين كشور كه براي اطلاع‌رساني درباره سفر اخير "منوچهر متكي" وزير امور خارجه ايران به منامه در رياض به سر مي‌برد تسليم ملك "عبدالله بن عبدالعزيز" پادشاه عربستان سعودي شد. (ترجمه: سعودی‌ها نفوذ بسیار زیادی بر بحرینی‌ها دارند).</div><div align="right">--------------------------</div><div align="right"><br /><strong><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8604250563">خبر دوم</a></strong> در ساعت ۱۷:۳۴<br />سخنگوي سازمان ملل متحد در امور ديده‌باني حقوق بشر اعلام كرد: "شيخ خليفه بن سلمان آل خليفه" نخست‌وزير بحرين بدترين پرونده را در زمينه حقوق بشر دارد. (ترجمه: ترجمه لازم ندارد! خود متن گویاست)</div><div align="right">--------------------------</div><div align="right"><br /><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8604250613"><strong>خبر سوم</strong> </a>در ساعت ۱۸:۱۸</div><div align="right"><br />معاون نخست‌وزير بحرين و مسؤول كميته وزارتي دولت اين كشور نيز با اشاره به خرسندي دولت بحرين از رشد روابط تاريخي بين دو كشور دوست، نقش سفير انگليس را در قويت روابط بحرين و انگليس ستود و از فعاليت‌هاي وي در زمينه همكاري‌هاي دوجانبه در زمينه تحقق منافع مشترك دو كشور تمجيد كرد. (ترجمه: بحرینی‌ها در طول تاریخ خیلی به انگلیسی‌ها نزدیک بوده‌اند)</div><div align="right">------------------------<br /></div><div align="right">خداوند آخر و عاقبت همگی ما را بخیر بگرداند.<br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-8940785752444593479?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-76286190456488232422007-07-16T19:46:00.000+03:302007-07-16T19:54:57.725+03:30<div align="right">آیا بین این دو خبر که هردو در یک روز (۲۵ تیرماه)‌ و با فاصله حدود یک ساعت بر روی <a href="http://www.farsnews.com/">خبرگزاری فارس</a> مخابره شده‌اند هیچ نسبتی می‌بینید؟ قسمت‌های رنگی داخل پرانتز از من است.<br /></div><div align="right"><strong><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8604250366">خبر اول:</a></strong></div><div align="right"><br />رييس سازمان خصوصي‌سازي گفت: طي دو سال گذشته از اجراي سند چشم‌انداز حركت قابل توجهي براي جذب سرمايه هاي خارجي انجام نشده است، بنابراين در 18 سال باقي مانده بايد نرخ رشد سرمايه‌گذاري هر سال 12 درصد رشد كند و سالانه 75 تا 80 ميليارد دلار سرمايه خارجي جذب كشور شود <strong><span style="color:#990000;">(یعنی سالانه یک چیزی معادل درآمده فعلی فروش نفت‌مان باید در کشور سرمایه‌گذاری خارجی انجام شود!!!)</span></strong> ... حيدري كرد زنگنه خاطرنشان كرد: فضاي سرمايه‌گذاري از نظر تهيه زيربناها براي سرمايه‌گذار خارجي در كشور بايد فراهم شود <strong><span style="color:#990000;">(مگر نیست؟)</span></strong>، حق مالكيت او به رسميت شناخته شود <strong><span style="color:#990000;">(یعنی ما هنوز حق مالکیت سرمایه‌گذار را به رسمیت نمی‌شناسیم؟)</span></strong> و ثبات سياسي و اقتصادي بايد در كشور حاكم شود <strong><span style="color:#990000;">(معنای این حرف این است که ثبات سیاسی و اقتصادی نداریم؟ استغفر‌الله!)</span></strong> تا سرمايه‌گذار به حضور در كشور ترغيب شود... </div><div align="right"><br />پيش از جذب سرمايه‌گذاري خارجي بايد جلوي دفع سرمايه هاي داخلي گرفته شود <strong><span style="color:#990000;">(ای بابا پس نه تنها باید سالی ۸۰ میلیارد جذب کنیم بلکه باید جلوی چند میلیارد فرار سرمایه داخلی را هم بگیریم. به تایری که نیاز به باد دارد و در عین حال فیس و فیس از آن باد در می‌رود چه می‌گویند؟)</span></strong> ، اين هم با دستورالعمل نمي‌شود، بلكه بايد زمينه حضور سرمايه گذار خارجي و داخلي فراهم شود و خود سرمايه‌گذار راغب به سرمايه‌گذاري در كشور بشود...</div><div align="right"><br /><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8604250440"><strong>خبر دوم:</strong> </a></div><div align="right"><br />مديركل سازمان سرمايه‌گذاري خارجي ايران گفت: ايران در ميان كشورهاي منطقه در زمينه قوانين جلب سرمايه‌گذاري خارجي پيشگام است...</div><div align="right"><br />جمالي افزود: در20 سال گذشته ايران بيشتر از همه كشورهاي منطقه‌ جهت جلب سرمايه‌گذاري خارجي تلاش كرده است، ولي از نظر اجرايي بستر كار فراهم نشده و كشورهاي همسايه به ويژه در حاشيه خليج فارس از ايران پيشي گرفته‌اند <strong><span style="color:#990000;">(یعنی قوانین‌مان آس آس هستند، تلاش هم کرده‌ایم ولی دیگران از ما جلو زده‌اند. پیدا کنید مشکل کار را!)</span></strong>...</div><div align="right">--------------------</div><div align="right"> </div><div align="right">این از خبرها. خلاصه که ما کلی نیاز داریم به سرمایه‌گذاری خارجی، دو سال هم از برنامه معین شده عقب هستیم و قوانین‌مان هم در این زمینه پیشگام هستند (منجمله حق مالکیت سرمایه‌گذار را به رسمیت نمی‌شناسیم، ثبات سیاسی و اقتصادی‌مان هم چنگی به دل نمی‌زند!!!). </div><div align="right"><br />می‌گویند یک زمانی که محله‌ بدنامی در تهران بود بنام «شهرنو»، یکی از جاهل‌های آن دوران رفت زیر پنجره خانه یکی از «خانم‌»های معروف و شروع کرد بلند بلند به هوار زدن اینکه «آهای زنیکه فلان فلان شده همچین‌کاره چنین و چنان، زود باش بدو بیا پائین که می‌خواهم ببرمت نوک کوه پس قلعه (یکی از دهات خوش آب و هوا بالای دربند در شمال تهران) و باهات اون کار رو بکنم. بعدش هم بهت صنار مزد می‌دهم». «خانم» مذکور هم سرش را از پنجره بیرون کرد و گفت «آخر مردک، من به پول فراوانت بیایم؟ یا به راه نزدیکت؟ یا به زبان خوشت؟». حالا طرف بیاید سرمایه‌گذاری بکند که چه بشود؟ مالکیت دارد؟ ثبات داریم؟ قرار است طرف دلش را به چه چیزمان خوش کند؟</div><div align="right"><br />ایضا در ضرب‌المثل‌های فارسی هست که مابین یک نمونه از همان «خانم»‌های مذکور در بالا و یک عدد از همان «آقایان»ی که ذکرشان رفت،‌ یک چند خط مکالمه اتفاق می‌افتد که فقط همین یک جمله آخرش در کتب ثبت است که می‌گوید «کت بده و کلاه بده و دو قاز و نیم بالاش بده». </div><div align="right"> </div><div align="right">قوانین ما حرف ندارند، در همه چیز پیشگام هستند، بجان آقام اینا راست می‌گویم، بده اون دوچرخه‌ات را من باهاش یک دوری بزنم. <br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-7628619045648823242?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-68175473797460655772007-07-15T19:00:00.000+03:302007-07-15T19:56:49.807+03:30<div align="right">جناب آیت​الله خزعلی دبیر کل بنیاد بین​المللی غدیر<br />با عرض سلام</div><div align="right"><br />بعنوان یک ایرانی مسلمان با پیشنهاد حضرت​عالی که فرموده​اید:</div><div align="right"><br />« <strong><a href="http://www.isna.ir/Main/NewsView.aspx?ID=News-960394&amp;Lang=P">اميدواريم روزي غدير جاي نوروز بنشيند و غدير عيد بزرگ ما شود</a></strong>» کاملا موافق هستم. فقط عرض می​کنم که:</div><div align="right"><br />ایرانیان در «نوروز» پایان زمستان و شروع بهار را بر اساس حرکات «خورشید» جشن می​گیرند. این به مذهب​شان ربطی ندارد. تا جائی که می​دانم اعراب هم روز اول محرم را بر مبنای حرکات «ماه»​ جشن می​گیرند. هر دوی ایرانیان و اعراب مسلمان نیز یک سری اعیاد مذهبی دارند مثل «عید قربان» که در آن نه خورشید مبنا است و نه ماه. هیچکدام این روزها را هم جای عید اصلی خویش نمی​نشانند. «عید» در نزد ایرانیان و اعراب مسلمان بر دو نوع است، یکی عید تغییر و تحویل سال​شان (در ایران نوروز و در میان اعراب اول محرم) و یکی اعیاد مذهبی. </div><div align="right"><br />برای اینکه از شر «نوروز» رها شویم دو راه داریم: </div><div align="right"></div><div align="right">یا مبنای حساب و کتاب رسمی سال و ماه کشورمان را بکنیم «هجری قمری» که در آن صورت ناچاریم اول محرم را بعنوان روز آغازین سال نو جشن بگیریم که با باورهای ما <strong>برای عزاداری در محرم</strong> همخوانی ندارد. </div><div align="right"></div><div align="right">یا اینکه بیائیم و عیدی مذهبی مثل عید غدیر را جایگزین "نوروز" کنیم که با چنین کاری <strong>مبنای تقویم اسلامی به نحوی که آن را می​شناسیم با مشکل مواجه می​گردد</strong>. چنین روزی که قرار است ما بعنوان شروع یک سال نو جشن بگیریم در هیچکدام از فرقه ها و مذاهب مختلف اسلام تا کنون بعنوان آغاز سال نو جشن گرفته نشده و از نظر بسیاری از مسلمانان جهان بخاطر تغییر مبناهای تاریخی و تقویمی اسلام نوعی «<strong>بدعت</strong>» خواهد بود و با دیگر برادران و خواهران​ مسلمان​مان در جهان مشکل پیدا می​کنیم.</div><div align="right"><br />سال قمری مبنای سال اسلامی است. حالا اگر ما روز غدیر را بعنوان شروع سال نو اسلامی (یا ملی) بشناسیم، آنوقت مبنای بسیاری از مناسک اسلامی به هم می​خورد. مثلا الان مسلمانان باید در ماه رمضان روزه بگیرند یا در ماه ذیحجه به حج واجب بروند ولی وقتی ما آمدیم و یک مبنای جدید بنام «سال غدیری» را قبول کردیم، آنوقت کی باید روزه بگیریم؟ در چه ماهی باید به حج واجب برویم؟ </div><div align="right"><br />ممکن است بفرمائید « به ترکیب ماه​های قمری دست نمی​زنیم، فقط روز اول سال قمری را که اول محرم است به روز غدیر تغییر می​دهیم و ماه​ها به همان ترتیب خود خواهند بود». از آنجا که روز غدیر در اول ماه قمری نیست پس کل بساط تقویم قمری بر هم خواهد ریخت. حال اگر ماهی (ذیحجه) که روز غدیر در آن است را بعنوان اولین ماه سال قمری بنامیم آنوقت این مشکل حل خواهد شد.</div><div align="right"><br />اما در این حالت سه مشکل بزرگ دیگر پدید خواهند آمد، اولین مشکل این است که مسلمانان هجرت پیامبر اسلام (ص) از مکه به مدینه را مبنای تقویم هجری خود می​دانند. روز غدیر در سال دهم از این هجرت بزرگ و تاریخ​ساز اتفاق افتاده. کدامیک مهم​تر هستند؟ هجرت پیامبر (ص) یا انتخاب جانشین آن حضرت؟ اگر حضرتش از مکه به مدینه هجرت نمی​کرد به احتمال قوی شاید اصلا اسلامی باقی نمی​ماند که نیاز به جانشین و خلیفه داشته باشد. پس تاریخ هجرت مهمتر است و باید مبنا قرار گیرد.</div><div align="right"><br />دومین مشکل این است که اگر مبنای تقویم را به روز غدیر خم یا ماه ذیحجه تغییر دهیم، در حقیقت باز هم داریم از همان تقویم قدیمی قمری و ماه​های آن استفاده می​کنیم. اسامی ماه​ها و توالی آنها که همان است که بود. اینکه تقویم جدیدی نیست. پس اساسا به چه درد خواهد خورد؟ فقط حذف «نوروز»؟ آنگاه دیگر برادران و خواهران مسلمان ما نخواهند گفت که ایرانیان با گذاشتن بدعتی در دین به جنگ چیزی رفتند (نوروز) که اصلا ربطی به دین نداشت و تهدیدی برای دین نبود؟ آیا نخواهند گفت که ایرانیان از دین خارج شده​اند و از دین استفاده ابزاری کرد​ه​اند برای مقاصد غیر دینی؟</div><div align="right"><br />سومین مشکل سعی به قبولاندن این سیستم قدیمی با رنگ و لعابی جدید به دیگر مسلمانان خواهد بود. اکثریت مسلمانان جهان را اعرابی تشکیل می​دهند که تقویم اسلامی قمری تقویم ملی آنان نیز هست. گمان ندارم که اعراب سنی یا شیعه نیز حاضر باشند تقویم ملی خود را که حدود هزار و چهارصد سال قدمت دارد به این راحتی عوض کنند و تقویمی را بپذیرند که مبنای آن یک عید مذهبی شیعیان است.</div><div align="right"><br />راه حل کدام است؟ من اگر سن و سال و ارزش و شان مذهبی شما را داشتم و برای خودم در هشتاد و دو سالگی وزنه​ای بودم در میان علمای جهان اسلام سعی می​کردم علمای مختلف و جور وا جور طراز اول مسلمانان جهان (مثلا هزار نفر اصلی شان) را در یک گردهم​آئی در تهران جمع کنم و بعد این موضوع را با دیگر برادران مسلمانم مطرح می​کردم که "ما قصد داریم مبنای سال نوی ملی خود را عوض کنیم ولی نمی​خواهیم مبنای آن قمری شود چون روز اول محرم را باید عزاداری کنیم و نمی​توانیم جشن بگیریم. به همین دلیل می​خواهیم یک تقویم جدید با مبنای ذیحجه یا غدیر را معرفی کنیم". بعد سعی می​کردم به ایشان بقبولانم که جهان اسلام نمی​تواند دو تقویم مختلف مذهبی داشته باشد. مشترکات شیعه و سنی بیش از آن است که نیاز به دو تقویم جدید باشد. رفتن به حج واجب و روزه گرفتن ماه رمضان فقط دو تا از این مشترکات است. </div><div align="right"><br />من اگر جای شما بودم کاری می​کردم که این علمای بزرگ جهان اسلام قبول کنند که روز غدیر یا ماه ذیحجه بشوند مبنای گردش سال قمری. البته خوب است حالا که همه را گرد هم آورده​ایم یک چند ساعتی هم همه با یکدیگر بحث کنند ببینند می​توانند تکلیف این «دیدن ماه» را هم در عصر کامپیوتر و اینترنت و محاسبه و ماشین حساب حل نمایند یا هنوز باید علمای جلیل​القدر به خود زحمت بدهند و از پله​ها بالا بروند و در هشتاد نود سالگی با سوی کم چشم و کلی بیماری جور واجور از روی پشت​بام سعی کنند ماه را ببینند و بعد با رادیو و تلویزیون و روزنامه و اینترنت و اس.ام.اس و موبایل به اطلاع دیگر مومنین و مومنات برسانند. </div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right">جای دوری نمی​رود اگر اکنون که به لطف عالم بزرگی چون شما قرار است مبنای تاریخ قمری و شمسی کن فیکون شود و نو گردد، این بزرگان جهان اسلام یک مشورتی هم در چند دقیقه با هم بکنند بلکه قضیه پیش پا افتاده «مهر» و نماز خواندن با آن و بدون آن بین شیعه و سنی حل شود.</div><div align="right"><br />شک نیست که با آزاد اندیشی و ارج​نهادنی که در میان علمای بزرگ و طراز اول جهان اسلام نسبت به افکار و آراء یکدیگر است (هم شکلی و هم گونگی تمامی مناسک و آداب مذهبی شیعیان و سنیان و کلیه زیر شاخه​های آنان یک نشانه آن است) کار تغییر تقویم می​تواند کار بسیار ساده​ای باشد. مسلمانان نشان داده​اند (بخصوص در عراق)​ که نه تنها همدیگر را تکفیر نمی​کنند و از دین خارج نمی​دانند بلکه به اعتقادات دیگر شاخه​ها و فرقه​های مسلمانان احترام تمام و کمال می​گذارند و توان زیستن در صلح و صفا در کنار هم را دارند. چنین وحدتی راه را برای یک تغییر ساده در تغییر مبنای تقویم مذهبی کل مسلمانان به آنچه یک عید مذهبی شیعیان است بسیار هموار کرده است.<br /></div><div align="right">با تقدیم احترام<br />ققنوس </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-6817547379746065577?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-27616236609185988102007-07-14T21:49:00.000+03:302007-07-14T21:53:48.146+03:30<div align="right"><a href="http://fardanews.com/show/?id=30108">تاخير چند ساعته جمعه شب در پروازهاي داخلي به مسير اهواز - زاهدان و بوشهر از فرودگاه مهرآباد تهران باعث درگيري جمعي از مسافران با ماموران حراست و نيروهاي انتظامي مستقر در ترمينال 4 فرودگاه مهرآباد تهران شد</a>.</div><div align="right"> </div><div align="right">--------------------</div><div align="right"> </div><div align="right">تا زمانی که من هم يک عضو همان جامعه بودم مفهوم «تنش» چندان برايم معنادار نبود. همينی بود که بود ديگر، همواره (تا ياد داشتم) چنين بود. درگيری راننده​های تاکسی با مسافران و هر نوع ديگر خشونت فيزيکی آنقدر دور و برم ريخته بود که جزئی از واقعيتی بود که بنام «زندگي» می​شناختمش. «خوب مگر زندگی چيز ديگری است؟ زندگی خيلی چيزهای مختلف دارد، اين هم يکی از آنها». </div><div align="right"><br />در بسياری از موارد، وقتی وارد مغازه​ای می​شدم و می​خواستم چيزی بخرم يا با تمسخر مغازه​دار روبرو می شدم که مثلا «نه دااااش من! نمی​دونی بدون عزيز، اين «مغزي» نمره دو است. اونی که شوما می​خوايد دو و نيمه» يا مدتی بايد جلوی آقای مغازه​دارکه داشت با تلفن حرف می​زد خبردار می​ايستادم و آرزو می​کردم که ای کاش يک «بز گر» بودم، در آن صورت لااقل به من توجهی می​کرد و برای بيرون انداختنم از مغازه​اش يک لحظه تلفنش را کنار می​گذاشت.</div><div align="right"><br />از تحقيری که يک کار ساده اداری نصيبم می​کرد ديگر هيچ نمی​گويم که همه ديده​ايمش. کار بانکی که نصف روز وقت می​برد. یک نان خریدن ساده تحقیرآمیز بود. تو در صف ایستاده​ای و نانوا بدون توجه به تو و دیگرانی چون تو کار رفقای خودش را راه می​انداخت.</div><div align="right"><br />جالب اين بود که تقريبا همه دوستانم معتقد بودند که من «ببو» هستم. می​گفتند بايد بدانی کجا برای طرف (هرکه باشد) دولا شوی و به او تعظيم کنی و کجا بايد بپری توی شکم او و هارت و پورت کنی تا کارت راه بيافتد.</div><div align="right"><br />از وقتی که جور ديگری از زندگی را تجربه کردم ديدم که می​شود همه کارهای روزمره يک زندگی را کرد بدون اينکه به «حمله»​ و «کرنش» نياز باشد. می​توان «يک آدم معمولي» بود. می​توان وقتی داری با کسی صحبت می​کنی «تن» صدای ثابت و در حد معقولی داشت. می​توان حتی برای يک تصادف شديد «يقه» نگرفت. می​توان در جامعه​ای زيست که «پول» تعريف کننده روابط انسان​ها است ولی کمتر کسی بخاطر «پول» با ديگری رو ترش می​کند. می​توان از مغازه​دار انتظار داشت که نخواهد «تخصص» نيم​بند خود را به رخ شما بکشد و بجای تمسخر و تحقير، در خريد کالائی که نياز داريد کمک​تان کند. می​شود به يک سازمان عريض و طويل دولتی نامه​ای نوشت و پس از چند هفته جوابی مودبانه دريافت کرد. </div><div align="right"><br />بسياری از موارد تنش​زا در جامعه​ ما از درون رفتار تعريف نشده مردم با هم می آيند. اگر بگويم که حتی در درون يک خانواده کوچک نيز نياز به تعيين و تبيين روابط و انتظارات اعضای خانواده از يکديگر است، شايد خوانندگان اين متن ابرو بالا بياندازند که اين بابا چه دارد می​گويد. با نگاهی به اطراف​مان می​بينيم که تقريبا هيچ رابطه​ای بين ما و ديگر اعضای جامعه تعريف نشده. اگر من هر روز مثلا با صدنفر از اعضای جامعه اطرافم ارتباط دارم، ناچار هستم که صد نوع رابطه را در ذهن خودم آماده کنم و انتظار صد نوع مختلف «تنش» بجای «کنش» از ايشان داشته باشم. اين باعث فرسودگی مغز و روان آدم می​گردد.</div><div align="right"><br />از دوستان و آشنايانم که سالی يک دو بار به ايران سفر می​کنند درباره جامعه ايران می​پرسم. اولين کلامی که از دهان​شان خارج می​شود «شلوغ» است و دومين «عصبي» و سومين «گران». شايد بتوان با قدری ملاحظه ديگران زندگی را بر خود و بر آنان راحت​تر کرد. نمی​دانم، «شايد».<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-2761623660918598810?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-30685841919266630902007-07-13T22:48:00.000+03:302007-07-13T22:50:43.360+03:30<div align="right"><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8604200598">متكي:<br />ايران امروز بر بال آخرين يافته‌هاي فناوري به پرواز در آمده است<br />خبرگزاري فارس: وزير خارجه كشورمان در مراسم صدور گذرنامه‌هاي بيومتريك سياسي و خدمت، گفت: ايران امروز بر بال آخرين يافته‌هاي فناوري به پرواز در آمده است. </a></div><div align="right">-------------------</div><div align="right"><br />قربان حالا چرا روی بال؟ مگر دیر رسیدیم به پروازمان؟ نمی‌شد برویم مثل باقی مردم داخل کابین هواپیما بنشینیم؟ حتما باید روی بال به پرواز درآمده باشیم؟ البته جای شکرش باقی است که از پرواز جا نماندیم ناچار شویم با اتوبوس تکنولوژی طی طریق کنیم. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-3068584191926663090?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-25722136028474959172007-07-12T23:52:00.000+03:302007-07-13T00:12:16.729+03:30<div align="right">در تاریخ هفتم تیرماه سال جاری <strong><a href="http://www1.irna.ir/fa/news/view/menu-153/8604073265164441.htm">معاون توسعه مديريت سازمان نهضت سوادآموزي كشور گفت: نه میلیون و هشتصد هزار نفر در کشور بی‌سواد هستند</a></strong>.</div><div align="right"><br />سیزده روز بعد یعنی در بیستم تیرماه <strong><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8604200293">وزير بهداشت گفت:‌اكنون ميزان باسوادي جامعه مردان و زنان هشتاد و شش درصد است و در برخي استانها بالاي نود درصد است و اين شاخص ظرف دو يا سه سال آينده به صفر نزديك مي‌شود و مي‌توانيم تا سه سال آينده پايان بي سوادي را در كشور جشن بگيريم.</a></strong></div><div align="right"><strong>-------------------------</strong></div><div align="right"><br />فرض می‌کنیم در این سه سالی که آقای وزیر وعده‌ داده‌اند، به میزان بی‌سوادان کنونی کشور اضافه نشود. آنوقت ما باید ظرف سه سال حدود ده میلیون آدم (اکثرا بزرگ‌سال) را باسواد کنیم. اگر بتوان در عرض نه ماه به یک بزرگ‌سال سواد آموخت (به همان تر و فرزی‌ای که به یک کودک شش هفت ساله سواد می‌آموزیم)، آنوقت در این سه سال (=چهار سال نه ماهه تحصیلی) چند تا کلاس نیاز داریم؟</div><div align="right"><br />در هر نه ماهی باید ۲۵۰۰۰۰۰(دو میلیون و پانصدهزار) نفر را باسواد کنیم. اگر هر سی نفر را در یک کلاس بریزیم و کلاس‌ها را سه شیفت دائر کنیم، هر اتاق کلاس می‌تواند در عرض نه ماه نود نفر باسواد خروجی داشته باشد. در این‌صورت به کمی کمتر از ۲۸۰۰۰ کلاس نیاز داریم تا بتوانیم هر نه ماهی دومیلیون و پانصدهزار نفر را باسواد کنیم (البته اگر سه شیفت کار کنیم). حالا این میزان فضای فیزیکی به چند تا معلم نیاز دارند؟ اگر معلم یک شیفت بخواهیم باید ۸۴۰۰۰ (هشتاد و چهارهزار) معلم در خدمت داشته‌باشیم. اگر معلم‌ها را سه شیفت به کار واداریم باز به همان میزان اتاق‌ها نیاز به معلم داریم (۲۸۰۰۰ نفر).</div><div align="right"><br />با سواد کردن یک هفتم جمعیت کشور (ده میلیون آدم) ظرف سه سال حداقل به هزار و چهارصد (۱۴۰۰) مدرسه بیست‌ کلاسه که از صبح زود تا دیروقت شب در خدمت این‌کار باشند و نیز ۲۸۰۰۰ نفر معلم که سه شیفت به مدت سه سال کار کنند و خسته نشوند(= یک قطار آدم بطول حدودا چهارده کیلومتر) نیاز دارد. </div><div align="right"> </div><div align="right">یعنی اگر فردا صبح از خواب بیدار شویم و ببینیم که ملائک به پاس این همه گلی که به سر اسلام و خلق‌الله زده‌ایم توی این مدت، آمده باشند و هزار و چهارصد مدرسه بیست کلاسه برای ما ساخته‌ باشند، یک قطار آدم بطول چهارده کیلومتر را تعلیم داده باشند که مثل خ.. (با عرض معذرت) سه شیفت کار کنند و آخ نگویند، همه آن ده میلیون بی‌سواد را آمارگیری و ثبت‌ نام کرده باشند و دو میلیون و پانصد‌هزار نفرشان را آماده کرده باشند که بنشینند سر کلاس، همه بودجه‌ها و هماهنگی‌های لازمه کار هم توسط «خزانه غیب» آستان کبریا پرداخت شده باشد، آنوقت می‌توان امیدوار بود که ظرف سه سال ده میلیون آدم را باسواد کرد. </div><div align="right"><br />در غیر این صورت ابتدا نیاز به تصویب بودجه داریم، بعد باید هزار و چهارصد مدرسه بزرگ بیست کلاسه بسازیم، همزمان باید ۲۸۰۰۰ نفر بخت برگشته که توان سه شیفت «فک زدن» داشته باشند را تعلیم بدهیم تا معلم سواد آموزی شوند (این خودش در حدود ۱۹۰ تا کلاس سه شیفت پنجاه نفری لازم دارد!!!)، حدود پنج شش هزار نفر را برای امور اداری و ستادی این هزار و چهارصد مدرسه استخدام کنیم، یک جوری همه بی‌سوادان را وادار کنیم که جان مادرشان بیایند و توی کلاس‌های ما برای نه ماه شرکت کنند و زندگی ایشان را برای نه ماه تامین کنیم (چون اکثرا بزرگ‌سال هستند و طبعا بخاطر نیاز زندگی دارند کار می‌کنند). </div><div align="right"><br />فقط دو قلم ساخت هزار و چهارصد مدرسه بزرگ و تربیت ۲۸۰۰۰ معلم سواد آموزی چقدر زمان نیاز دارد؟ یا آقای وزیر معنای با سواد کردن ده میلیون نفر را نمی‌داند یا گمان می‌کند نهضت سواد آموزی بخشی از حزب الله لبنان است و بودجه نقد به سه سوت به دلار آمریکا هر چقدر که نیاز داشته باشند برای‌شان محیا است! شاید هم فرق بین سه سال و سی سال را نمی‌داند. یحتمل گمان دارد مردم در عصر چرتکه زندگی می‌کنند و کسی توان ضرب و تقسیم با ماشین حساب را ندارد. بد نیست از وزیر محترم بهداشت یک تست ریاضی در حد پنجم دبستان بگیرند. شاید جا برای یک نفر در «دوره‌هاي پاياني و پنجم» نهضت سواد آموزی هنوز موجود باشد.</div><div align="right">----------------</div><div align="right"> </div><div align="right">پس نوشتار: ده میلیون‌نفر آدم تقریبا معادل آن میزان آدم است که در ابر شهر تهران زندگی می‌کنند. ده میلیون آدم را که کنار هم قرار بدهی زنجیری به طول ۵۰۰۰ (پنج هزار کیلومتر) تشکیل می‌دهند. یعنی تقریبا می‌توان جاده بندرعباس تهران و تهران به مشهد را در هر دو طرف جاده کیپ به کیپ هم آدم ایستاند باز کلی هم اضافه آورد. صد تا ورزشگاه آزادی را که تا خرخره پر از آدم کنی آنوقت می‌شود ده میلیون نفر. صد تا ورزشگاه آزادی آدم را چگونه می‌شود ظرف سه سال باسواد کرد آقای وزیر بهداشت خودش می‌داند و بس. شاید از دانش امثال همان دانشمند شانزده ساله هسته‌ای‌مان که در زیر زمین خانه‌اش انرژی هسته‌ای تولید کرد استفاده می‌کند؟<br /> <br /><br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-2572213602847495917?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-63628220332362922102007-07-12T22:28:00.000+03:302007-07-12T22:35:32.552+03:30<div align="right">این چه لغتی است؟</div><div align="right"><br />«<strong>س</strong>» را از «سنگ‌دلی» گرفته </div><div align="right">«<strong>ن</strong>» را از«نفرینی» برداشته</div><div align="right">«<strong>گ</strong>» را از«گرگ‌صفتی» دارد </div><div align="right">«<strong>س</strong>» دوم را از«سبوعیت» قرض گرفته</div><div align="right">«<strong>ا</strong>» را از «آدم کشی» مال خود کرده</div><div align="right">«<strong>ر</strong>» را از «رذالت» برداشته و بخود چسبانده<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-6362822033236292210?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-36132239008868907672007-07-10T23:57:00.000+03:302007-07-11T00:01:30.405+03:30<div align="right"> <a href="http://www.sarmayeh.net/webfa/default.aspx?IssueType=1&IssueDate=1386/04/20&amp;Page=4#40760">در حالي كه تا پيش از سهميه‌بندي بنزين، قاچاق سوخت ايران به كشورهاي همسايه بالاخص كشورهاي عربي، به يك معضل اصلي كشور تبديل شده بود، پس از گذشت فقط دو هفته از سهميه‌بندي بنزين، اين بار بنزين عربي جايگاه ويژه‌اي را (با قيمت‌هايي از 500 تومان تا 800 تومان در هر ليتر) در بازار مصرف ايران باز كرده است.اين در حالي است كه هر ليتر بنزين در كشورهاي امارات، عربستان و عراق به ترتيب 253، 216 و 300 تومان عرضه و توزيع مي‌شود </a>(به نقل از <a href="http://www.sarmayeh.net/">روزنامه سرمایه</a>) </div><div align="right"> </div><div align="right">---------------------</div><div align="right">توجه کردید چی شده؟ قبلا بنزین در ایران ارزان بود و در خارج آن گران‌تر پس به خارج از کشور قاچاق می‌شد. این میان دولت هزینه زیادی را بابت سوبسیدی که روی بنزین می‌داد و نفعش را قاچاقچیان می‌بردند متحمل می‌شد. حالا بنزین در ایران گران شده و در خارج آن ارزان‌تر پس از خارج کشور بصورت قاچاقی وارد می‌شود. در این حالت باز هم پول کشور خارج می‌شود و به جیب همان قاچاقچیان می‌رود ولی این پول دیگر از جیب دولت نیست، از جیب مصرف کننده است. در حقیقت هنوز پول مملکت با شلنگ هشت اینچی توسط قاچاقچیان مکیده می‌شود ولی دیگر از جیب دولت نیست، از جیب مردم است. واقعا باید گفت «مرحبا»!!!<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-3613223900886890767?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-44733113245631491352007-07-10T20:27:00.000+03:302007-07-10T20:35:53.866+03:30<div align="right">دستگاه قضائی ایران با اجرای حکم سنگسار مرد (و نه مرد و زن محکوم به آن) بسیار بسیار هوشمندانه عمل کرد. الان سر و صدای دستگاه‌های حقوق بشر و ضد اعدام و از این قبیل در سرتاسر جهان در خواهد آمد. اما بیشتر انرژی روی این قرار خواهد گرفت که زن محکوم را نیز مثل مردش سنگسار نکنند. دستگاه قضائی ایران می‌تواند با گذشت از سنگسار این زن سینه جلو بدهد که «دیدید ما به نگرانی‌های جهانی و بخصوص در مورد بانوان گوش می‌دهیم؟ ما خیلی هم بد نیستیم». به نوعی همان به مرگ گرفتن و در نهایت رضایت به تب.</div><div align="right"><br />در عین حال به آن قشر از جامعه که بنا به هر دلیلی خواهان اجرای حکم سنگسار بودند هم نشان می‌دهد که بله ما به حرف احدی گوش نمی‌دهیم و مستقل هستیم و اجرای حکم خدا را می‌کنیم.</div><div align="right"><br />تا اینجای کار مرد، قربانی یک نمایش قدرت در درون ایران و نمایش حسن نیت در خارج ایران بوده. در هر حال امیدوارم حکم سنگسار در ایران به کتاب‌های تاریخ بپیوندد.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-4473311324563149135?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-53431913831878903512007-07-10T20:24:00.000+03:302007-07-10T20:25:51.250+03:30<div align="right">عدم وجود بنزین به نرخ آزاد باعث بالارفتن قیمت در بازار سیاه (آزاد) می‌شود. هنگامی که دولت نرخ آزاد بنزین را اعلام کند (اگر این کار را بکند)، چنین نرخی نمی‌تواند خیلی پائین‌تر از نرخ بنزین در بازار سیاه (آزاد) در آن زمان باشد. مثلا اگر قیمت بنزین در بازار لیتری ۷۰۰ تومان باشد، قیمت آزاد مصوب دولتی نمی‌تواند ۳۰۰ یا ۴۰۰ تومان باشد. به دو دلیل چنین قیمت‌های بازار شکنی با مشکل مواجه خواهند شد:</div><div align="right"><br />اول مخالفت دلالان رده بالای بنزین است که حاضر نمی‌شوند منافع‌شان یک شبه به نصف کاهش پیدا کند و مطمئنا از هر رابط و رابطه و ارتباطی که در جاهای بالای دولت دارند استفاده می‌کنند که قضیه عملی نشود.<br /></div><div align="right">دوم اینکه دولت به نفع خود خواهد دید که بجای پله پله گران کردن بنزین تا رسیدن آن به قیمت بازار جهانی (حدود ۷۰۰ تا ۸۰۰ تومان برای هر لیتر) و تحمل تبعات شوک‌ وارده به جامعه در هر مرحله (اعتراض و آشوب و آتش زدن و دیگر انواع اغتشاش)، صبر کند و جامعه را در تشنگی بنزین آزاد نگاه دارد و سپس ناگهان نرخی در حدود نرخ بازار سیاه (آزاد) را اعلام نماید. با این کار به دو هدف می‌رسد، اول اینکه قیمت بنزین رسما و در یک جهش در کشور به پایه‌های قیمت‌ جهانی آن خواهد رسید بدون شوک و در نهایت دولت به یکباره از شر «سوبسید» دهی بر بنزین خلاص می‌شود و دوم جامعه تشنه و نیازمند بنزین نه تنها ناراحت نمی‌شوند و آشوب بر پا نمی‌کنند بلکه بسیار ممنون مسئولان هم خواهند شد که در هر صورت راهی برای خلاصی از معضل کمبود فعلی بنزین پیش پای آنان نهاده‌اند.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-5343191383187890351?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-79106405137467356812007-07-09T20:18:00.000+03:302007-07-09T20:24:44.165+03:30<div align="right">سرکار خانم <a href="http://avayemoj.wordpress.com/">سارا رها </a>ی عزیز و محترم<br /></div><div align="right">با عرض سلام<br /></div><div align="right">هرچه فکر می‌کنم پیرو مطلب «<a href="http://avayemoj.wordpress.com/2007/07/09/%d8%a7%d8%af%d8%a7%d9%85%d9%87-%d8%a8%d8%ad%d8%ab-%d9%85%d8%b1%d8%af-%d9%88-%d8%b2%d9%86-%d9%85%d9%87%d8%a7%d8%ac%d8%b1-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86%db%8c/">ادامه بحث مرد و زن مهاجر ایرانی</a>» چه بگویم می‌بینم که حق مطلب را در آن پست و پست اول‌تان در این زمینه (<a href="http://avayemoj.wordpress.com/2007/07/04/%d8%b2%d9%86-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86%db%8c-%d8%ba%d8%b1%d8%a8%db%8c-%d9%85%d9%84%d8%ba%d9%85%d9%87-%d8%a7%db%8c-%d8%b9%d8%ac%db%8c%d8%a8-%d8%a7%d8%b2-%d8%b3%d9%86%d8%aa-%d9%88-%d9%85%d8%af/">زن ایرانی غربی: ملغمه ای عجیب از سنت و مدرنیته</a>) ادا کرده‌اید. با شما هم عقیده‌ هستم که جامعه را زن‌ها می‌سازند. اما اینکه چرا جامعه ساخت زن تبدیل به یک جامعه مرد سالار می‌شود اجازه بدهید که نظر خودم را برای خودم نگاه دارم که از رفتن در «میدان مین» تجربه خوبی ندارم! </div><div align="right"><br />سر بسته بعرض شما برسانم که من هم معتقدم که جامعه را زنان آن جامعه می‌سازند و اگر عیبی در جامعه هست (که در جامعه ما هزار ماشاءالله در همه موارد «در و دیوار گواهی‌ می‌دهند» که فراوان هم هست) ریشه آن به زنان جامعه باز می‌گردد. از زنی که «مرد سالار» بار آمده نمی‌توان توقع داشت که بین دختر و پسرش فرق نگذارد. اگر مردی بخاطر تربیت خانوادگی خود موظف شده حتی نسبت به موی سفید مادربزرگ خود که دارد روی پشت‌بام رخت پهن می‌کند غیرت نشان دهد و رگ گردنش بالا بزند، نمی‌توان از وی توقع داشت که «مردسالار»ی را ترویج نکند. صحبت یک فرهنگ حداقل چند صد ساله است. تغییر آن کار یک سال و ده سال و یک نسل و ده نسل نیست. </div><div align="right"><br />به همین دلیل است که می‌گویم اولین قدم باید این باشد که از امور مربوط به زنان و مردان «تقدس زدائی» کنیم. حیطه اموری این‌چنین نباید میدان مین باشد. اما تا گروهی از مردان و زنان ما ضعف منطق و کلام و نگرش خود را با قدرت «مین» و «تقدس» اموری که خود می‌پسندند جبران می‌کنند نمی‌توان چندان امید خیری به نتیجه بست.</div><div align="right"><br />معتقدم گام اولی که هر فمینیستی باید بردارد این است که در میان دوستان و اطرافیان خود به مردان یاد بدهد که در برابر «منطق» عربده نکشند و مشت نکوبند و به خانم‌ها یاد‌آوری کند که جواب «منطق» گریه و اشک دم مشک نیست. کم هستند خانم‌هائی امثال شما که حاضرند بنشینند به بحثی پرفایده. اکثر خانم‌ها و آقایان در جامعه ما از «منطق» فراری هستند. شاید چون می‌دانند که «حرف حساب جواب ندارد». این است که صحبت در حیطه‌های امور زنان یا مردان تبدیل به میدان مین شده. </div><div align="right"><br />از فرصت استفاده می‌کنم و خدمت‌تان عرض می‌کنم که آن زنی که در مقاله «<a href="http://avayemoj.wordpress.com/2007/07/04/%d8%b2%d9%86-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86%db%8c-%d8%ba%d8%b1%d8%a8%db%8c-%d9%85%d9%84%d8%ba%d9%85%d9%87-%d8%a7%db%8c-%d8%b9%d8%ac%db%8c%d8%a8-%d8%a7%d8%b2-%d8%b3%d9%86%d8%aa-%d9%88-%d9%85%d8%af/">زن ایرانی غربی: ملغمه ای عجیب از سنت و مدرنیته</a>» به تصویرش کشیده‌اید مطلقا قوی نیست بلکه گیج است. آدم گیج قوی نیست. زن ایرانی برای زندگی در جامعه غربی مسلما و صد در صد از زن بزرگ شده در آن جامعه قوی‌تر نمی‌تواند باشد به همان نحو که زن غربی نیز نمی‌تواند برای زندگی در کشور ما بقدر زن ایرانی قوی باشد. قوت و پوست کلفتی زن ایرانی در غرب چندان به دردش نمی‌خورد همانگونه که پارتی تراشیدن‌های آقایان‌مان برای راه انداختن کار خود در ادارات در غرب چندان به کارشان نمی‌آید. می‌خواهم بگویم متاع قوت زن ایرانی در اثبات خودش، چندان خریداری در غرب ندارد زیرا که اصولا قانون و فرهنگ آن جوامع مبنا را بر برابری گذاشته‌اند و دیگر نیازی به اثبات چیزی در این زمینه نیست (یا کمتر هست). زن ایرانی در غرب اکنون باید هویت جدیدش را قبول کند و قدرت خود را در زمینه‌های دیگری بکار اندازد. اینان همان‌ها می‌شوند که بقول شما موفق هستند و شکوفا.</div><div align="right"><br />پرسیده‌اید: «ما زنها چه باید بکنیم که ثابت کنیم که ما مرد را بعنوان تکیه گاه نمی خواهیم بلکه بعنوان دوست و همراه می خواهیم؟!» در جواب باید عرض کنم که شاید تعریف بسیاری از خانم‌ها از «دوست» و «همراه» به تعریفی که آقایان از «تکیه‌گاه» دارند نزدیک‌تر باشد. چاره‌ای نیست -همانگونه که خودتان فرموده‌اید- جز نشستن و بررسی و کنکاش درونی تا با شناخت بیشتر از «خود» بتوان با طرف مقابل صحبت کرد و وی را متوجه نظرات خود نمود. </div><div align="right"> </div><div align="right">در ضمن آن «خر خودت را بران» و «گلیم خودت را از آب بیرون بکش» که در ذات جامعه ما جای خوش کرده، چندان فضائی برای «دوستی» باقی نگذاشته. هنگامی که زن خانه کار می‌کند ولی دیناری از درآمد خود را صرف خانواده نمی‌نماید و همه را از آن «خود» می‌داند و یا زمانی که مردی دو سوم درآمدش را به زنش اعلام می‌کند و یک سوم دیگر را خدا می‌داند که چه‌ها می‌کندش، دیگر از دوستی و یک رنگی حرف زدن فایده ندارد. </div><div align="right"><br />دوستی و همراهی یک شرط اولیه دارند، «صداقت». من در دور و بر خود چندان ندیده‌ام‌اش. شاید نقص از محیطی بوده که من در آن رشد کرده‌ام. نمی‌دانم. ولی مطمئن هستم که تا «صداقت» خودش را نشان ندهد هیچ دوستی پایداری به دنبالش نخواهد آمد. در جامعه‌ای که به پسر القاء می‌شود که مردانگی‌اش در این است که از دختر مثل یک دستمال استفاده کند و به دختر گفته‌ می‌شود که همه مردان قصد سوء استفاده روحی و جسمی‌ از وی را دارند آیا صداقت پا می‌گیرد؟ مسلما خیر.</div><div align="right"><br />و اما نظر من درباره «ضعیفه». باید عرض کنم که شخصا زنان را «ضعیفه» نمی‌دانم مگر آنانی که خود را در ذات خویش «ضعیفه» می‌دانند و مایل هستند من بعنوان یک مرد به چشم یک «ضعیفه» به آنان بنگرم. زن را مطلقا «ضعیف» نمی‌دانم بلکه با مرد «متفاوت»اش می‌دانم. در هر حال هر دو را در برابر قانون و امور جزائی کاملا و صددرصد برابر می‌شمارم. در قانون من فرقی بین «مریم» و «محمد» نیست. «ضعیفه» یک اصطلاح بجای مانده از زمانی است که انسان با زور ماهیچه خویش کارها را از پیش می‌برده. مسلما از آن منظر زنان ضعیف‌تر از مردان بودند. ولی آقایان ما اکنون باید تکلیف خود را یک سره کنند که مایل هستند همان مرد عصر حجری و قجری باشند و زن را «ضعیفه» بدانند یا می‌خواهند مردی متمدن باشند که زن را «ضعیفه» نمی‌داند. خانم‌های ما نیز باید یک سری معیارها را برای «ضعیف نبودن» تفسیر و تدوین نمایند و بعد شروع کنند به حرکت در جهت همان‌ها. </div><div align="right"><br />ما دو جنس باید بدانیم که می‌خواهیم در بودن با هم به کجا برسیم. تقسیم کار که چه کسی رانندگی کند و چه کسی نقشه‌‌خوانی مرحله بعدی است. ظاهرا که چند نسل است داریم دور خودمان می‌چرخیم. امیدوارم آدم‌های شجاعی چون شما پیدا بشوند تا بلکه با گفتگو قدری از سوء‌تفاهم‌ها برطرف شوند و ببینیم در کجای این جاده زندگی ایستاده‌ایم.<br /></div><div align="right">با تشکر و تقدیم احترام</div><div align="right">ققنوس<br /><br /><br /><br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-7910640513746735681?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-87763055951858683902007-07-09T16:13:00.000+03:302007-07-09T20:34:06.133+03:30<div align="right">سرکار خانم <a href="http://avayemoj.wordpress.com/"><strong>سارا رها</strong></a> ی عزیز و محترم در پاسخ به <a href="http://ourperspective.blogspot.com/2007/07/blog-post_09.html">آنچه خدمت ایشان نگاشته‌ بودم </a>مطلب زیر را در <a href="http://avayemoj.wordpress.com/">وبلاگ‌شان</a> قرار داده‌اند. از لطفی که به من نشان داده‌اند صمیمانه سپاسگزارم و برای‌شان آرزوی موفقیت و سلامت دارم. </div><div align="right"><br />از آنجا که من با نظرات ایشان در زمینه تغییراتی عاطفی و روحی مردان و زنان مهاجر تا حدود زیادی موافق هستم شاید بهتر باشد فقط در چند مورد کوچک نظرم را در آینده خدمت‌شان عرض کنم. اگر فشار اخبار سیاسی داخل ایران بگذارد که قدری بر روی مسائل با ارزش و نه سیاسی تمرکز کنم، سعی می‌کنم تا آخر وقت امروز آن چند مورد کوچک را در اینجا بعرض‌شان برسانم. </div><div align="right"><br />در هر حال این هم متن پست ایشان با عنوان «<a href="http://avayemoj.wordpress.com/2007/07/09/ادامه-بØ&shy;Ø«-مرد-و-زن-مهاجر-ایرانی/">ادامه بحث مرد و زن مهاجر ایرانی</a>»:<br /></div><div align="right">---------------------------------</div><div align="right">ادامه بحث مرد و زن مهاجر ایرانی</div><div align="right"><br />آنچه در زیر می خوانید پاسخی است بر نقد حکیمانه <a href="http://ourperspective.blogspot.com/">ققنوس</a> عزیز در <a href="http://ourperspective.blogspot.com/2007/07/blog-post_09.html">پست اخیر</a> ایشان. آنچه به رنگ آبی است نوشته ایشان است و حرفهای من در ذیل آن برنگ مشکی نوشته شده اند.</div><div align="right"><br /><em><span style="color:#000099;">معتقدم هم مرد و هم زن هر دو خود را از ریشه بریده می​بینند. معتقدم هر دوحالت بی​وزنی در اجتماع را تجربه می​کنند. اما این میان یک تفاوت بزرگ وجود دارد. متاسفانه اکثر خانم​های ایرانی هنگام انتخاب همسر سعی می​کنند مردی را انتخاب کنند که بتوانند به او «تکیه» کنند. این بی​وزنی اجتماعی باعث می​شود که زن به یک​باره متوجه شود که دیگر به شوهرش هم نمی​تواند تکیه نماید. مرد نیز در دو جبهه در نبرد است، باید دست خودش را در این جامعه جدید به جائی وصل کند تا از این معلق بودن در فضا آزاد شود و در ضمن باید برای حفظ ساختار خانوادگی به زن زندگی​اش نشان بدهد که هنوز آنقدر «مرد» هست و توان دارد که زنش به وی تکیه کند. معتقدم این فشار مضاعف بر روی مرد وی را شدیدتر از همسرش خرد می​کند.درست یا غلط ما در سیستم ایران تربیت شده ایم و با ایده​آل​ها و نحوه نگرش آن سیستم به همه چیز نگاه می​کنیم. اگر ملاک بسیاری از خانم​ها در هنگام انتخاب همسرشان «وجود یک تکیه​گاه» است پس آقایان در کشور ما هم برای نشان دادن لیاقت خودشان به خانم​ها باید نشان دهند که تکیه​گاه خوبی هستند. حالا ملاک زندگی مشترک و تعریفی که جامعه​ای مثل کانادا از انسان و از روابط انسانی دارد با کشور ما متفاوت است این تقصیر مرد یا زن ایرانی نیست.</span></em></div><em><span style="color:#000099;"><div align="right"><br /></span></em>با فرمایش شما موافقم. آنهم می تواند یکی از دلائل باشد (و هست). راستش من همانطور که در کامنتها عرض کردم منظورم از زنهای مورد مقایسه با مردها در این مقاله زنهای تحصیل کرده و شاغل بوده است. این نوع زنها صرفا بخاطر داشتن تکیه گاه ازدواج نمی کنند. هرچند که طلبیدن یک تکیه گاه فی نفسه بد که نیست بلکه کاملا طبیعی است و اصلا زن و مرد نمی شناسد. هر دو ممکن است در دوره هایی بهم به عنوان تکیه گاه احتیاج پیدا کنند. البته هر کس (آدمهای معمولی مثل من که جامعه شناس و مردم شناس نیستند) به دور و بر خودش نگاه میکند و برداشتهایی پیدا میکند. تا آنجا که من دیده ام باز این مسئولیت و همراه آن غرور کاذبی است که بنظر من جامعه به مرد ایرانی می دهد که او باید پناه زنش باشد و شاید از همان فرهنگ نشأت می گیرد که زن ضعیفه است. آنهم در شرایطی که یک زن ایرانی به لحاظ شخصیتی از زن غربی همتای خودش (در همان سطح سواد و شغل) قویتر نباشد ضعیف تر نیست. من زنهای دهاتی بیسواد بسیاری (هم در شمال و هم در جنوب ایران) دیده ام که بسیار قوی و فهمیده بودند و چیزی که بهشان نمیشد گفت همان صفت ضعیفه بود! </div><div align="right"><br /><em><span style="color:#000099;">شک نیست که قوانین «حسین​قلی​خانی» و من درآوردی یک عده در همان اوان مشروطیت​مان جای دو نبش خود را در کتاب قوانین​مان پیدا کرده​اند. نیز در هر زمان قانون​گذار هر آنچه خود می​پسندیده بنام اسلام به مردم قالب کرده و یا بالعکس بنام خواست و حق مردم به اسلام نسبتش داده و مجددا از آنجا در کتاب قانون آن را بعنوان قانون منطبق بر دین به مردم عرضه نموده. حق با شماست که این قوانین شدیدا در حمایت از مردان است ولی با همان سلاح قانون نیز، زنان به جنگ مردان رفته​اند.«مهریه» و سایه شوم آن بر یک زندگی یکی از همین مثالهاست. از یاد نبریم که این درست است که مرد خواهان تسلط بر زن خویش بوده ولی همین مرد هنگامی که بعنوان پدر یک زن وارد مسائل مربوط به قانون می​شود هرکار که در توان داشته باشد می​کند تا «دختر» او از حقوقی برابر آن «مردک…» که “یک کاره بلند شده آمده خواستگاری دختر من” برخوردار باشد. متاسفانه یا خوشبختانه «دختر» در این وسط یک بهانه جنگ شده بین دو گروه از مردان که بر ای حمایت و حفاظت از حقوق خودشان و اثبات مالکیت خودشان بر “دختر” دارند بر سر او جدال می​کنند. در این میان البته هر دو طرف برای همراه ساختن «زن» با خود حاضر هستند باج​هائی را هم بپردازند.می​خواهم بگویم مردم خودشان حس کرده​اند که قوانین مزخرفی داریم و گشته​اند و یک سری قوانین دیگر و یک سری رسم و رسوم اضافی را چاشنی مسئله کرده​اند تا نه سیخ​شان بسوزد و نه کباب​شان. قوانین کشور گل و بلبل​مان بر روی کاغذ بسیار از مردان حمایت می​کند ولی پای عمل که می​رسد همانگونه که پای عمل به هر قانونی در کشورما می​رسد شدیدا لنگ می​زند.</span></em></div><em><span style="color:#000099;"></span></em><div align="right"><br />حتی اگر قوانین تبعیض آلود را کنار بگذاریم باز هم این فرهنگ به زن به چشم ضعیفه نگاه کردن و قوانین دوگانه داشتن برای دختر و پسر در جامعه وجود دارد. امیدوارم بعضی از دوستان بلافاصله مرا به ضد مرد بودن متهم نکنند که نیستم! همینقدر که پدری داشته ام چون چشمه ساران لطیف, و برادرانی دوست, و یاری مهربان و همراه, خودش کافیست که به جنس مرد و اساسا به انسان و شرافت انسانی احترام بگذارم. ولیکن من هر وقت که در خیابانهای ایران راه میروم و یا در ادارات خصوصا دولتی گذارم می افتد, از درو دیوار آن تحقیر جنس زن می بینم. در بانکها, ادارات و معابر عمومی من بسیار رفتارهای غیر مودبانه (شاید بهتر باشد که بگویم رفتار غیر برابر) نسبت به خودم به عنوان یک زن دیده ام. همانطور که عرض کردم و شما هم فرمودید ما از تجربه های شخصی مان می گوییم. شاید این چیزها خیلی کوچک و بی اهمییت باشد؛ و البته در مقابل هزاران گرفتاری عمده ای که مردم ما با آن دست به گریبانند کوچک هم هست. ولی همین است که ما زنهای ایرانی پوست کلفت شده ایم و می گویم که از همتایان غربی مان قوی تریم! باید زن باشید و سالها برای اثبات خود جنگیده باشید تا حس کنید که چه می گویم. سالها خانه داری و بچه داری و درس خواندن و کار کردن, همه را, همزمان کرده باشید و بعد حس کنید که القاء احساس ضعیفه بودن از جانب مردان در کل جامعه چه معنایی دارد. ما زنها چه باید بکنیم که ثابت کنیم که ما مرد را بعنوان تکیه گاه نمی خواهیم بلکه بعنوان دوست و همراه می خواهیم؟! بیایید یکمی کاملا وارونه فکر کنیم؛ شاید مسائل جور دیگری هم دیده شوند: آیا این تکیه گاه بودن برای زن یک چیزی سخت عجین شده با غرور مردانه نیست که با وجودیکه مردها از آن شاکی هستند ولی وقت از دست دادنش که میشود بهشان برمی خورد؟ بنده فکر می کنم که این استنباط را هم جامعه در مردهای ما ایجاد می کند. جامعه آنرا سمبل مردانگی می داند و در نتیجه اگر یک مرد در شرایطی قرار بگیرد که دیگر نماینده آن سمبل نیست دچار تلاطم میشود نه بخاطرفشار زنش بلکه بخاطر فشارلایه های زیرین و پنهان غرور القاء شده توسط جامعه. (میدانم که این حرفها بقول شما مثل راه رفتن روی مین است! ولی من جنگ زده و جنگ دیده ام و باکی ام نیست!) دوست نادیده گرامی, <a href="http://mortezakarimi7.persianblog.com/">مرتضی کریمی</a>, در کامنت خویش به نکته ای اشاره کرده است که در واقع منتظر بودم یک کسی بگوید و آن اینکه جامعه را زنها هم میسازند. کاملا موافقم و سالها این دغدغه من بود که پس چرا زنها پسر مرد سالار می پرورانند تا این اواخر یکی از دوستانم در ایران نکته ای گفت که بنظرم بسیار اساسی آمد. در پستهای بعدی آن باب گفتگو را باز خواهم کرد چرا که معتقدم تنها با نقد و گفتگوی بی جدل است که می توانیم اشکالات فرهنگی مان را ریشه یابی کنیم و راه حل بیابیم. </div><div align="right"><br /><em><span style="color:#000099;">اینکه فرموده​اید که یک روز من (نوعی)​ مرد خودم را جای یک زن (نوعی)​ بگذارم و به زندگی از آن منظر بنگرم، این کار را کرده​ام. یک نگاه به آنچه بازارها و مغازه​های ما در شهرها برای عرضه کردن دارند کرده​ام و دیده​ام که قسمت زیادی از کالاهای مغازه​ها برای خانم​ها عرضه می​گردند. لااقل در تهران از سید خندان به بالا که قبل از آمدن من به کانادا (چهار پنج سال قبل) چنین وضعی بود. تعمیمش نمی​دهم به سراسر تهران یا سراسر ایران اما می​گویم در ازای آنچه خانم​های ما از دست می​دهند (فرضا فرصت برابر برای دریافت یک شغل) چیز​های دیگری می​توانند بدست آورند (فرضا همسری با وضع مالی مناسب) تا در نهایت بتوانند در این بازار «زن جهت» از امکانات زندگی مادی استفاده کنند</span></em>.</div><div align="right"><br />در کامنتها چند بار عرض کردم که روی سخن و مبنای مقایسه من زنهای تحصیل کرده شاغل بوده است. در این بحثی نیست که داشتن موضعی برابر در جامعه مسئولیت بیشتر هم به همراه می آورد. اینرا به زنها گفته ام و می گویم که رسیدن به برابری بی بها نیست. نمیشود هم آن را داشت و هم همه آنچه را که مردهای سنتی به زنهای سنتی می دادند. </div><div align="right"><br /><span style="color:#000099;"><em>ممکن است بتوانم با شما هم عقیده​ شوم که آن نقاطی که فرموده​اید برای مرد ایرانی «شوکت» و «قدرت» می​آورد. اما آیا زن ایرانی هم جذب همان «شوکت» و «قدرت» نمی​گردد؟ اگر این شوکت و قدرت مطلقا بد و نکوهیده است پس خانم​های ما هم نباید جذب آن شوند ولی اگر امر نسبی است که فلان چیز در ایران خوب است ولی در خارج ایران بد است، این که دیگر برگی برنده علیه آقایان نیست؟ هست؟ نه که خدای ناکرده از نوشتار شما چنین قضاوتی بر آید که بر نمی آید ولی ممکن است برای گروهی از خوانندگان مقاله تان امر مشتبه گردد.</em></span></div><em><span style="color:#000099;"></span></em><div align="right"><br />من نگفتم که آن شوکت و قدرت فی نفسه نکوهیده و بد است و صراحتا عرض کردم که در صدد محکوم کردن این سرمایه فرهنگی نیستم. بلکه می گویم که درست از همین نقطه قوت است که مردها در خارج از کشور, در جایی که آن حمایت فرهنگی کم رنگ شده و یا وجود ندارد, آسیب پذیر می شوند. در بالا هم عرض کردم که زنها هم در ایجاد همچه فرهنگی بسیار نقش دارند.</div><div align="right"><br /><em><span style="color:#000099;">با عرض شرمندگی باید بگویم که اگر انسان مورد «سختی» و «تحقیر» باشد و ناگهان به محیطی «باز» که آن «فشارها» در آن وجود ندارند وارد شود «شکوفا» نمی​شود بلکه از مدار «عدالت» خارج می​گردد. مرحله بعدی آن «شکوفائی» است. مثالها متعدد هستند. رفتار آدم پس از گرسنگی شدید بر سر سفره، نفس نفس زدن شدید پس از یک احساس خفگی، از کنترل خارج شدن یک کلاس درپی عدم حضور معلم سختگیر، همه نمونه​هائی از رفتار خارج از عدالت و میزان هستند. پس از گذشت زمان فرد (جامعه) خود را باز می​یابد و با تعقل و تعامل بیشتر پیش می​رود. مشکل اینجاست که این «خروج از مدار عدالت» از جانب خانم​ها -که رفتار طبیعی آنان پس از رسیدن به هوای آزاد است- می​تواند اثر تخریبی شدیدی بر همسر و فرزندان داشته باشد. اگر خانواده با درک بالا از این مرحله عبور کند، زن (نوعی) یادگرفته​ است که از الوار چوبی که جامعه در اختیار وی قرار داده می​تواند نردبان بسازد و به بالا برود نه اینکه چماقش کند و بر سر دیگری بکوبدش</span></em></div><div align="right"><em><span style="color:#000099;"></span></em><br />چرا شرمندگی دوست عزیز؟ کاملا نکته درستی را اشاره فرمودید. این خطر برای زنها وجود دارد و بعضی حقیقتا از مدار عدالت به فرموده شما خارج شده و در دام آن ملغمه کردنی می افتند که در پست پیشین اشاره کردم. آنجا که آنها باید تکیه گاهی برای شوهرشان باشند نیستند و بیشتر او را به سمت تنهایی سوق می دهند. من خانواده های متعددی را دیده ام که دربعد از مهاجرت از هم گسیخته شده اند. خلاصه-ی ماجرا را من آنگونه می بینم که نوشته ام ولی قضاوت کردن و مقصر پیدا کردن بسیار مشکل است. نیت من از باز کردن این بحثها اینست که بیاییم پیش از آنکه قضییه به نقطه گسیختگی برسد در خود به شیوه ای دیگر بنگریم و در درون خود کند و کاو کنیم و ریشه رفتارهامان را دریابیم. شاید هنوز بتوان زندگی زناشویی ای را حفظ کرد و یا ناهنجاری های رفتاری مان را اصلاح کنیم.<br />از شما و از همه دوستان دیده و نادیده ای که لطف کرده و نظر دادند سپاسگزارم.<br /><br />پی نوشت - یک نکته حاشیه ای هم بگویم و آن اینکه من اول از کند و کاو در زنها شروع کردم ولی از هیچ خانمی کامنت عصبانی دریافت نکردم هر چند که دو سه نفری گفتند که در مورد مردها هم بنویس. ولیکن پست بعدی که در مورد مردها بود ظاهرا چند آقایی را سخت آزرده خاطر کرده است! خلاصه ببخشید اگر حرفهایم باعث آزار کسی شده است. حداقلش این شده است که باب این بحث باز شده و مطمئنم که در حین نقد و گفتگو با هم رشد خواهیم کرد.</div><div align="right">----------------------------</div><div align="right">همانگونه که در بالا اشاره کردم مطلب فوق نوشته سرکار خانم <a href="http://avayemoj.wordpress.com/">سارا رها </a>بود در جواب <a href="http://ourperspective.blogspot.com/2007/07/blog-post_09.html">پست قبلی من</a>. با تشکر مجدد از ایشان.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32597234-8776305595185868390?l=ourperspective.blogspot.com' alt='' /></div>ققنوسhttp://www.blogger.com/profile/04750408397002379523noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32597234.post-90802993202473501022007-07-09T04:27:00.000+03:302007-07-09T05:31:45.615+03:30<div align="right">سرکار خانم <a href="http://avayemoj.wordpress.com/">سارا رها،</a></div><br /><div align="right"><br />با عرض سلام و احترام</div><br /><div align="right"><br />خواستم مطلبی در جواب اين پست زیبای سرکاربا عنوان "<strong><a href="http://avayemoj.wordpress.com/2007/07/07/%d9%85%d8%b1%d8%af-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86%db%8c-%d9%85%d9%87%d8%a7%d8%ac%d8%b1-%d8%af%d8%b1-%d8%aa%d9%84%d8%a7%d8%b7%d9%85-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%d8%b3%d8%a7%d8%b2%db%8c-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c/">مرد ایرانی مهاجر در تلاطم بازسازی برای هویتی نو</a></strong>" بنگارم ديدم ممکن است زياده​گوئی​های من باعث عدم انتقال منظورم به حضور سرکار شوند. به اين اضافه کنيد که صحبت کردن از حق و حقوق زن و مرد در جامعه ما بی​شباهت با راه رفتن در ميدان مين نيست. گاهی شايد نقد يک جناح سياسی و عملکرد آنها تبعات کمتری را در پی داشته باشد در مقايسه با نوشتاری در باب حقوق زنان يا مردان. </div><br /><div align="right"></div><br /><div align="right">در هر حال تصميم گرفتم نظرم را درباره آنچه نوشته​ايد بصورت جزء به جزء خدمت​تان عرض کنم. لازم به ذکر می​دانم که آنچه در پائين بصورت عمومی بيان کرده​ام فقط و فقط برداشت شخص خود من است از آن مقوله​ای که شما با شهامت تمام درباره آن قلم زده​ايد. آنچه خواهم گفت نه بر اساس بررسی​های علمی​ است و نه بر اساس بررسی​های آماری. منحصرا آن چيزی است که مايل هستم بعنوان تجربيات خودم به نسل فرزندانم منتقل کنم. آنچه با رنگ مشکی در زير آمده عين مطلب شماست و آنچه با رنگ آبي​ پررنگ نوشته شده از من است.<br />-----------------------</div><br /><div align="right"></div><br /><div align="right"><strong>مرد ایرانی مهاجر در تلاطم بازسازی برای هویتی نو</strong></div><br /><div align="right"><br />خوب است که اول <a href="http://avayemoj.wordpress.com/2007/07/04/%d8%b2%d9%86-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86%db%8c-%d8%ba%d8%b1%d8%a8%db%8c-%d9%85%d9%84%d8%ba%d9%85%d9%87-%d8%a7%db%8c-%d8%b9%d8%ac%db%8c%d8%a8-%d8%a7%d8%b2-%d8%b3%d9%86%d8%aa-%d9%88-%d9%85%d8%af/"><span style="color:#333333;">پست قبلی</span></a> و کامنتهایش را بخوانید و بعد این پست را. در پست پیشین به معضل ملغمه کردن سنت و مدرنیته در زنهای ایرانی مهاجر اشاره کردم و اینکه آن معضل در مرد ایرانی مهاجر چندان دیده نمیشود و مردان مهاجر با تلاطم دیگری دست به گریبان میشوند. آن تلاطم باز سازی شخصیت خویش در فرهنگی است که مرد ایرانی نه تنها احساس حمایت شدن نمیکند بلکه احساس شدید غربت و تنها شدن حتی در میان خانواده خویش میکند. حال چرا این احساس را زن ایرانی مهاجر ندارد و این عمدتا مختص مرد ایرانی مهاجر است, نکته ایست که محور اصلی این نوشتار است.</div><br /><div align="right"><br />بر اساس آنچه که من دیده ام سن مردهای مهاجر تفاوتی عمده در رفتار و روحیه آنها بعد از مهاجرت ایجاد میکند که این نکته در زنهای مهاجر دیده نمیشود و آن سن بنظر من تقریبا در حول و حوش ۳۰ سالگی است.</div><br /><div align="right"><br />مردهایی که بعد از ۳۰ سالگی مهاجرت میکنند عمدتا شخصییت شکل گرفته ای دارند که چندان هم مایل به بازسازی اش نیستند. عمدتا چند سالی در سیستم ایران کار کرده اند و برای خودشان کسی بوده اند. مهاجرت اکثر آدمها را اعم از زن و مرد از کسی بودن به هیچکس بودن تبدیل میکند. یکی از جامعه شناسان ایرانی در کانادا چند سال پیش در این باب مقاله و بعد هم کتابی نوشت که در روزنامه های کانادا کلی بحث انگیز شده بود. جان کلام این بود که وضعییت مالی و اجتماعی مهاجرین کانادا به مراتب از وضعییت سابقشان در کشور خویش بدتر است و این نکته فقط اختصاص به یک ملییت خاص ندارد بلکه برای عموم مهاجرین صادق است. این نکته حرف متین و درستی است که خصوصا برای قشر تحصیلکرده مهاجر ایرانی بشدت صادق است و خوب است که مشتاقان مهاجرت در ایران پیش از مهاجرت با تامل در این مسٔله بدان اقدام کنند. </div><br /><div align="right"><br />برای فرد مهاجر, چه مرد چه زن, سالها طول میکشد تا بتواند به سطحی که شایسته اش است برسد. هر چه سن فرد مهاجر بیشتر باشد این زمان طولانی تر است و بالعکس و البته رابطه خطی هم نیست. نقطه عطف این سن برای مردها همانطور که گفتم بنظر من در حول و حوش ۳۰ سالگی است. در دوران دانشجویی ام در اینجا با چند زن موفق ایرانی برای مجله ماهیانه دانشگاهمان مصاحبه هایی داشتم. </div><br /><div align="right"></div><br /><div align="right">زنهای موفق ایرانی را از میان زنهایی که شغلهایی نظیر استادی دانشگاه و مدیر پروژه های صنعتی با سطح سواد بالای فوق لیسانس انتخاب کرده بودم. اکثرا تحصیلات عالیه خود را در غرب گذرانده بودند و همه شان می گفتند که بین ۵ تا ۱۰ سال برایشان طول کشیده بوده تا به سطح اجتماعی ای برسند که قبلا در ایران داشته اند. چند تنی هم در این میان از همسرانشان جدا شده بودند.همه آن زنها از مهاجرت خویش راضی بودند, خود را در اجتماع پذیرفته شده احساس میکردند و در محیط کار احساس امنیت و راحتی می کردند. (<span style="color:#000099;"><strong>تا اینجای کار کاملا با آنچه فرموده​اید موافق هستم</strong></span>)</div><br /><div align="right"><br />و اما اتفاقی که بعد از مهاجرت برای مرد ایرانی می افتد اینست که او خودش را تنها و بریده شده از ریشه می بیند. از هیچ طرف حمایت نمیشود و این وسط اگر توان باز نگری در خویش را نداشته باشد روز بروز بیشتر در دام افسردگی می افتد و بتدریج همسر و فرزندانش را هم از دست میدهد.(<span style="color:#000099;"><strong>از اینجا شاید چندان با دیدگاه شما موافق نباشم. معتقدم هم مرد و هم زن هر دو خود را از ریشه بریده می​بینند. معتقدم هر دو حالت بی​وزنی در اجتماع را تجربه می​کنند. اما این میان یک تفاوت بزرگ وجود دارد. متاسفانه اکثر خانم​های ایرانی هنگام انتخاب همسر سعی می​کنند مردی را انتخاب کنند که بتوانند به او «تکیه» کنند. این بی​وزنی اجتماعی باعث می​شود که زن به یک​باره متوجه شود که دیگر به شوهرش هم نمی​تواند تکیه نماید. مرد نیز در